حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، وَحَجَّاجُ بْنُ الشَّاعِرِ، كِلاَهُمَا عَنْ أَبِي الْوَلِيدِ، قَالَ عَبْدٌ حَدَّثَنِي أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ سَعِيدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَعِيدِ بْنِ الْعَاصِ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كُنْتُ عِنْدَ عُثْمَانَ فَدَعَا بِطَهُورٍ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَا مِنِ امْرِئٍ مُسْلِمٍ تَحْضُرُهُ صَلاَةٌ مَكْتُوبَةٌ فَيُحْسِنُ وُضُوءَهَا وَخُشُوعَهَا وَرُكُوعَهَا إِلاَّ كَانَتْ كَفَّارَةً لِمَا قَبْلَهَا مِنَ الذُّنُوبِ مَا لَمْ يُؤْتِ كَبِيرَةً وَذَلِكَ الدَّهْرَ كُلَّهُ " .
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U tahorat (suvi)ni soʻradi-da: «Men Rasululloh ﷺ ning shunday deyayotganlarini eshitdim: ‹Qaysi bir musulmon kishiga farz namoz hozir boʻlsa (vaqti kelsa)-da, u uning tahoratini, xushuʼ(huzur-xushuʼ)ini va rukuʼini goʻzal qilsa, albatta u oʻzidan oldingi gunohlarga kafforat boʻladi — toki u katta (gunoh) qilmagan boʻlsa —; va bu — butun zamonda (har doim) shunday›», dedi.