حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى التَّمِيمِيُّ، أَخْبَرَنَا أَبُو خَيْثَمَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ كُنْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَانْتَهَى إِلَى سُبَاطَةِ قَوْمٍ فَبَالَ قَائِمًا فَتَنَحَّيْتُ فَقَالَ " ادْنُهْ " . فَدَنَوْتُ حَتَّى قُمْتُ عِنْدَ عَقِبَيْهِ فَتَوَضَّأَ فَمَسَحَ عَلَى خُفَّيْهِ .
Huzayfa ibn al-Yamon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Paygʻambar ﷺ bilan birga edim. Bas, U Zot bir qavmning axlatxonasi (subota)ga yetib, tik turgan holda kichik hojat (bavl) qildilar. Men (chetga) burildim. Shunda (Paygʻambar): «Yaqin kel», dedilar. Bas, men yaqinlashdim — toki Uning tovonlari (orqasi) yonida turdim —. Soʻng U Zot tahorat qilib, mahsilariga mash tortdilar.