وَحَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ خَطَبَنَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ مَنْ زَعَمَ أَنَّ عِنْدَنَا، شَيْئًا نَقْرَأُهُ إِلاَّ كِتَابَ اللَّهِ وَهَذِهِ الصَّحِيفَةَ - قَالَ وَصَحِيفَةٌ مُعَلَّقَةٌ فِي قِرَابِ سَيْفِهِ - فَقَدْ كَذَبَ . فِيهَا أَسْنَانُ الإِبِلِ وَأَشْيَاءُ مِنَ الْجِرَاحَاتِ وَفِيهَا قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " الْمَدِينَةُ حَرَمٌ مَا بَيْنَ عَيْرٍ إِلَى ثَوْرٍ فَمَنْ أَحْدَثَ فِيهَا حَدَثًا أَوْ آوَى مُحْدِثًا فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلاَئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ لاَ يَقْبَلُ اللَّهُ مِنْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ صَرْفًا وَلاَ عَدْلاً وَذِمَّةُ الْمُسْلِمِينَ وَاحِدَةٌ يَسْعَى بِهَا أَدْنَاهُمْ وَمَنِ ادَّعَى إِلَى غَيْرِ أَبِيهِ أَوِ انْتَمَى إِلَى غَيْرِ مَوَالِيهِ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلاَئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ لاَ يَقْبَلُ اللَّهُ مِنْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ صَرْفًا وَلاَ عَدْلاً " .
Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U bizga xutba qilib dedi: «Kim bizning huzurimizda Allohning Kitobi va mana shu sahifadan boshqa oʻqiydigan biror narsa bor deb daʼvo qilsa — (roviy aytadi: bu sahifa uning qilichi qinida osigʻliq edi) — u yolgʻon aytibdi. Bu (sahifa)da tuyalarning yoshlari (diyat sifatida) va jarohatlarga oid baʼzi narsalar (bitilgan), shuningdek unda Nabiy ﷺ shunday deganlar (bitilgan): ‹Madina Ayrdan Savrgacha (boʻlgan oraliq) haramdir. Kim unda biror (yangilik) bidʼat sodir qilsa yoki bidʼatchini boshpana berib himoya qilsa, unga Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati boʻlsin; Alloh undan qiyomat kuni na nafl, na farz (amalini) qabul qilmaydi. Musulmonlarning zimmasi (omonligi) yagonadir, uni ularning eng pasti (ham) ado etishi mumkin. Kim oʻz otasidan boshqasini ota deb daʼvo qilsa yoki oʻz xojalaridan boshqasiga (oʻzini) mansub qilsa, unga Allohning, farishtalarning va barcha odamlarning laʼnati boʻlsin; Alloh undan qiyomat kuni na nafl, na farz (amalini) qabul qilmaydi›».Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У бизга хутба қилиб деди: «Ким бизнинг ҳузуримизда Аллоҳнинг Китоби ва мана шу саҳифадан бошқа ўқийдиган бирор нарса бор деб даъво қилса — (ровий айтади: бу саҳифа унинг қиличи қинида осиғлиқ эди) — у ёлғон айтибди. Бу (саҳифа)да туяларнинг ёшлари (дият сифатида) ва жароҳатларга оид баъзи нарсалар (битилган), шунингдек унда Набий ﷺ шундай деганлар (битилган): ‹Мадина Айрдан Савргача (бўлган оралиқ) ҳарамдир. Ким унда бирор (янгилик) бидъат содир қилса ёки бидъатчини бошпана бериб ҳимоя қилса, унга Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати бўлсин; Аллоҳ ундан қиёмат куни на нафл, на фарз (амалини) қабул қилмайди. Мусулмонларнинг зиммаси (омонлиги) ягонадир, уни уларнинг энг пасти (ҳам) адо этиши мумкин. Ким ўз отасидан бошқасини ота деб даъво қилса ёки ўз хожаларидан бошқасига (ўзини) мансуб қилса, унга Аллоҳнинг, фаришталарнинг ва барча одамларнинг лаънати бўлсин; Аллоҳ ундан қиёмат куни на нафл, на фарз (амалини) қабул қилмайди›».