حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ بُكَيْرٍ النَّاقِدُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ، الْمُنْكَدِرِ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ مَرِضْتُ فَأَتَانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ يَعُودَانِي مَاشِيَيْنِ فَأُغْمِيَ عَلَىَّ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ صَبَّ عَلَىَّ مِنْ وَضُوئِهِ فَأَفَقْتُ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ أَقْضِي فِي مَالِي فَلَمْ يَرُدَّ عَلَىَّ شَيْئًا حَتَّى نَزَلَتْ آيَةُ الْمِيرَاثِ { يَسْتَفْتُونَكَ قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِي الْكَلاَلَةِ}
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men kasal boʻlib qoldim. Rasululloh ﷺ va Abu Bakr piyoda yurib mening holimdan xabar olgani keldilar. Men hushimdan ketibman. Shunda u zot tahorat oldilar-da, soʻng tahorat suvidan menga sepdilar. Men oʻzimga keldim. «Yo Rasululloh! Molim haqida qanday hukm chiqaray?» — dedim. U zot menga hech narsa javob qaytarmadilar, toki meros oyati nozil boʻldi: {Sendan fatvo soʻrarlar. Ayt: Alloh sizlarga kalola (ota-onasi va farzandi yoʻq kishi) haqida fatvo beradi} (Niso 176).