حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي فُدَيْكٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ جَابِرٍ، - وَهُوَ ابْنُ عَبْدِ اللَّهِ - أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَضَى فِيمَنْ أُعْمِرَ عُمْرَى لَهُ وَلِعَقِبِهِ فَهِيَ لَهُ بَتْلَةً لاَ يَجُوزُ لِلْمُعْطِي فِيهَا شَرْطٌ وَلاَ ثُنْيَا . قَالَ أَبُو سَلَمَةَ لأَنَّهُ أَعْطَى عَطَاءً وَقَعَتْ فِيهِ الْمَوَارِيثُ فَقَطَعَتِ الْمَوَارِيثُ شَرْطَهُ .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ kimga oʻzi va avlodi uchun umro qilib berilgan boʻlsa, u (mol-mulk) qatʼiy ravishda oʻshanikidir, inʼom qiluvchining unda biron shart qoʻyishi yoki istisno qilishi joiz emas, deb hukm qildilar. Abu Salama dedi: Chunki u shunday ato berdiki, unga meroslar tushdi, bas, meroslar uning shartini bekor qildi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ кимга ўзи ва авлоди учун умро қилиб берилган бўлса, у (мол-мулк) қатъий равишда ўшаникидир, инъом қилувчининг унда бирон шарт қўйиши ёки истисно қилиши жоиз эмас, деб ҳукм қилдилар. Абу Салама деди: Чунки у шундай ато бердики, унга мерослар тушди, бас, мерослар унинг шартини бекор қилди.