حَدَّثَنِي أَبُو كَامِلٍ، فُضَيْلُ بْنُ حُسَيْنٍ الْجَحْدَرِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ فِرَاسٍ، عَنْ ذَكْوَانَ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ زَاذَانَ أَبِي عُمَرَ، قَالَ أَتَيْتُ ابْنَ عُمَرَ وَقَدْ أَعْتَقَ مَمْلُوكًا - قَالَ - فَأَخَذَ مِنَ الأَرْضِ عُودًا أَوْ شَيْئًا فَقَالَ مَا فِيهِ مِنَ الأَجْرِ مَا يَسْوَى هَذَا إِلاَّ أَنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ لَطَمَ مَمْلُوكَهُ أَوْ ضَرَبَهُ فَكَفَّارَتُهُ أَنْ يُعْتِقَهُ ".
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U bir qulni ozod qilib, yerdan bir choʻp yoki bir narsani olib: «Bunda (bu qulni ozod qilishimda) shu(ning ogʻirligi)cha ham ajr yoʻq, faqat men Rasululloh ﷺ ning: ‹Kim oʻz qulining yuziga shapaloq ursa yoki uni ursa, uning kafforati uni ozod qilishidir›, deganlarini eshitganman», dedi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У бир қулни озод қилиб, ердан бир чўп ёки бир нарсани олиб: «Бунда (бу қулни озод қилишимда) шу(нинг оғирлиги)ча ҳам ажр йўқ, фақат мен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Ким ўз қулининг юзига шапалоқ урса ёки уни урса, унинг каффорати уни озод қилишидир›, деганларини эшитганман», деди.