حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنِ الْمَعْرُورِ بْنِ سُوَيْدٍ، قَالَ مَرَرْنَا بِأَبِي ذَرٍّ بِالرَّبَذَةِ وَعَلَيْهِ بُرْدٌ وَعَلَى غُلاَمِهِ مِثْلُهُ فَقُلْنَا يَا أَبَا ذَرٍّ لَوْ جَمَعْتَ بَيْنَهُمَا كَانَتْ حُلَّةً . فَقَالَ إِنَّهُ كَانَ بَيْنِي وَبَيْنَ رَجُلٍ مِنْ إِخْوَانِي كَلاَمٌ وَكَانَتْ أَمُّهُ أَعْجَمِيَّةً فَعَيَّرْتُهُ بِأُمِّهِ فَشَكَانِي إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَلَقِيتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " يَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّكَ امْرُؤٌ فِيكَ جَاهِلِيَّةٌ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ سَبَّ الرِّجَالَ سَبُّوا أَبَاهُ وَأُمُّهُ . قَالَ " يَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّكَ امْرُؤٌ فِيكَ جَاهِلِيَّةٌ هُمْ إِخْوَانُكُمْ جَعَلَهُمُ اللَّهُ تَحْتَ أَيْدِيكُمْ فَأَطْعِمُوهُمْ مِمَّا تَأْكُلُونَ وَأَلْبِسُوهُمْ مِمَّا تَلْبَسُونَ وَلاَ تُكَلِّفُوهُمْ مَا يَغْلِبُهُمْ فَإِنْ كَلَّفْتُمُوهُمْ فَأَعِينُوهُمْ " .
Abu Zar (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: biz ar-Rabazada Abu Zarning yonidan oʻtdik. Uning ustida bir choponi (burd), gʻulomining ustida ham unga oʻxshashi bor edi. Biz: «Ey Abu Zar, agar ularning ikkalasini birga qoʻshganingda butun bir sarpo (hulla) boʻlardi», — dedik. Shunda u dedi: «Men bilan birodarlarimdan bir kishi oʻrtasida gap boʻlib oʻtgan edi, uning onasi ajamiy (arab boʻlmagan) ayol edi, men uni onasi bilan ayblab, taʼna qilgan edim. U meni Nabiy ﷺ ga shikoyat qildi. Soʻng men Nabiy ﷺ ni uchratdim. U zot: ‹Ey Abu Zar, sen shunday kishisanki, senda hali johiliyat (qoldigʻi) bor›, — dedilar. Men: ‹Yo Rasululloh! Kim odamlarni soʻkkan boʻlsa, ular ham uning otasi va onasini soʻkadi-ku›, — dedim. U zot: ‹Ey Abu Zar, sen shunday kishisanki, senda hali johiliyat (qoldigʻi) bor. Ular sizlarning birodarlaringizdir, Alloh ularni sizlarning qoʻllaringiz ostiga (xizmatingizga) qoʻygan. Bas, oʻzlaringiz yeydigan narsadan ularga ham yediring, oʻzlaringiz kiyadigan narsadan ularga ham kiydiring va ularga qurbi yetmaydigan ishni yuklamanglar. Agar yuklasalaringiz, u ishda ularga yordamlashinglar›, — dedilar.»Абу Зар (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: биз ар-Рабазада Абу Зарнинг ёнидан ўтдик. Унинг устида бир чопони (бурд), ғуломининг устида ҳам унга ўхшаши бор эди. Биз: «Эй Абу Зар, агар уларнинг иккаласини бирга қўшганингда бутун бир сарпо (ҳулла) бўларди», — дедик. Шунда у деди: «Мен билан биродарларимдан бир киши ўртасида гап бўлиб ўтган эди, унинг онаси ажамий (араб бўлмаган) аёл эди, мен уни онаси билан айблаб, таъна қилган эдим. У мени Набий ﷺ га шикоят қилди. Сўнг мен Набий ﷺ ни учратдим. У зот: ‹Эй Абу Зар, сен шундай кишисанки, сенда ҳали жоҳилият (қолдиғи) бор›, — дедилар. Мен: ‹Ё Расулуллоҳ! Ким одамларни сўккан бўлса, улар ҳам унинг отаси ва онасини сўкади-ку›, — дедим. У зот: ‹Эй Абу Зар, сен шундай кишисанки, сенда ҳали жоҳилият (қолдиғи) бор. Улар сизларнинг биродарларингиздир, Аллоҳ уларни сизларнинг қўлларингиз остига (хизматингизга) қўйган. Бас, ўзларингиз ейдиган нарсадан уларга ҳам едиринг, ўзларингиз киядиган нарсадан уларга ҳам кийдиринг ва уларга қурби етмайдиган ишни юкламанглар. Агар юкласаларингиз, у ишда уларга ёрдамлашинглар›, — дедилар.»