وَحَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ شَقِيقٍ، قَالَ قَالَ أَبُو مُوسَى لِعَبْدِ اللَّهِ وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِقِصَّتِهِ نَحْوَ حَدِيثِ أَبِي مُعَاوِيَةَ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيكَ أَنْ تَقُولَ هَكَذَا " . وَضَرَبَ بِيَدَيْهِ إِلَى الأَرْضِ فَنَفَضَ يَدَيْهِ فَمَسَحَ وَجْهَهُ وَكَفَّيْهِ .
Ammor ibn Yosir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Abu Muso Abdullohga (shunday) dedi — va hadis voqeasi bilan yuqoridagi rivoyatga oʻxshatib keltirildi, biroq unda (shu) qoʻshildi: Rasululloh ﷺ: «Senga mana shunday qilishing kifoya edi», — dedilar-da, qoʻllarini yerga urib, qoʻllarini qoqdilar, soʻng yuzlariga va kaftlariga surtdilar.Аммор ибн Ёсир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Абу Мусо Абдуллоҳга (шундай) деди — ва ҳадис воқеаси билан юқоридаги ривоятга ўхшатиб келтирилди, бироқ унда (шу) қўшилди: Расулуллоҳ ﷺ: «Сенга мана шундай қилишинг кифоя эди», — дедилар-да, қўлларини ерга уриб, қўлларини қоқдилар, сўнг юзларига ва кафтларига суртдилар.