حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، ح وَحَدَّثَنَاهُ يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا أَبُو خَيْثَمَةَ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ بَعَثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَمَّرَ عَلَيْنَا أَبَا عُبَيْدَةَ نَتَلَقَّى عِيرًا لِقُرَيْشٍ وَزَوَّدَنَا جِرَابًا مِنْ تَمْرٍ لَمْ يَجِدْ لَنَا غَيْرَهُ فَكَانَ أَبُو عُبَيْدَةَ يُعْطِينَا تَمْرَةً تَمْرَةً - قَالَ - فَقُلْتُ كَيْفَ كُنْتُمْ تَصْنَعُونَ بِهَا قَالَ نَمَصُّهَا كَمَا يَمَصُّ الصَّبِيُّ ثُمَّ نَشْرَبُ عَلَيْهَا مِنَ الْمَاءِ فَتَكْفِينَا يَوْمَنَا إِلَى اللَّيْلِ وَكُنَّا نَضْرِبُ بِعِصِيِّنَا الْخَبَطَ ثُمَّ نَبُلُّهُ بِالْمَاءِ فَنَأْكُلُهُ قَالَ وَانْطَلَقْنَا عَلَى سَاحِلِ الْبَحْرِ فَرُفِعَ لَنَا عَلَى سَاحِلِ الْبَحْرِ كَهَيْئَةِ الْكَثِيبِ الضَّخْمِ فَأَتَيْنَاهُ فَإِذَا هِيَ دَابَّةٌ تُدْعَى الْعَنْبَرَ قَالَ قَالَ أَبُو عُبَيْدَةَ مَيْتَةٌ ثُمَّ قَالَ لاَ بَلْ نَحْنُ رُسُلُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ وَقَدِ اضْطُرِرْتُمْ فَكُلُوا قَالَ فَأَقَمْنَا عَلَيْهِ شَهْرًا وَنَحْنُ ثَلاَثُ مِائَةٍ حَتَّى سَمِنَّا قَالَ وَلَقَدْ رَأَيْتُنَا نَغْتَرِفُ مِنْ وَقْبِ عَيْنِهِ بِالْقِلاَلِ الدُّهْنَ وَنَقْتَطِعُ مِنْهُ الْفِدَرَ كَالثَّوْرِ - أَوْ كَقَدْرِ الثَّوْرِ - فَلَقَدْ أَخَذَ مِنَّا أَبُو عُبَيْدَةَ ثَلاَثَةَ عَشَرَ رَجُلاً فَأَقْعَدَهُمْ فِي وَقْبِ عَيْنِهِ وَأَخَذَ ضِلَعًا مِنْ أَضْلاَعِهِ فَأَقَامَهَا ثُمَّ رَحَلَ أَعْظَمَ بَعِيرٍ مَعَنَا فَمَرَّ مِنْ تَحْتِهَا وَتَزَوَّدْنَا مِنْ لَحْمِهِ وَشَائِقَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ أَتَيْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرْنَا ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " هُوَ رِزْقٌ أَخْرَجَهُ اللَّهُ لَكُمْ فَهَلْ مَعَكُمْ مِنْ لَحْمِهِ شَىْءٌ فَتُطْعِمُونَا " . قَالَ فَأَرْسَلْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْهُ فَأَكَلَهُ .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ bizni (jangga) joʻnatib, ustimizga Abu Ubaydani amir qilib tayinladilar; biz Quraysh karvonini kutib olmoqchi (poylamoqchi) edik. (U zot) bizga bir xalta xurmo ozuqa qilib berdilar, bizga undan boshqa narsa topolmadilar. Abu Ubayda bizga (kuniga) bittadan xurmo berib turardi. (Roviy) dedi: Men: ‹Uni nima qilardingiz?› — deb soʻradim. U dedi: ‹Goʻdak emgandek emardik, soʻng ustidan suv ichardik, shu bizga kunimizdan tunimizgacha kifoya qilardi. Tayoqlarimiz bilan (daraxt) bargini qoqib tushirar, soʻng uni suvga hoʻllab yer edik›. Dengiz sohili boʻylab yurdik. Birdan dengiz sohilida bizga katta tepalik koʻrinishidagi narsa koʻzga tashlandi. Uning oldiga keldik, qarasak, u anbar deb ataladigan jonivor ekan. Abu Ubayda: ‹(Bu) oʻlaksa›, dedi. Soʻng: ‹Yoʻq, bal biz Rasululloh ﷺ ning elchilarimiz, Alloh yoʻlidamiz va siz nochor (och) qoldingiz, shuning uchun yeyaveringlar›, dedi. Biz uning yonida bir oy turdik, biz uch yuz kishi edik, hatto semirib ketdik. Mana, biz uning koʻzining chuqurchasidan kosalar bilan moy olayotganimizni va undan hoʻkizdek — yoki hoʻkiz kattaligida — boʻlaklar kesib olayotganimizni koʻrgan edik. Abu Ubayda bizdan oʻn uch kishini olib, ularni uning koʻz chuqurchasiga oʻtqazdi. Uning qovurgʻalaridan birini olib tikladi, soʻng biz bilan birga boʻlgan eng katta tuyaga egar urib, (uni) uning ostidan oʻtkazdi. Biz uning goʻshtidan qoqlangan boʻlaklar ozuqa qilib oldik. Madinaga qaytib kelganimizda, Rasululloh ﷺ ning huzurlariga keldik va buni u zotga aytib berdik. Shunda u zot: ‹U Alloh sizlar uchun chiqargan rizq. Uning goʻshtidan oldingizda biror narsa bormi, bizga ham yedirsangiz?› — dedilar. Biz Rasululloh ﷺ ga undan (bir boʻlak) yubordik, u zot uni yedilar».Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ бизни (жангга) жўнатиб, устимизга Абу Убайдани амир қилиб тайинладилар; биз Қурайш карвонини кутиб олмоқчи (пойламоқчи) эдик. (У зот) бизга бир халта хурмо озуқа қилиб бердилар, бизга ундан бошқа нарса тополмадилар. Абу Убайда бизга (кунига) биттадан хурмо бериб турарди. (Ровий) деди: Мен: ‹Уни нима қилардингиз?› — деб сўрадим. У деди: ‹Гўдак эмгандек эмардик, сўнг устидан сув ичардик, шу бизга кунимиздан тунимизгача кифоя қиларди. Таёқларимиз билан (дарахт) баргини қоқиб туширар, сўнг уни сувга ҳўллаб ер эдик›. Денгиз соҳили бўйлаб юрдик. Бирдан денгиз соҳилида бизга катта тепалик кўринишидаги нарса кўзга ташланди. Унинг олдига келдик, қарасак, у анбар деб аталадиган жонивор экан. Абу Убайда: ‹(Бу) ўлакса›, деди. Сўнг: ‹Йўқ, бал биз Расулуллоҳ ﷺ нинг элчиларимиз, Аллоҳ йўлидамиз ва сиз ночор (оч) қолдингиз, шунинг учун еяверинглар›, деди. Биз унинг ёнида бир ой турдик, биз уч юз киши эдик, ҳатто семириб кетдик. Мана, биз унинг кўзининг чуқурчасидан косалар билан мой олаётганимизни ва ундан ҳўкиздек — ёки ҳўкиз катталигида — бўлаклар кесиб олаётганимизни кўрган эдик. Абу Убайда биздан ўн уч кишини олиб, уларни унинг кўз чуқурчасига ўтқазди. Унинг қовурғаларидан бирини олиб тиклади, сўнг биз билан бирга бўлган энг катта туяга эгар уриб, (уни) унинг остидан ўтказди. Биз унинг гўштидан қоқланган бўлаклар озуқа қилиб олдик. Мадинага қайтиб келганимизда, Расулуллоҳ ﷺ нинг ҳузурларига келдик ва буни у зотга айтиб бердик. Шунда у зот: ‹У Аллоҳ сизлар учун чиқарган ризқ. Унинг гўштидан олдингизда бирор нарса борми, бизга ҳам едирсангиз?› — дедилар. Биз Расулуллоҳ ﷺ га ундан (бир бўлак) юбордик, у зот уни едилар».