حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ، أَنَّ أَهْلَ الْكُوفَةِ، شَكَوْا سَعْدًا إِلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَذَكَرُوا مِنْ صَلاَتِهِ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ عُمَرُ فَقَدِمَ عَلَيْهِ فَذَكَرَ لَهُ مَا عَابُوهُ بِهِ مِنْ أَمْرِ الصَّلاَةِ فَقَالَ إِنِّي لأُصَلِّي بِهِمْ صَلاَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا أَخْرِمُ عَنْهَا إِنِّي لأَرْكُدُ بِهِمْ فِي الأُولَيَيْنِ وَأَحْذِفُ فِي الأُخْرَيَيْنِ . فَقَالَ ذَاكَ الظَّنُّ بِكَ أَبَا إِسْحَاقَ .
Jobir ibn Samura (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: kufaliklar Saʼd (ibn Abu Vaqqos) ustidan Umar ibn al-Xattobga shikoyat qilib, uning namozini eslatdilar (ayb topdilar). Shunda Umar unga (odam) yuborib chaqirtirdi, u (Saʼd) Umarning oldiga keldi. Umar unga namoz ishida nimani ayb qilganlarini aytdi. (Saʼd): «Men ularga Rasululloh ﷺ ning namozidek namoz oʻqitaman, undan hech narsani kamaytirmayman. Men ularga dastlabki ikki (rakaat)ni choʻzaman, oxirgi ikkisida qisqartiraman», dedi. (Umar): «Sen haqingdagi gumon (yaxshi fikr) ham shu edi, ey Abu Isʼhoq», dedi.