وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي عَوْنٍ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ سَمُرَةَ، قَالَ عُمَرُ لِسَعْدٍ قَدْ شَكَوْكَ فِي كُلِّ شَىْءٍ حَتَّى فِي الصَّلاَةِ . قَالَ أَمَّا أَنَا فَأَمُدُّ فِي الأُولَيَيْنِ وَأَحْذِفُ فِي الأُخْرَيَيْنِ وَمَا آلُو مَا اقْتَدَيْتُ بِهِ مِنْ صَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَقَالَ ذَاكَ الظَّنُّ بِكَ . أَوْ ذَاكَ ظَنِّي بِكَ .
Jobir ibn Samura (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Umar Saʼdga: «Sen ustingdan har bir narsada, hatto namozda ham shikoyat qilishdi», dedi. (Saʼd): «Men boʻlsam, dastlabki ikki (rakaat)ni choʻzaman, oxirgi ikkisida qisqartiraman va Rasululloh ﷺ ning namozidan ergashganimda hech qusur qilmayman», dedi. Shunda (Umar): «Sen haqingdagi gumon ham shu edi», — yoki «sen haqingdagi gumonim shu edi», dedi.