حَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ رُشَيْدٍ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ، - يَعْنِي ابْنَ مُسْلِمٍ - عَنْ سَعِيدٍ، - وَهُوَ ابْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ - عَنْ عَطِيَّةَ بْنِ قَيْسٍ، عَنْ قَزْعَةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ لَقَدْ كَانَتْ صَلاَةُ الظُّهْرِ تُقَامُ فَيَذْهَبُ الذَّاهِبُ إِلَى الْبَقِيعِ فَيَقْضِي حَاجَتَهُ ثُمَّ يَتَوَضَّأُ ثُمَّ يَأْتِي وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الرَّكْعَةِ الأُولَى مِمَّا يُطَوِّلُهَا .
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Peshin namozi uchun iqomat aytilar, soʻng biror kishi Baqiʼga borib, hojatini qondirar, soʻng tahorat olib kelar, Rasululloh ﷺ esa hali birinchi rakatda boʻlar edilar, chunki u zot uni shu qadar choʻzar edilar».Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Пешин намози учун иқомат айтилар, сўнг бирор киши Бақиъга бориб, ҳожатини қондирар, сўнг таҳорат олиб келар, Расулуллоҳ ﷺ эса ҳали биринчи ракатда бўлар эдилар, чунки у зот уни шу қадар чўзар эдилар».