حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، جَمِيعًا عَنْ وَكِيعٍ، - قَالَ زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، - حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا عَوْنُ بْنُ أَبِي جُحَيْفَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِمَكَّةَ وَهُوَ بِالأَبْطَحِ فِي قُبَّةٍ لَهُ حَمْرَاءَ مِنْ أَدَمٍ - قَالَ - فَخَرَجَ بِلاَلٌ بِوَضُوئِهِ فَمِنْ نَائِلٍ وَنَاضِحٍ - قَالَ - فَخَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَيْهِ حُلَّةٌ حَمْرَاءُ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى بَيَاضِ سَاقَيْهِ - قَالَ - فَتَوَضَّأَ وَأَذَّنَ بِلاَلٌ - قَالَ - فَجَعَلْتُ أَتَتَبَّعُ فَاهُ هَا هُنَا وَهَا هُنَا - يَقُولُ يَمِينًا وَشِمَالاً - يَقُولُ حَىَّ عَلَى الصَّلاَةِ حَىَّ عَلَى الْفَلاَحِ - قَالَ - ثُمَّ رُكِزَتْ لَهُ عَنَزَةٌ فَتَقَدَّمَ فَصَلَّى الظُّهْرَ رَكْعَتَيْنِ يَمُرُّ بَيْنْ يَدَيْهِ الْحِمَارُ وَالْكَلْبُ لاَ يُمْنَعُ ثُمَّ صَلَّى الْعَصْرَ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ لَمْ يَزَلْ يُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ حَتَّى رَجَعَ إِلَى الْمَدِينَةِ .
Abu Juhayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Makkada Nabiy ﷺ ning huzurlariga keldim, u zot al-Abtahda terisidan tikilgan qizil chodirda edilar. Bilol u zotning tahorat suvini olib chiqdi, kimdir undan oldi, kimdir (qoʻliga) sepdi. Soʻng Nabiy ﷺ egnilarida qizil hulla bilan chiqdilar, goʻyo hozir ham u zotning boldirlarining oqligiga qarab turganday boʻlaman. U zot tahorat qildilar, Bilol esa azon aytdi. Men uning ogʻzini ana u tomonga, mana bu tomonga — yaʼni oʻngga va chapga (burilishini) kuzata boshladim, u: ‹Hayya alas-salah, hayya alal-falah (namozga shoshilinglar, najotga shoshilinglar)›, der edi. Soʻng u zot uchun kichik nayza (yerga) tikildi, u zot oldinga oʻtib, peshinni ikki rakaʼat oʻqidilar, oldlaridan eshak va it oʻtar, (bu) qaytarilmas edi. Soʻng asrni ikki rakaʼat oʻqidilar. Keyin Madinaga qaytguncha (safarda) doim ikki rakaʼatdan oʻqib yurdilar», dedi.Абу Жуҳайфа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Маккада Набий ﷺ нинг ҳузурларига келдим, у зот ал-Абтаҳда терисидан тикилган қизил чодирда эдилар. Билол у зотнинг таҳорат сувини олиб чиқди, кимдир ундан олди, кимдир (қўлига) сепди. Сўнг Набий ﷺ эгниларида қизил ҳулла билан чиқдилар, гўё ҳозир ҳам у зотнинг болдирларининг оқлигига қараб тургандай бўламан. У зот таҳорат қилдилар, Билол эса азон айтди. Мен унинг оғзини ана у томонга, мана бу томонга — яъни ўнгга ва чапга (бурилишини) кузата бошладим, у: ‹Ҳайя алас-салаҳ, ҳайя алал-фалаҳ (намозга шошилинглар, нажотга шошилинглар)›, дер эди. Сўнг у зот учун кичик найза (ерга) тикилди, у зот олдинга ўтиб, пешинни икки ракаъат ўқидилар, олдларидан эшак ва ит ўтар, (бу) қайтарилмас эди. Сўнг асрни икки ракаъат ўқидилар. Кейин Мадинага қайтгунча (сафарда) доим икки ракаъатдан ўқиб юрдилар», деди.