وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ سَلَمَةَ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ امْرَأَةً، كَانَ فِي عَقْلِهَا شَىْءٌ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لِي إِلَيْكَ حَاجَةً فَقَالَ " يَا أُمَّ فُلاَنٍ انْظُرِي أَىَّ السِّكَكِ شِئْتِ حَتَّى أَقْضِيَ لَكِ حَاجَتَكِ " . فَخَلاَ مَعَهَا فِي بَعْضِ الطُّرُقِ حَتَّى فَرَغَتْ مِنْ حَاجَتِهَا .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: aqlida biroz nuqsoni boʻlgan bir ayol: «Yo Rasululloh! Sizdan menga bir hojat (bor)», dedi. Shunda u zot ﷺ: «Ey falonchining onasi, qaysi koʻchani xohlasang qarab tur, hojatingni bajaray», dedilar. Soʻng yoʻllardan birida u bilan (xilvatda) turdilar, toki u hojatini ado etib boʻlguncha.