Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bir ish qildilar va unda (oʻzlariga) ruxsat berdilar (yengillik oldilar). Bu narsa ashoblaridan baʼzi kishilarga yetib bordi, goʻyo ular uni yoqtirmadilar va undan tiyildilar (oʻzlarini saqlashdi). Bu (xabar) u (zot)ga yetib borgach, xutbaga turib, dedilar: «Mendan oʻzlariga yetib borgan, men ruxsat bergan bir ishni yoqtirmay, undan tiyilgan kishilarga nima boʻldi? Alloh bilan qasamki, men ular ichida Allohni eng yaxshi bilganman va ular ichida Allohdan eng qattiq qoʻrqqanman».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бир иш қилдилар ва унда (ўзларига) рухсат бердилар (енгиллик олдилар). Бу нарса ашобларидан баъзи кишиларга етиб борди, гўё улар уни ёқтирмадилар ва ундан тийилдилар (ўзларини сақлашди). Бу (хабар) у (зот)га етиб боргач, хутбага туриб, дедилар: «Мендан ўзларига етиб борган, мен рухсат берган бир ишни ёқтирмай, ундан тийилган кишиларга нима бўлди? Аллоҳ билан қасамки, мен улар ичида Аллоҳни энг яхши билганман ва улар ичида Аллоҳдан энг қаттиқ қўрққанман».