حَدَّثَنَا فَرْوَةُ بْنُ أَبِي الْمَغْرَاءِ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ هُزِمَ الْمُشْرِكُونَ يَوْمَ أُحُدٍ هَزِيمَةً تُعْرَفُ فِيهِمْ، فَصَرَخَ إِبْلِيسُ أَىْ عِبَادَ اللَّهِ أُخْرَاكُمْ، فَرَجَعَتْ أُولاَهُمْ فَاجْتَلَدَتْ هِيَ وَأُخْرَاهُمْ، فَنَظَرَ حُذَيْفَةُ بْنُ الْيَمَانِ فَإِذَا هُوَ بِأَبِيهِ فَقَالَ أَبِي أَبِي. قَالَتْ فَوَاللَّهِ مَا انْحَجَزُوا حَتَّى قَتَلُوهُ، فَقَالَ حُذَيْفَةُ غَفَرَ اللَّهُ لَكُمْ. قَالَ عُرْوَةُ فَوَاللَّهِ مَا زَالَتْ فِي حُذَيْفَةَ مِنْهَا بَقِيَّةٌ حَتَّى لَقِيَ اللَّهَ.
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Uhud kuni mushriklar — (yengilishlari) bilingudek — yengildilar. Shunda Iblis: «Ey Allohning bandalari, orqangizga (ehtiyot boʻling)!» deb qichqirdi. Bas, ularning (musulmonlarning) oldingilari qaytib, oʻzlarining orqalaridagilar bilan urishib ketdilar. Huzayfa ibn Yamon qarasa — u (urishilayotgan kishi) otasi ekan; u: «Otam, otam!» dedi. (Oisha) aytdi: Allohga qasamki, ular (musulmonlar) uni oʻldirmaguncha toʻxtamadilar. Huzayfa: «Alloh sizlarni kechirsin», dedi. Urva aytdi: Allohga qasamki, Huzayfada shundan (xato sodir boʻlganidan) bir (achchiq) qoldiq — toki u Allohga (vafot etib) yoʻliqquncha — qoldi.(Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди:) Уҳуд куни мушриклар — (енгилишлари) билингудек — енгилдилар. Шунда Иблис: «Эй Аллоҳнинг бандалари, орқангизга (эҳтиёт бўлинг)!» деб қичқирди. Бас, уларнинг (мусулмонларнинг) олдингилари қайтиб, ўзларининг орқаларидагилар билан уришиб кетдилар. Ҳузайфа ибн Ямон қараса — у (уришилаётган киши) отаси экан; у: «Отам, отам!» деди. (Оиша) айтди: Аллоҳга қасамки, улар (мусулмонлар) уни ўлдирмагунча тўхтамадилар. Ҳузайфа: «Аллоҳ сизларни кечирсин», деди. Урва айтди: Аллоҳга қасамки, Ҳузайфада шундан (хато содир бўлганидан) бир (аччиқ) қолдиқ — токи у Аллоҳга (вафот этиб) йўлиққунча — қолди.