حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ شُعَيْبِ بْنِ اللَّيْثِ بْنِ سَعْدٍ، حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ جَدِّي، حَدَّثَنِي عُقَيْلُ، بْنُ خَالِدٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدِ بْنِ الْعَاصِ، أَنَّ سَعِيدَ بْنَ الْعَاصِ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَعُثْمَانَ حَدَّثَاهُ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ اسْتَأْذَنَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُضْطَجِعٌ عَلَى فِرَاشِهِ لاَبِسٌ مِرْطَ عَائِشَةَ فَأَذِنَ لأَبِي بَكْرٍ وَهُوَ كَذَلِكَ فَقَضَى إِلَيْهِ حَاجَتَهُ ثُمَّ انْصَرَفَ ثُمَّ اسْتَأْذَنَ عُمَرُ فَأَذِنَ لَهُ وَهُوَ عَلَى تِلْكَ الْحَالِ فَقَضَى إِلَيْهِ حَاجَتَهُ ثُمَّ انْصَرَفَ . قَالَ عُثْمَانُ ثُمَّ اسْتَأْذَنْتُ عَلَيْهِ فَجَلَسَ وَقَالَ لِعَائِشَةَ " اجْمَعِي عَلَيْكِ ثِيَابَكِ " . فَقَضَيْتُ إِلَيْهِ حَاجَتِي ثُمَّ انْصَرَفْتُ فَقَالَتْ عَائِشَةُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا لِي لَمْ أَرَكَ فَزِعْتَ لأَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا كَمَا فَزِعْتَ لِعُثْمَانَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ عُثْمَانَ رَجُلٌ حَيِيٌّ وَإِنِّي خَشِيتُ إِنْ أَذِنْتُ لَهُ عَلَى تِلْكَ الْحَالِ أَنْ لاَ يَبْلُغَ إِلَىَّ فِي حَاجَتِهِ " .
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Abu Bakr Rasululloh ﷺ huzuriga kirish uchun ruxsat soʻradi, u zot oʻrnida yotgan, Oishaning ridosini yopingan edilar. (U zot) oʻsha holatda Abu Bakrga ruxsat berdilar, (Abu Bakr) oʻz hojatini bitirib, soʻng qaytib ketdi. Soʻng Umar ruxsat soʻradi, u zot oʻsha holatda unga ruxsat berdilar, (Umar) oʻz hojatini bitirib, soʻng qaytib ketdi. Usmon dedi: Soʻng men u zotga kirish uchun ruxsat soʻradim, shunda u zot oʻtirib oldilar va Oishaga: «Kiyimingni oʻzingga yigʻib ol (yaxshilab oʻran)», — dedilar. Men hojatimni bitirib, soʻng qaytdim. Oisha: «Yo Rasululloh, Abu Bakr va Umarga Sizning ehtiyot boʻlganingizni koʻrmadim, Usmonga esa ehtiyot boʻldingiz, buning sababi nima?» — dedi. Rasululloh ﷺ: «Usmon hayoli (uyatchan) kishidir. Men uni oʻsha holatda (kirishga) ruxsat bersam, hojatini menga yetkaza olmasligidan qoʻrqdim», — dedilar.Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Абу Бакр Расулуллоҳ ﷺ ҳузурига кириш учун рухсат сўради, у зот ўрнида ётган, Оишанинг ридосини ёпинган эдилар. (У зот) ўша ҳолатда Абу Бакрга рухсат бердилар, (Абу Бакр) ўз ҳожатини битириб, сўнг қайтиб кетди. Сўнг Умар рухсат сўради, у зот ўша ҳолатда унга рухсат бердилар, (Умар) ўз ҳожатини битириб, сўнг қайтиб кетди. Усмон деди: Сўнг мен у зотга кириш учун рухсат сўрадим, шунда у зот ўтириб олдилар ва Оишага: «Кийимингни ўзингга йиғиб ол (яхшилаб ўран)», — дедилар. Мен ҳожатимни битириб, сўнг қайтдим. Оиша: «Ё Расулуллоҳ, Абу Бакр ва Умарга Сизнинг эҳтиёт бўлганингизни кўрмадим, Усмонга эса эҳтиёт бўлдингиз, бунинг сабаби нима?» — деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Усмон ҳаёли (уятчан) кишидир. Мен уни ўша ҳолатда (киришга) рухсат берсам, ҳожатини менга етказа олмаслигидан қўрқдим», — дедилар.