حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ الْمُثَنَّى - قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ، بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا الأَحْوَصِ، قَالَ شَهِدْتُ أَبَا مُوسَى وَأَبَا مَسْعُودٍ حِينَ مَاتَ ابْنُ مَسْعُودٍ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ أَتُرَاهُ تَرَكَ بَعْدَهُ مِثْلَهُ فَقَالَ إِنْ قُلْتَ ذَاكَ إِنْ كَانَ لَيُؤْذَنُ لَهُ إِذَا حُجِبْنَا وَيَشْهَدُ إِذَا غِبْنَا .
Abu Ahvas (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Ibn Masʼud vafot etganda, men Abu Muso va Abu Masʼud bilan birga hozir boʻldim. Ulardan biri sherigiga: «Sen uning oʻzidan keyin oʻziga oʻxshash birovni qoldirib ketdi deb oʻylaysanmi?» dedi. Sherigi esa: «Agar shuni desang, (toʻgʻri): biz toʻsib qoʻyilganimizda, unga (kirishga) ruxsat berilar; biz gʻoyib boʻlganimizda, u (Rasululloh ﷺ ning huzurlarida) hozir boʻlar edi», dedi.