وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِي عِمْرَانَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الصَّامِتِ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، قَالَ إِنَّ خَلِيلِي أَوْصَانِي أَنْ أَسْمَعَ وَأُطِيعَ وَإِنْ كَانَ عَبْدًا مُجَدَّعَ الأَطْرَافِ وَأَنْ أُصَلِّيَ الصَّلاَةَ لِوَقْتِهَا " فَإِنْ أَدْرَكْتَ الْقَوْمَ وَقَدْ صَلَّوْا كُنْتَ قَدْ أَحْرَزْتَ صَلاَتَكَ وَإِلاَّ كَانَتْ لَكَ نَافِلَةً " .
Abu Zar (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Jonajonim (Rasululloh ﷺ) menga, garchi (amir) qoʻl-oyogʻi kesilgan qul boʻlsa ham, (uni) eshitish va itoat qilishni hamda namozni oʻz vaqtida oʻqishni vasiyat qildilar: «Agar (jamoatga) yetib kelganingda odamlar (allaqachon) namoz oʻqib boʻlgan boʻlsalar, sen namozingni saqlab qolgan boʻlasan; aks holda u (ular bilan oʻqiganing) sen uchun nofila boʻladi».