Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Soʻng ular yurib, al-Xamr togʻiga — u Baytulmaqdis togʻidir — yetib boradilar. Shunda ular: ‹Biz yerdagilarni oʻldirdik. Qani, endi osmondagilarni oʻldiraylik!› deydilar-da, oʻq-yoylarini osmonga otadilar. Shunda Alloh ularning oʻqlarini qonga boʻyalgan holda ularga qaytaradi». Boshqa rivoyatda esa: «Albatta Men shunday bandalarimni tushirdimki, hech kim ular bilan jang qilishga qodir emas» (deb keldi).Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Сўнг улар юриб, ал-Хамр тоғига — у Байтулмақдис тоғидир — етиб борадилар. Шунда улар: ‹Биз ердагиларни ўлдирдик. Қани, энди осмондагиларни ўлдирайлик!› дейдилар-да, ўқ-ёйларини осмонга отадилар. Шунда Аллоҳ уларнинг ўқларини қонга бўялган ҳолда уларга қайтаради». Бошқа ривоятда эса: «Албатта Мен шундай бандаларимни туширдимки, ҳеч ким улар билан жанг қилишга қодир эмас» (деб келди).