حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، { وَإِنِ امْرَأَةٌ خَافَتْ مِنْ بَعْلِهَا نُشُوزًا أَوْ إِعْرَاضًا} الآيَةَ قَالَتْ أُنْزِلَتْ فِي الْمَرْأَةِ تَكُونُ عِنْدَ الرَّجُلِ فَتَطُولُ صُحْبَتُهَا فَيُرِيدُ طَلاَقَهَا فَتَقُولُ لاَ تُطَلِّقْنِي وَأَمْسِكْنِي وَأَنْتَ فِي حِلٍّ مِنِّي . فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: {Agar bir ayol erining oʻzidan yuz oʻgirishidan yoki undan uzoqlashishidan qoʻrqsa…} oyati haqida (Oisha): «Bu oyat shunday ayol haqida nozil boʻldi: ayol erining nikohida boʻlib, ular birga ancha yashashgan, soʻng er uni taloq qilmoqchi boʻladi, ayol esa: ‹Meni taloq qilma, oʻz nikohingda saqlab qol, men tarafdan (xohlasang boshqa ayolga ham) ozod boʻlasan›, der edi. Ana shu (haqda) bu oyat nozil boʻldi», dedi.