وَحَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ خَشْرَمٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ الصَّلاَةَ، أَوَّلَ مَا فُرِضَتْ رَكْعَتَيْنِ فَأُقِرَّتْ صَلاَةُ السَّفَرِ وَأُتِمَّتْ صَلاَةُ الْحَضَرِ . قَالَ الزُّهْرِيُّ فَقُلْتُ لِعُرْوَةَ مَا بَالُ عَائِشَةَ تُتِمُّ فِي السَّفَرِ قَالَ إِنَّهَا تَأَوَّلَتْ كَمَا تَأَوَّلَ عُثْمَانُ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Namoz dastlab farz qilinganida ikki rakaat (qilib farz qilingan) edi. Soʻng safar namozi (oʻsha holicha) qoldirildi, muqimlik namozi esa toʻldirildi». Zuhriy dedi: men Urvadan: «Oisha nega safarda (namozni) toʻldiradi?» deb soʻradim. (Urva): «U ham Usmon taʼvil qilganidek taʼvil qildi (oʻzicha izohladi)», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Намоз дастлаб фарз қилинганида икки ракаат (қилиб фарз қилинган) эди. Сўнг сафар намози (ўша ҳолича) қолдирилди, муқимлик намози эса тўлдирилди». Зуҳрий деди: мен Урвадан: «Оиша нега сафарда (намозни) тўлдиради?» деб сўрадим. (Урва): «У ҳам Усмон таъвил қилганидек таъвил қилди (ўзича изоҳлади)», деди.