حَدَّثَنِي الْفَضْلُ بْنُ سَهْلٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَفَّانُ بْنُ مُسْلِمٍ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، قَالَ قَدِمَ عَلَيْنَا أَبُو دَاوُدَ الأَعْمَى فَجَعَلَ يَقُولُ حَدَّثَنَا الْبَرَاءُ، قَالَ وَحَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ أَرْقَمَ، . فَذَكَرْنَا ذَلِكَ لِقَتَادَةَ فَقَالَ كَذَبَ مَا سَمِعَ مِنْهُمْ إِنَّمَا كَانَ ذَلِكَ سَائِلاً يَتَكَفَّفُ النَّاسَ زَمَنَ طَاعُونِ الْجَارِفِ .
Hammom ibn Yahyo (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: «Abu Dovud al-Aʼmo bizning oldimizga keldi-da: ‹Bizga al-Baro (ibn Ozib) hadis aytdi›, ‹bizga Zayd ibn Arqam hadis aytdi› deya boshladi. Biz buni (oʻsha sanadlarni) Qatodaga aytdik. (Qatoda): ‹U yolgʻon gapirdi, ulardan (hech narsa) eshitmagan; aslida u toun (vabo) zamonida odamlardan (narsa) tilanib yuradigan gado edi›, dedi».