وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، كَانَ يَقُولُ إِذَا أَصْبَحَ وَقَدْ مُطِرَ النَّاسُ مُطِرْنَا بِنَوْءِ الْفَتْحِ ثُمَّ يَتْلُو هَذِهِ الآيَةَ {مَا يَفْتَحِ اللَّهُ لِلنَّاسِ مِنْ رَحْمَةٍ فَلاَ مُمْسِكَ لَهَا وَمَا يُمْسِكْ فَلاَ مُرْسِلَ لَهُ مِنْ بَعْدِهِ }
Molikka yetib kelishicha, Abu Hurayra (roziyallohu anhu) odamlarga yomgʻir yoqqan tongda shunday der edi: «Bizga ‹fath› (Allohning ochib berishi) bilan yomgʻir yogʻdi», soʻng bu oyatni tilovat qilardi: {Alloh odamlarga rahmatdan qay birini ochsa, uni hech kim ushlab qololmas; U nimani ushlab qolsa, uni Undan keyin hech kim yubora olmas} (Fotir 2).Моликка етиб келишича, Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) одамларга ёмғир ёққан тонгда шундай дер эди: «Бизга ‹фатҳ› (Аллоҳнинг очиб бериши) билан ёмғир ёғди», сўнг бу оятни тиловат қиларди: {Аллоҳ одамларга раҳматдан қай бирини очса, уни ҳеч ким ушлаб қололмас; У нимани ушлаб қолса, уни Ундан кейин ҳеч ким юбора олмас} (Фотир 2).