حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّهُ أَقْبَلَ هُوَ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ مِنَ الْجُرُفِ حَتَّى إِذَا كَانَا بِالْمِرْبَدِ نَزَلَ عَبْدُ اللَّهِ فَتَيَمَّمَ صَعِيدًا طَيِّبًا فَمَسَحَ وَجْهَهُ وَيَدَيْهِ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ ثُمَّ صَلَّى .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u va Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) Jurfdan kelayotgan edilar. Mirbadga yetganlarida Abdulloh (tuyadan) tushib, pok tuproq bilan tayammum qildi: yuzi va qoʻllarini tirsagigacha mash qildi, soʻng namoz oʻqidi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у ва Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) Журфдан келаётган эдилар. Мирбадга етганларида Абдуллоҳ (туядан) тушиб, пок тупроқ билан таяммум қилди: юзи ва қўлларини тирсагигача маш қилди, сўнг намоз ўқиди.