وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَفَّنَ ابْنَهُ وَاقِدَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ وَمَاتَ بِالْجُحْفَةِ مُحْرِمًا وَخَمَّرَ رَأْسَهُ وَوَجْهَهُ وَقَالَ لَوْلاَ أَنَّا حُرُمٌ لَطَيَّبْنَاهُ . قَالَ مَالِكٌ وَإِنَّمَا يَعْمَلُ الرَّجُلُ مَا دَامَ حَيًّا فَإِذَا مَاتَ فَقَدِ انْقَضَى الْعَمَلُ .
Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) al-Juhfada ehromdaligida vafot etgan oʻgʻli Voqid ibn Abdullohni kafanladi, boshi va yuzini yopdi va: «Agar biz ehromda boʻlmaganimizda, uni xushboʻylar edik», dedi. Molik aytdi: «Kishi tirik ekan, (shariat) amalini bajaradi; vafot etsa, amal tugagan (boʻladi)».Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) ал-Жуҳфада эҳромдалигида вафот этган ўғли Воқид ибн Абдуллоҳни кафанлади, боши ва юзини ёпди ва: «Агар биз эҳромда бўлмаганимизда, уни хушбўйлар эдик», деди. Молик айтди: «Киши тирик экан, (шариат) амалини бажаради; вафот этса, амал тугаган (бўлади)».