وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ، أَنَّهَا قَالَتْ لَهُ يَا ابْنَ أُخْتِي إِنَّمَا هِيَ عَشْرُ لَيَالٍ فَإِنْ تَخَلَّجَ فِي نَفْسِكَ شَىْءٌ فَدَعْهُ تَعْنِي أَكْلَ لَحْمِ الصَّيْدِ . قَالَ مَالِكٌ فِي الرَّجُلِ الْمُحْرِمِ يُصَادُ مِنْ أَجْلِهِ صَيْدٌ فَيُصْنَعُ لَهُ ذَلِكَ الصَّيْدُ فَيَأْكُلُ مِنْهُ وَهُوَ يَعْلَمُ أَنَّهُ مِنْ أَجْلِهِ صِيدَ فَإِنَّ عَلَيْهِ جَزَاءَ ذَلِكَ الصَّيْدِ كُلِّهِ . وَسُئِلَ مَالِكٌ عَنِ الرَّجُلِ يُضْطَرُّ إِلَى أَكْلِ الْمَيْتَةِ وَهُوَ مُحْرِمٌ أَيَصِيدُ الصَّيْدَ فَيَأْكُلُهُ أَمْ يَأْكُلُ الْمَيْتَةَ فَقَالَ بَلْ يَأْكُلُ الْمَيْتَةَ وَذَلِكَ أَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى لَمْ يُرَخِّصْ لِلْمُحْرِمِ فِي أَكْلِ الصَّيْدِ وَلاَ فِي أَخْذِهِ فِي حَالٍ مِنَ الأَحْوَالِ وَقَدْ أَرْخَصَ فِي الْمَيْتَةِ عَلَى حَالِ الضَّرُورَةِ . قَالَ مَالِكٌ وَأَمَّا مَا قَتَلَ الْمُحْرِمُ أَوْ ذَبَحَ مِنَ الصَّيْدِ فَلاَ يَحِلُّ أَكْلُهُ لِحَلاَلٍ وَلاَ لِمُحْرِمٍ لأَنَّهُ لَيْسَ بِذَكِيٍّ كَانَ خَطَأً أَوْ عَمْدًا فَأَكْلُهُ لاَ يَحِلُّ وَقَدْ سَمِعْتُ ذَلِكَ مِنْ غَيْرِ وَاحِدٍ وَالَّذِي يَقْتُلُ الصَّيْدَ ثُمَّ يَأْكُلُهُ إِنَّمَا عَلَيْهِ كَفَّارَةٌ وَاحِدَةٌ مِثْلُ مَنْ قَتَلَهُ وَلَمْ يَأْكُلْ مِنْهُ .
Oisha ummul-moʻʼminin (roziyallohu anho) unga (Urvaga): «Ey jiyanim, bu — atigi oʻn kechadir; agar koʻnglingda biror narsaga mayl tugʻilsa, uni tark et», dedi — u ov goʻshtini yeyishni nazarda tutdi. Molik ehromdagi kishi haqida — agar uning uchun ov qilinib, oʻsha ov unga tayyorlansa va u buni oʻzi uchun ov qilinganini bilib turib yesa, u holda oʻsha ovning barchasi uchun jazo (kaffarat) uning zimmasiga tushishini aytdi. Molikdan ehromda ekan oʻlaksani yeyishga majbur boʻlgan kishi haqida — ov qilib uni yesinmi yoki oʻlaksani yesinmi, deb soʻralganda, u: «Balki oʻlaksani yesin. Chunki Alloh tabaraka va taolo ehromdagi kishiga ov goʻshtini yeyishga ham, uni olishga ham hech qanday holatda ruxsat bermagan, oʻlaksani esa zarurat holatida ruxsat qilgan», dedi. Molik aytdi: «Ehromdagi kishi ov qilgan yoki soʻygan narsani na ehromdan chiqqan, na ehromdagi kishi yeyishi halol emas — chunki u sharʼan zabh qilinmagan; xoh xato, xoh qasddan boʻlsin, uni yeyish halol emas. Buni men bir necha kishidan eshitganman. Ov qilib, soʻng uni yegan kishiga esa faqat bitta kaffarat lozim boʻladi — xuddi uni oʻldirib, ammo yemagan kishiga oʻxshab».Оиша уммул-мўъминин (розияллоҳу анҳо) унга (Урвага): «Эй жияним, бу — атиги ўн кечадир; агар кўнглингда бирор нарсага майл туғилса, уни тарк эт», деди — у ов гўштини ейишни назарда тутди. Молик эҳромдаги киши ҳақида — агар унинг учун ов қилиниб, ўша ов унга тайёрланса ва у буни ўзи учун ов қилинганини билиб туриб еса, у ҳолда ўша овнинг барчаси учун жазо (каффарат) унинг зиммасига тушишини айтди. Моликдан эҳромда экан ўлаксани ейишга мажбур бўлган киши ҳақида — ов қилиб уни есинми ёки ўлаксани есинми, деб сўралганда, у: «Балки ўлаксани есин. Чунки Аллоҳ табарака ва таоло эҳромдаги кишига ов гўштини ейишга ҳам, уни олишга ҳам ҳеч қандай ҳолатда рухсат бермаган, ўлаксани эса зарурат ҳолатида рухсат қилган», деди. Молик айтди: «Эҳромдаги киши ов қилган ёки сўйган нарсани на эҳромдан чиққан, на эҳромдаги киши ейиши ҳалол эмас — чунки у шаръан забҳ қилинмаган; хоҳ хато, хоҳ қасддан бўлсин, уни ейиш ҳалол эмас. Буни мен бир неча кишидан эшитганман. Ов қилиб, сўнг уни еган кишига эса фақат битта каффарат лозим бўлади — худди уни ўлдириб, аммо емаган кишига ўхшаб».