وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَامِرِ بْنِ رَبِيعَةَ، قَالَ رَأَيْتُ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ بِالْعَرْجِ وَهُوَ مُحْرِمٌ فِي يَوْمٍ صَائِفٍ قَدْ غَطَّى وَجْهَهُ بِقَطِيفَةِ أُرْجُوَانٍ ثُمَّ أُتِيَ بِلَحْمِ صَيْدٍ فَقَالَ لأَصْحَابِهِ كُلُوا . فَقَالُوا أَوَلاَ تَأْكُلُ أَنْتَ فَقَالَ إِنِّي لَسْتُ كَهَيْئَتِكُمْ إِنَّمَا صِيدَ مِنْ أَجْلِي .
Abdulloh ibn Omir ibn Rabiʼa (rahimahulloh) aytdi: «Men Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)ni Arajda, issiq bir kuni ehromda koʻrdim — u yuzini qizil jun choyshab bilan yopib olgan edi. Soʻng unga ov goʻshti keltirildi. U hamrohlariga: ‹Yenglar›, dedi. Ular: ‹Oʻzingiz yemaysizmi?› deyishdi. U: ‹Men sizlarning holatingizda emasman, u faqat men uchun ov qilingan›, dedi».Абдуллоҳ ибн Омир ибн Рабиъа (раҳимаҳуллоҳ) айтди: «Мен Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)ни Аражда, иссиқ бир куни эҳромда кўрдим — у юзини қизил жун чойшаб билан ёпиб олган эди. Сўнг унга ов гўшти келтирилди. У ҳамроҳларига: ‹Енглар›, деди. Улар: ‹Ўзингиз емайсизми?› дейишди. У: ‹Мен сизларнинг ҳолатингизда эмасман, у фақат мен учун ов қилинган›, деди».