Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) Madinadan hady (qurbonlik) olib chiqqanida, uni Zul-Hulayfada qalladalar (boʻyniga belgi osar) va ishʼor qilar (belgi qoʻyish uchun jarohatlar) edi — ishʼordan oldin qalladalab, ikkalasini bir joyda, qiblaga yuzlangan holda qilardi. U (tuyani) ikki choriq (naʼl) bilan qalladalar va uni chap tomonidan ishʼor qilardi. Soʻng u (hady) u bilan birga haydalar, toki u bilan Arafada odamlar qatorida (vuquf uchun) turgʻizilar edi. Soʻng odamlar qoʻzgʻalganda, u ham u (hady) bilan birga qoʻzgʻalardi. Nahr (qurbonlik) kuni ertalab Minoga yetib kelganida, sochini oldirish yoki qisqartirishdan oldin uni soʻyar edi. U hadysini oʻz qoʻli bilan soʻyardi: ularni tik holda safga tizib, qiblaga yuzlantirardi, soʻng (goʻshtidan) yer va (boshqalarga) yedirardi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) Мадинадан ҳадй (қурбонлик) олиб чиққанида, уни Зул-Ҳулайфада қалладалар (бўйнига белги осар) ва ишъор қилар (белги қўйиш учун жароҳатлар) эди — ишъордан олдин қалладалаб, иккаласини бир жойда, қиблага юзланган ҳолда қиларди. У (туяни) икки чориқ (наъл) билан қалладалар ва уни чап томонидан ишъор қиларди. Сўнг у (ҳадй) у билан бирга ҳайдалар, токи у билан Арафада одамлар қаторида (вуқуф учун) турғизилар эди. Сўнг одамлар қўзғалганда, у ҳам у (ҳадй) билан бирга қўзғаларди. Наҳр (қурбонлик) куни эрталаб Минога етиб келганида, сочини олдириш ёки қисқартиришдан олдин уни сўяр эди. У ҳадйсини ўз қўли билан сўярди: уларни тик ҳолда сафга тизиб, қиблага юзлантирарди, сўнг (гўштидан) ер ва (бошқаларга) едирарди.