وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ رَجُلاً، أَتَى الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ فَقَالَ إِنِّي أَفَضْتُ وَأَفَضْتُ مَعِي بِأَهْلِي ثُمَّ عَدَلْتُ إِلَى شِعْبٍ فَذَهَبْتُ لأَدْنُوَ مِنْ أَهْلِي فَقَالَتْ إِنِّي لَمْ أُقَصِّرْ مِنْ شَعَرِي بَعْدُ فَأَخَذْتُ مِنْ شَعَرِهَا بِأَسْنَانِي ثُمَّ وَقَعْتُ بِهَا فَضَحِكَ الْقَاسِمُ وَقَالَ مُرْهَا فَلْتَأْخُذْ مِنْ شَعَرِهَا بِالْجَلَمَيْنِ . قَالَ مَالِكٌ أَسْتَحِبُّ فِي مِثْلِ هَذَا أَنْ يُهْرِقَ دَمًا وَذَلِكَ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ قَالَ مَنْ نَسِيَ مِنْ نُسُكِهِ شَيْئًا فَلْيُهْرِقْ دَمًا .
Rabia ibn Abu Abdurrahmon (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi Qosim ibn Muhammad (rahimahulloh)ning oldiga kelib dedi: «Men ifoza tavofini qildim, ayolim ham men bilan birga qildi. Soʻng men bir togʻ yoʻliga burilib, ayolimga yaqinlashmoqchi boʻldim. U: ‹Men hali sochimni kaltalatmadim›, dedi. Shunda men uning sochidan tishim bilan (bir oz) uzib oldim, soʻng u bilan yaqinlik qildim». Qosim kulib dedi: «Unga buyur, sochini qaychi bilan olsin». Molik aytdi: «Men bunga oʻxshash holatda qon toʻkishni (jonliq soʻyishni) mustahab sanayman, chunki Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo): ‹Kim oʻz ibodatidan (manosikdan) biror narsani unutsa, qon toʻksin›, degan».Рабиа ибн Абу Абдурраҳмон (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Бир киши Қосим ибн Муҳаммад (раҳимаҳуллоҳ)нинг олдига келиб деди: «Мен ифоза тавофини қилдим, аёлим ҳам мен билан бирга қилди. Сўнг мен бир тоғ йўлига бурилиб, аёлимга яқинлашмоқчи бўлдим. У: ‹Мен ҳали сочимни калталатмадим›, деди. Шунда мен унинг сочидан тишим билан (бир оз) узиб олдим, сўнг у билан яқинлик қилдим». Қосим кулиб деди: «Унга буюр, сочини қайчи билан олсин». Молик айтди: «Мен бунга ўхшаш ҳолатда қон тўкишни (жонлиқ сўйишни) мустаҳаб санайман, чунки Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо): ‹Ким ўз ибодатидан (маносикдан) бирор нарсани унутса, қон тўксин›, деган».