وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ لَقِيَ رَجُلاً مِنْ أَهْلِهِ يُقَالُ لَهُ الْمُجَبَّرُ قَدْ أَفَاضَ وَلَمْ يَحْلِقْ وَلَمْ يُقَصِّرْ جَهِلَ ذَلِكَ فَأَمَرَهُ عَبْدُ اللَّهِ أَنْ يَرْجِعَ فَيَحْلِقَ أَوْ يُقَصِّرَ ثُمَّ يَرْجِعَ إِلَى الْبَيْتِ فَيُفِيضَ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, u al-Mujabbar deb ataluvchi oʻz xeshlaridan bir kishiga yoʻliqdi — u ifoza tavofini qilgan, ammo bilmaganidan boshini oldirmagan va kaltalatmagan edi. Abdulloh unga qaytib borib, soch oldirishni yoki kaltalatishni, soʻng Baytga qaytib, ifoza (tavofi)ni qilishni buyurdi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, у ал-Мужаббар деб аталувчи ўз хешларидан бир кишига йўлиқди — у ифоза тавофини қилган, аммо билмаганидан бошини олдирмаган ва калталатмаган эди. Абдуллоҳ унга қайтиб бориб, соч олдиришни ёки калталатишни, сўнг Байтга қайтиб, ифоза (тавофи)ни қилишни буюрди.