Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Safiya bint Abu Ubaydning aka-ukalaridan birining qizi Muzdalifada tugʻruqdan soʻng qon koʻrdi (nifos boʻldi). Shu sababli u va Safiya (yoʻlda) kechikib, qurbon kuni quyosh botganidan keyin Minoga yetib keldilar. Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) ikkalasiga yetib kelgan zahoti jamrani toshboʻron qilishni buyurdi va ular zimmasiga hech narsa (lozim) deb koʻrmadi. Yahyo aytdi: Molikdan Mino kunlarining birida biror jamrani (toshboʻron qilishni) unutib, kech kirguncha (esiga tushmagan) kishi haqida soʻralganda, u shunday dedi: «Xuddi namozni unutib, keyin kechasi yoki kunduzi esiga tushganda oʻqiganidek, u ham qaysi soatda — kechasimi yoki kunduzimi — esga olsa, toshboʻron qilaversin. Agar bu (Minodan) qaytib, Makkada boʻlgan yoki Makkadan chiqib ketgan paytda esiga tushsa, uning zimmasiga hadiy (qurbonlik) lozim boʻladi».Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Сафия бинт Абу Убайднинг ака-укаларидан бирининг қизи Муздалифада туғруқдан сўнг қон кўрди (нифос бўлди). Шу сабабли у ва Сафия (йўлда) кечикиб, қурбон куни қуёш ботганидан кейин Минога етиб келдилар. Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) иккаласига етиб келган заҳоти жамрани тошбўрон қилишни буюрди ва улар зиммасига ҳеч нарса (лозим) деб кўрмади. Яҳё айтди: Моликдан Мино кунларининг бирида бирор жамрани (тошбўрон қилишни) унутиб, кеч киргунча (эсига тушмаган) киши ҳақида сўралганда, у шундай деди: «Худди намозни унутиб, кейин кечаси ёки кундузи эсига тушганда ўқиганидек, у ҳам қайси соатда — кечасими ёки кундузими — эсга олса, тошбўрон қилаверсин. Агар бу (Минодан) қайтиб, Маккада бўлган ёки Маккадан чиқиб кетган пайтда эсига тушса, унинг зиммасига ҳадий (қурбонлик) лозим бўлади».