Ibn Abu Mulayka (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) Baytni tavof qilayotgan moxov ayolning yonidan oʻtib qoldi va unga: «Ey Allohning choʻrisi, odamlarga ozor berma; uyingda oʻtirsang (yaxshiroq boʻlardi)», dedi. Shunda u (ayol uyida) oʻtirdi. Oradan (vaqt) oʻtib, bir kishi uning yonidan oʻtib: «Seni qaytargan kishi vafot etdi, endi (tavofga) chiqaver», dedi. U (ayol): «Men uni tirikligida-yu, oʻlganidan keyin unga itoatsizlik qiladiganlardan emasman», dedi.Ибн Абу Мулайка (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) Байтни тавоф қилаётган мохов аёлнинг ёнидан ўтиб қолди ва унга: «Эй Аллоҳнинг чўриси, одамларга озор берма; уйингда ўтирсанг (яхшироқ бўларди)», деди. Шунда у (аёл уйида) ўтирди. Орадан (вақт) ўтиб, бир киши унинг ёнидан ўтиб: «Сени қайтарган киши вафот этди, энди (тавофга) чиқавер», деди. У (аёл): «Мен уни тириклигида-ю, ўлганидан кейин унга итоатсизлик қиладиганлардан эмасман», деди.