Oisha — umm al-muʼminin (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, u shunday der edi: «Lagʻv (behuda) qasam — insonning ‹Yoʻq, vallohi!›, ‹Ha, vallohi!› deyishidir». Molik aytdi: «Men bu haqda eshitgan eng yaxshi (soʻz) shuki, lagʻv — insonning bir narsani shundoq deb aniq ishonib qasam ichishi, soʻng uning boshqacha ekani maʼlum boʻlishidir; ana shu lagʻvdir». Molik aytdi: «Aqdli (qatʼiy) qasam esa — kishi koʻylagini oʻn dinorga sotmaslikka qasam ichib, soʻng uni oʻshanga sotishi, yoki qulini urishga qasam ichib, soʻng urmasligi va shunga oʻxshashdir; ana shuning uchun kishi qasamining kafforatini beradi; lagʻvda esa kafforat yoʻq». Molik aytdi: «Bir narsaga oʻzi gunohkor ekanini bilib turib qasam ichadigan, yolgʻonligini bilib turib birovni rozi qilish uchun yoki oldida uzr soʻralayotgan kimsaga uzr bildirish uchun yoxud (birovning) molini (nohaq) olish uchun yolgʻonga qasam ichadigan kishi(ning ishi) esa — unda kafforat boʻlishidan koʻra kattaroqdir (ogʻirroqdir)».Оиша — умм ал-муъминин (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, у шундай дер эди: «Лағв (беҳуда) қасам — инсоннинг ‹Йўқ, валлоҳи!›, ‹Ҳа, валлоҳи!› дейишидир». Молик айтди: «Мен бу ҳақда эшитган энг яхши (сўз) шуки, лағв — инсоннинг бир нарсани шундоқ деб аниқ ишониб қасам ичиши, сўнг унинг бошқача экани маълум бўлишидир; ана шу лағвдир». Молик айтди: «Ақдли (қатъий) қасам эса — киши кўйлагини ўн динорга сотмасликка қасам ичиб, сўнг уни ўшанга сотиши, ёки қулини уришга қасам ичиб, сўнг урмаслиги ва шунга ўхшашдир; ана шунинг учун киши қасамининг каффоратини беради; лағвда эса каффорат йўқ». Молик айтди: «Бир нарсага ўзи гуноҳкор эканини билиб туриб қасам ичадиган, ёлғонлигини билиб туриб бировни рози қилиш учун ёки олдида узр сўралаётган кимсага узр билдириш учун ёхуд (бировнинг) молини (ноҳақ) олиш учун ёлғонга қасам ичадиган киши(нинг иши) эса — унда каффорат бўлишидан кўра каттароқдир (оғирроқдир)».