Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, u shunday der edi: «Kim ‹Vallohi› deb, soʻng ‹in sho Alloh (Alloh xohlasa)› desa, keyin qasam ichgan narsasini qilmasa, qasamini buzgan boʻlmaydi». Molik aytdi: «Men istisno (‹in sho Alloh›) haqida eshitgan eng yaxshi (soʻz) shuki, u soʻlovchiga (foydali boʻlib) qoladi — toki u soʻzini uzib qoʻymagan boʻlsa va u (istisno) sukut qilishdan oldin bir-biriga ulangan, ketma-ket (aytilgan) boʻlsa. Agar u sukut qilib, soʻzini uzsa, unda istisno yoʻq». Yahyo aytdi: Molik ‹Allohga kufr keltirdim› yoki ‹Allohga shirk keltirdim› deb, soʻng qasamini buzgan kishi haqida: «Uning zimmasida kafforat yoʻq va u koʻngli shirk hamda kufrni ich-ichidan niyat qilmaguncha kofir ham, mushrik ham emas. U Allohdan magʻfirat soʻrasin va bunday narsaga qaytmasin; u qilgan ish qanday yomon!» dedi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, у шундай дер эди: «Ким ‹Валлоҳи› деб, сўнг ‹ин шо Аллоҳ (Аллоҳ хоҳласа)› деса, кейин қасам ичган нарсасини қилмаса, қасамини бузган бўлмайди». Молик айтди: «Мен истисно (‹ин шо Аллоҳ›) ҳақида эшитган энг яхши (сўз) шуки, у сўловчига (фойдали бўлиб) қолади — токи у сўзини узиб қўймаган бўлса ва у (истисно) сукут қилишдан олдин бир-бирига уланган, кетма-кет (айтилган) бўлса. Агар у сукут қилиб, сўзини узса, унда истисно йўқ». Яҳё айтди: Молик ‹Аллоҳга куфр келтирдим› ёки ‹Аллоҳга ширк келтирдим› деб, сўнг қасамини бузган киши ҳақида: «Унинг зиммасида каффорат йўқ ва у кўнгли ширк ҳамда куфрни ич-ичидан ният қилмагунча кофир ҳам, мушрик ҳам эмас. У Аллоҳдан мағфират сўрасин ва бундай нарсага қайтмасин; у қилган иш қандай ёмон!» деди.