وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مَسْعُودٍ، كَانَ يَقُولُ مَنْ أَسْلَفَ سَلَفًا فَلاَ يَشْتَرِطْ أَفْضَلَ مِنْهُ وَإِنْ كَانَتْ قَبْضَةً مِنْ عَلَفٍ فَهُوَ رِبًا . قَالَ مَالِكٌ الأَمْرُ الْمُجْتَمَعُ عَلَيْهِ عِنْدَنَا أَنَّ مَنِ اسْتَسْلَفَ شَيْئًا مِنَ الْحَيَوَانِ بِصِفَةٍ وَتَحْلِيَةٍ مَعْلُومَةٍ فَإِنَّهُ لاَ بَأْسَ بِذَلِكَ وَعَلَيْهِ أَنْ يَرُدَّ مِثْلَهُ إِلاَّ مَا كَانَ مِنَ الْوَلاَئِدِ فَإِنَّهُ يُخَافُ فِي ذَلِكَ الذَّرِيعَةُ إِلَى إِحْلاَلِ مَا لاَ يَحِلُّ فَلاَ يَصْلُحُ وَتَفْسِيرُ مَا كُرِهَ مِنْ ذَلِكَ أَنْ يَسْتَسْلِفَ الرَّجُلُ الْجَارِيَةَ فَيُصِيبُهَا مَا بَدَا لَهُ ثُمَّ يَرُدُّهَا إِلَى صَاحِبِهَا بِعَيْنِهَا فَذَلِكَ لاَ يَصْلُحُ وَلاَ يَحِلُّ وَلَمْ يَزَلْ أَهْلُ الْعِلْمِ يَنْهَوْنَ عَنْهُ وَلاَ يُرَخِّصُونَ فِيهِ لأَحَدٍ .
Molikka yetib kelishicha, Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu) shunday derdi: ‹Kim qarz bersa, undan afzalroqni shart qilmasin; agar u bir siqim (hayvon) yemi boʻlsa ham, u ribodir›. Molik aytdi: «Bizning nazdimizda ittifoq qilingan narsa shuki, kim biror hayvonni maʼlum sifat va tavsif bilan qarz olsa, unda hech qanday zarar yoʻq va uning mislini qaytarishi lozim. Faqat choʻrilar (qiz qullar) bundan mustasno, chunki bunda — halol boʻlmagan narsani halol qilishga vosita boʻlishidan qoʻrqiladi, shuning uchun u durust emas. Bunda yoqtirilmagan narsaning izohi shuki, kishi choʻrini qarz olib, undan istaganicha (jinsiy) bahramand boʻlgach, uni egasiga aynan oʻzini qaytarib beradi — bu durust ham, halol ham emas. Ilm ahli buni doimo taqiqlab kelgan va hech kimga bunga ruxsat bermagan».Моликка етиб келишича, Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу) шундай дерди: ‹Ким қарз берса, ундан афзалроқни шарт қилмасин; агар у бир сиқим (ҳайвон) еми бўлса ҳам, у рибодир›. Молик айтди: «Бизнинг наздимизда иттифоқ қилинган нарса шуки, ким бирор ҳайвонни маълум сифат ва тавсиф билан қарз олса, унда ҳеч қандай зарар йўқ ва унинг мислини қайтариши лозим. Фақат чўрилар (қиз қуллар) бундан мустасно, чунки бунда — ҳалол бўлмаган нарсани ҳалол қилишга восита бўлишидан қўрқилади, шунинг учун у дуруст эмас. Бунда ёқтирилмаган нарсанинг изоҳи шуки, киши чўрини қарз олиб, ундан истаганича (жинсий) баҳраманд бўлгач, уни эгасига айнан ўзини қайтариб беради — бу дуруст ҳам, ҳалол ҳам эмас. Илм аҳли буни доимо тақиқлаб келган ва ҳеч кимга бунга рухсат бермаган».