حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ . أَنَّ رَجُلاً اعْتَرَفَ عَلَى نَفْسِهِ بِالزِّنَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَشَهِدَ عَلَى نَفْسِهِ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرُجِمَ . قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَمِنْ أَجْلِ ذَلِكَ يُؤْخَذُ الرَّجُلُ بِاعْتِرَافِهِ عَلَى نَفْسِهِ
Molik Ibn Shihob (az-Zuhriy)dan rivoyat qildiki, u unga xabar berishicha, bir kishi Rasululloh ﷺ zamonlarida oʻz zinosini iqror qilib, oʻz zarariga toʻrt marta guvohlik berdi. Shunda Rasululloh ﷺ (uni tosh bilan urishga) buyurdilar va u toshboʻron qilindi. Ibn Shihob: «Ana shuning uchun kishi oʻz zarariga qilgan iqrori bilan (javobgarlikka) tutiladi», dedi.Молик Ибн Шиҳоб (аз-Зуҳрий)дан ривоят қилдики, у унга хабар беришича, бир киши Расулуллоҳ ﷺ замонларида ўз зиносини иқрор қилиб, ўз зарарига тўрт марта гувоҳлик берди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ (уни тош билан уришга) буюрдилар ва у тошбўрон қилинди. Ибн Шиҳоб: «Ана шунинг учун киши ўз зарарига қилган иқрори билан (жавобгарликка) тутилади», деди.