حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ قَالَ جَاءَتِ الْيَهُودُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرُوا لَهُ أَنَّ رَجُلاً مِنْهُمْ وَامْرَأَةً زَنَيَا فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ مَا تَجِدُونَ فِي التَّوْرَاةِ فِي شَأْنِ الرَّجْمِ ‏"‏ ‏.‏ فَقَالُوا نَفْضَحُهُمْ وَيُجْلَدُونَ ‏.‏ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلاَمٍ كَذَبْتُمْ إِنَّ فِيهَا الرَّجْمَ ‏.‏ فَأَتَوْا بِالتَّوْرَاةِ فَنَشَرُوهَا فَوَضَعَ أَحَدُهُمْ يَدَهُ عَلَى آيَةِ الرَّجْمِ ثُمَّ قَرَأَ مَا قَبْلَهَا وَمَا بَعْدَهَا فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلاَمٍ ارْفَعْ يَدَكَ فَرَفَعَ يَدَهُ فَإِذَا فِيهَا آيَةُ الرَّجْمِ فَقَالُوا صَدَقَ يَا مُحَمَّدُ فِيهَا آيَةُ الرَّجْمِ ‏.‏ فَأَمَرَ بِهِمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرُجِمَا ‏.‏ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فَرَأَيْتُ الرَّجُلَ يَحْنِي عَلَى الْمَرْأَةِ يَقِيهَا الْحِجَارَةَ ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, u shunday dedi: Yahudiylar Rasululloh ﷺ ning oldilariga kelib, ulardan bir erkak va bir ayol zino qilganini u zotga aytdilar. Shunda Rasululloh ﷺ ularga: «Tavrotda rajm (toshboʻron qilish) haqida nimani topasizlar?» dedilar. Ular: «Biz ularni sharmanda qilamiz va ular qamchilanadi», deyishdi. Abdulloh ibn Salom (roziyallohu anhu): «Yolgʻon aytdingiz! Unda rajm bor», dedi. Shunda ular Tavrotni keltirib, uni yoyishdi. Ulardan biri qoʻlini rajm oyatining ustiga qoʻyib, undan avvalgi va keyingi (oyatlar)ni oʻqidi. Abdulloh ibn Salom unga: «Qoʻlingni koʻtar», dedi. U qoʻlini koʻtargan edi, oʻsha yerda rajm oyati (turgan) edi. Shunda ular: «Rost aytding, ey Muhammad, unda rajm oyati bor», deyishdi. Rasululloh ﷺ ular haqida amr qildilar va ikkovi rajm qilindi. Abdulloh ibn Umar: «Men erkakning ayolning ustiga engashib, uni toshlardan toʻsayotganini koʻrdim», dedi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, у шундай деди: Яҳудийлар Расулуллоҳ ﷺ нинг олдиларига келиб, улардан бир эркак ва бир аёл зино қилганини у зотга айтдилар. Шунда Расулуллоҳ ﷺ уларга: «Тавротда ражм (тошбўрон қилиш) ҳақида нимани топасизлар?» дедилар. Улар: «Биз уларни шарманда қиламиз ва улар қамчиланади», дейишди. Абдуллоҳ ибн Салом (розияллоҳу анҳу): «Ёлғон айтдингиз! Унда ражм бор», деди. Шунда улар Тавротни келтириб, уни ёйишди. Улардан бири қўлини ражм оятининг устига қўйиб, ундан аввалги ва кейинги (оятлар)ни ўқиди. Абдуллоҳ ибн Салом унга: «Қўлингни кўтар», деди. У қўлини кўтарган эди, ўша ерда ражм ояти (турган) эди. Шунда улар: «Рост айтдинг, эй Муҳаммад, унда ражм ояти бор», дейишди. Расулуллоҳ ﷺ улар ҳақида амр қилдилар ва иккови ражм қилинди. Абдуллоҳ ибн Умар: «Мен эркакнинг аёлнинг устига энгашиб, уни тошлардан тўсаётганини кўрдим», деди.

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّ رَجُلاً، مِنْ أَسْلَمَ جَاءَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ فَقَالَ لَهُ إِنَّ الأَخِرَ زَنَا ‏.‏ فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ هَلْ ذَكَرْتَ هَذَا لأَحَدٍ غَيْرِي فَقَالَ لاَ ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ فَتُبْ إِلَى اللَّهِ وَاسْتَتِرْ بِسِتْرِ اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ ‏.‏ فَلَمْ تُقْرِرْهُ نَفْسُهُ حَتَّى أَتَى عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ فَقَالَ لَهُ مِثْلَ مَا قَالَ لأَبِي بَكْرٍ فَقَالَ لَهُ عُمَرُ مِثْلَ مَا قَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ فَلَمْ تُقْرِرْهُ نَفْسُهُ حَتَّى جَاءَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ إِنَّ الأَخِرَ زَنَا فَقَالَ سَعِيدٌ فَأَعْرَضَ عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثَلاَثَ مَرَّاتٍ كُلُّ ذَلِكَ يُعْرِضُ عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِذَا أَكْثَرَ عَلَيْهِ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى أَهْلِهِ فَقَالَ ‏"‏ أَيَشْتَكِي أَمْ بِهِ جِنَّةٌ ‏"‏ ‏.‏ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ إِنَّهُ لَصَحِيحٌ ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَبِكْرٌ أَمْ ثَيِّبٌ ‏"‏ ‏.‏ فَقَالُوا بَلْ ثَيِّبٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ ‏.‏ فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرُجِمَ ‏.‏

Molik Yahyo ibn Saʼiddan, u Saʼid ibn al-Musayyab (rahimahulloh)dan rivoyat qiladiki, Aslam (qabilasi)dan bir kishi Abu Bakr as-Siddiq (roziyallohu anhu)ning oldiga kelib, unga: «Anavi badbaxt (yaʼni oʻzi) zino qildi», dedi. Abu Bakr unga: «Buni mendan boshqa birovga aytdingmi?» dedi. U: «Yoʻq», dedi. Abu Bakr unga: «Unda Allohga tavba qil va Allohning pardasi bilan oʻzingni yashir, zero Alloh bandalarining tavbasini qabul qiladi», dedi. Ammo koʻngli taskin topmadi, hatto u Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)ning oldiga kelib, unga ham Abu Bakrga aytganidek gapni aytdi. Umar ham unga Abu Bakr aytgan gapdek gapni aytdi. Baribir koʻngli taskin topmadi, hatto u Rasululloh ﷺ ning oldilariga kelib, u zotga: «Anavi badbaxt zino qildi», dedi. Saʼid aytadi: Rasululloh ﷺ undan uch marta yuz oʻgirdilar; har safar Rasululloh ﷺ undan yuz oʻgirar edilar. Nihoyat u (iqrorini) koʻpaytirgach, Rasululloh ﷺ uning ahli oldiga (kishi) yuborib: «Unda biror kasallik bormi yoki aqldan ozgan-ku?» dedilar. Ular: «Yo Rasululloh, Allohga qasamki, u soppa-sogʻ», deyishdi. Rasululloh ﷺ: «Bakrmi (turmush qurmaganmi) yoki sayyibmi (uylangan/turmush koʻrganmi)?» dedilar. Ular: «Yoʻq, sayyib, yo Rasululloh», deyishdi. Shunda Rasululloh ﷺ u haqida amr qildilar va u rajm qilindi.Молик Яҳё ибн Саъиддан, у Саъид ибн ал-Мусайяб (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қиладики, Аслам (қабиласи)дан бир киши Абу Бакр ас-Сиддиқ (розияллоҳу анҳу)нинг олдига келиб, унга: «Анави бадбахт (яъни ўзи) зино қилди», деди. Абу Бакр унга: «Буни мендан бошқа бировга айтдингми?» деди. У: «Йўқ», деди. Абу Бакр унга: «Унда Аллоҳга тавба қил ва Аллоҳнинг пардаси билан ўзингни яшир, зеро Аллоҳ бандаларининг тавбасини қабул қилади», деди. Аммо кўнгли таскин топмади, ҳатто у Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)нинг олдига келиб, унга ҳам Абу Бакрга айтганидек гапни айтди. Умар ҳам унга Абу Бакр айтган гапдек гапни айтди. Барибир кўнгли таскин топмади, ҳатто у Расулуллоҳ ﷺ нинг олдиларига келиб, у зотга: «Анави бадбахт зино қилди», деди. Саъид айтади: Расулуллоҳ ﷺ ундан уч марта юз ўгирдилар; ҳар сафар Расулуллоҳ ﷺ ундан юз ўгирар эдилар. Ниҳоят у (иқрорини) кўпайтиргач, Расулуллоҳ ﷺ унинг аҳли олдига (киши) юбориб: «Унда бирор касаллик борми ёки ақлдан озган-ку?» дедилар. Улар: «Ё Расулуллоҳ, Аллоҳга қасамки, у соппа-соғ», дейишди. Расулуллоҳ ﷺ: «Бакрми (турмуш қурмаганми) ёки саййибми (уйланган/турмуш кўрганми)?» дедилар. Улар: «Йўқ, саййиб, ё Расулуллоҳ», дейишди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ у ҳақида амр қилдилар ва у ражм қилинди.

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّهُ قَالَ بَلَغَنِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ لِرَجُلٍ مِنْ أَسْلَمَ يُقَالُ لَهُ هَزَّالٌ ‏ "‏ يَا هَزَّالُ لَوْ سَتَرْتَهُ بِرِدَائِكَ لَكَانَ خَيْرًا لَكَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ فَحَدَّثْتُ بِهَذَا الْحَدِيثِ فِي مَجْلِسٍ فِيهِ يَزِيدُ بْنُ نُعَيْمِ بْنِ هَزَّالٍ الأَسْلَمِيِّ فَقَالَ يَزِيدُ هَزَّالٌ جَدِّي وَهَذَا الْحَدِيثُ حَقٌّ ‏.‏

Molik Yahyo ibn Saʼiddan, u Saʼid ibn al-Musayyab (rahimahulloh)dan rivoyat qiladi, u shunday dedi: «Menga yetib kelishicha, Rasululloh ﷺ Aslam (qabilasi)dan Hazzol deb atalgan bir kishiga: ‹Ey Hazzol, agar uni ridoʻing bilan yashirsang (berkitsang), bu sen uchun yaxshiroq boʻlardi›, dedilar». Yahyo ibn Saʼid dedi: «Men bu hadisni bir majlisda soʻzlab berdim, unda Yazid ibn Nuaym ibn Hazzol al-Aslamiy ham bor edi. Yazid: ‹Hazzol — mening bobom, bu hadis haqdir›, dedi».Молик Яҳё ибн Саъиддан, у Саъид ибн ал-Мусайяб (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилади, у шундай деди: «Менга етиб келишича, Расулуллоҳ ﷺ Аслам (қабиласи)дан Ҳаззол деб аталган бир кишига: ‹Эй Ҳаззол, агар уни ридўинг билан яширсанг (беркицанг), бу сен учун яхшироқ бўларди›, дедилар». Яҳё ибн Саъид деди: «Мен бу ҳадисни бир мажлисда сўзлаб бердим, унда Язид ибн Нуайм ибн Ҳаззол ал-Асламий ҳам бор эди. Язид: ‹Ҳаззол — менинг бобом, бу ҳадис ҳақдир›, деди».

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ ‏.‏ أَنَّ رَجُلاً اعْتَرَفَ عَلَى نَفْسِهِ بِالزِّنَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَشَهِدَ عَلَى نَفْسِهِ أَرْبَعَ مَرَّاتٍ فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرُجِمَ ‏.‏ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَمِنْ أَجْلِ ذَلِكَ يُؤْخَذُ الرَّجُلُ بِاعْتِرَافِهِ عَلَى نَفْسِهِ

Molik Ibn Shihob (az-Zuhriy)dan rivoyat qildiki, u unga xabar berishicha, bir kishi Rasululloh ﷺ zamonlarida oʻz zinosini iqror qilib, oʻz zarariga toʻrt marta guvohlik berdi. Shunda Rasululloh ﷺ (uni tosh bilan urishga) buyurdilar va u toshboʻron qilindi. Ibn Shihob: «Ana shuning uchun kishi oʻz zarariga qilgan iqrori bilan (javobgarlikka) tutiladi», dedi.Молик Ибн Шиҳоб (аз-Зуҳрий)дан ривоят қилдики, у унга хабар беришича, бир киши Расулуллоҳ ﷺ замонларида ўз зиносини иқрор қилиб, ўз зарарига тўрт марта гувоҳлик берди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ (уни тош билан уришга) буюрдилар ва у тошбўрон қилинди. Ибн Шиҳоб: «Ана шунинг учун киши ўз зарарига қилган иқрори билан (жавобгарликка) тутилади», деди.

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ زَيْدِ بْنِ طَلْحَةَ، عَنْ أَبِيهِ، زَيْدِ بْنِ طَلْحَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ امْرَأَةً جَاءَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَتْهُ أَنَّهَا زَنَتْ وَهِيَ حَامِلٌ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ اذْهَبِي حَتَّى تَضَعِي ‏"‏ ‏.‏ فَلَمَّا وَضَعَتْ جَاءَتْهُ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ اذْهَبِي حَتَّى تُرْضِعِيهِ ‏"‏ ‏.‏ فَلَمَّا أَرْضَعَتْهُ جَاءَتْهُ فَقَالَ ‏"‏ اذْهَبِي فَاسْتَوْدِعِيهِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَاسْتَوْدَعَتْهُ ثُمَّ جَاءَتْ فَأَمَرَ بِهَا فَرُجِمَتْ ‏.‏

Molik Yaʼqub ibn Zayd ibn Talhadan, u otasi Zayd ibn Talhadan, u Abdulloh ibn Abu Mulayka (rahimahulloh)dan rivoyat qiladiki, u xabar berdi: Bir ayol Rasululloh ﷺ ning oldilariga kelib, u zotga oʻzi zino qilganini va homilador ekanini xabar qildi. Shunda Rasululloh ﷺ unga: «Borgin, tugʻib olguningcha (kut)», dedilar. U tugʻqach, yana u zotning oldilariga keldi. Rasululloh ﷺ unga: «Borgin, uni emizib (voyaga yetkazguningcha kut)», dedilar. U bolani emizgach, yana keldi. U zot: «Borgin, uni (birovga) topshirib qoʻygin», dedilar. U bolani topshirib, soʻng keldi. Shunda u zot uning haqida amr qildilar va u rajm qilindi.Молик Яъқуб ибн Зайд ибн Талҳадан, у отаси Зайд ибн Талҳадан, у Абдуллоҳ ибн Абу Мулайка (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қиладики, у хабар берди: Бир аёл Расулуллоҳ ﷺ нинг олдиларига келиб, у зотга ўзи зино қилганини ва ҳомиладор эканини хабар қилди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ унга: «Боргин, туғиб олгунингча (кут)», дедилар. У туғқач, яна у зотнинг олдиларига келди. Расулуллоҳ ﷺ унга: «Боргин, уни эмизиб (вояга етказгунингча кут)», дедилар. У болани эмизгач, яна келди. У зот: «Боргин, уни (бировга) топшириб қўйгин», дедилар. У болани топшириб, сўнг келди. Шунда у зот унинг ҳақида амр қилдилар ва у ражм қилинди.

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ، أَنَّهُمَا أَخْبَرَاهُ أَنَّ رَجُلَيْنِ اخْتَصَمَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَحَدُهُمَا يَا رَسُولَ اللَّهِ اقْضِ بَيْنَنَا بِكِتَابِ اللَّهِ وَقَالَ الآخَرُ وَهُوَ أَفْقَهُهُمَا أَجَلْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَاقْضِ بَيْنَنَا بِكِتَابِ اللَّهِ وَائْذَنْ لِي أَنْ أَتَكَلَّمَ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ تَكَلَّمْ ‏"‏ ‏.‏ فَقَالَ إِنَّ ابْنِي كَانَ عَسِيفًا عَلَى هَذَا فَزَنَا بِامْرَأَتِهِ فَأَخْبَرَنِي أَنَّ عَلَى ابْنِي الرَّجْمَ فَافْتَدَيْتُ مِنْهُ بِمِائَةِ شَاةٍ وَبِجَارِيَةٍ لِي ثُمَّ إِنِّي سَأَلْتُ أَهْلَ الْعِلْمِ فَأَخْبَرُونِي أَنَّ مَا عَلَى ابْنِي جَلْدُ مِائَةٍ وَتَغْرِيبُ عَامٍ وَأَخْبَرُونِي أَنَّمَا الرَّجْمُ عَلَى امْرَأَتِهِ ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏ أَمَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لأَقْضِيَنَّ بَيْنَكُمَا بِكِتَابِ اللَّهِ أَمَّا غَنَمُكَ وَجَارِيَتُكَ فَرَدٌّ عَلَيْكَ ‏"‏ ‏.‏ وَجَلَدَ ابْنَهُ مِائَةً وَغَرَّبَهُ عَامًا وَأَمَرَ أُنَيْسًا الأَسْلَمِيَّ أَنْ يَأْتِيَ امْرَأَةَ الآخَرِ فَإِنِ اعْتَرَفَتْ رَجَمَهَا فَاعْتَرَفَتْ فَرَجَمَهَا ‏.‏

Abu Hurayra va Zayd ibn Xolid al-Juhaniy (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, ular ikkalasi xabar berishicha, ikki kishi Rasululloh ﷺ huzurlarida daʼvolashdilar. Ulardan biri: «Yo Rasululloh, oramizda Allohning Kitobi bilan hukm qiling!» dedi. Ikkinchisi — u ikkovidan koʻra fahmliroq edi — «Ha, yo Rasululloh, oramizda Allohning Kitobi bilan hukm qiling va menga gapirishga izn bering», dedi. U zot: «Gapir», dedilar. U dedi: «Mening oʻgʻlim mana shu (kishi)ga yollanib ishlagan (asif) edi, u shuning xotini bilan zino qildi. (Bu kishi) menga oʻgʻlimga tosh boʻron (rajm) lozimligini aytdi, shunda men yuzta qoʻy va oʻzimning bir cho‘rim evaziga oʻgʻlimni undan qutqarib oldim. Soʻng men ilm ahlidan soʻrasam, ular menga oʻgʻlimga yuz darra (kaltak) va bir yil surgun lozimligini, rajm esa uning (bu kishining) xotiniga lozimligini aytishdi». Shunda Rasululloh ﷺ: «Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, men oramizda albatta Allohning Kitobi bilan hukm qilaman. Qoʻylaring va cho‘ring esa senga qaytariladi», dedilar. Va u zot uning oʻgʻlini yuz darra urib, bir yil surgun qildilar; Unays al-Aslamiyga esa boshqasining xotinining oldiga borishni, agar u iqror qilsa, uni tosh boʻron qilishni buyurdilar. U (ayol) iqror qildi, shunda (Unays) uni toshboʻron qildi.Абу Ҳурайра ва Зайд ибн Холид ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, улар иккаласи хабар беришича, икки киши Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларида даъволашдилар. Улардан бири: «Ё Расулуллоҳ, орамизда Аллоҳнинг Китоби билан ҳукм қилинг!» деди. Иккинчиси — у икковидан кўра фаҳмлироқ эди — «Ҳа, ё Расулуллоҳ, орамизда Аллоҳнинг Китоби билан ҳукм қилинг ва менга гапиришга изн беринг», деди. У зот: «Гапир», дедилар. У деди: «Менинг ўғлим мана шу (киши)га ёлланиб ишлаган (асиф) эди, у шунинг хотини билан зино қилди. (Бу киши) менга ўғлимга тош бўрон (ражм) лозимлигини айтди, шунда мен юзта қўй ва ўзимнинг бир чо‘рим эвазига ўғлимни ундан қутқариб олдим. Сўнг мен илм аҳлидан сўрасам, улар менга ўғлимга юз дарра (калтак) ва бир йил сургун лозимлигини, ражм эса унинг (бу кишининг) хотинига лозимлигини айтишди». Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, мен орамизда албатта Аллоҳнинг Китоби билан ҳукм қиламан. Қўйларинг ва чо‘ринг эса сенга қайтарилади», дедилар. Ва у зот унинг ўғлини юз дарра уриб, бир йил сургун қилдилар; Унайс ал-Асламийга эса бошқасининг хотинининг олдига боришни, агар у иқрор қилса, уни тош бўрон қилишни буюрдилар. У (аёл) иқрор қилди, шунда (Унайс) уни тошбўрон қилди.

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ سُهَيْلِ بْنِ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ، قَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَرَأَيْتَ لَوْ أَنِّي وَجَدْتُ مَعَ امْرَأَتِي رَجُلاً أَأُمْهِلُهُ حَتَّى آتِيَ بِأَرْبَعَةِ شُهَدَاءَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ "‏ نَعَمْ ‏"‏ ‏.‏

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Saʼd ibn Uboda (roziyallohu anhu) Rasululloh ﷺga: «Aytingchi, agar men xotinimning oldida bir erkakni topib qolsam, toʻrtta guvoh keltirgunimcha unga muhlat beraymi?» dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Ha», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Саъд ибн Убода (розияллоҳу анҳу) Расулуллоҳ ﷺга: «Айтингчи, агар мен хотинимнинг олдида бир эркакни топиб қолсам, тўртта гувоҳ келтиргунимча унга муҳлат берайми?» деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Ҳа», дедилар.

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّهُ قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، يَقُولُ الرَّجْمُ فِي كِتَابِ اللَّهِ حَقٌّ عَلَى مَنْ زَنَى مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ إِذَا أُحْصِنَ إِذَا قَامَتِ الْبَيِّنَةُ أَوْ كَانَ الْحَبَلُ أَوْ الاِعْتِرَافُ ‏.‏

Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, u shunday dedi: Men Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)ning shunday deganini eshitdim: «Rajm (toshboʻron qilish) Allohning Kitobida — erkaklardan va ayollardan zino qilib, muhsan (nikohli ozod) boʻlgan kishilar uchun — haqdir; qachonki (buning uchun) aniq dalil qoim boʻlsa yoki homiladorlik boʻlsa yoxud iqror boʻlsa».Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, у шундай деди: Мен Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)нинг шундай деганини эшитдим: «Ражм (тошбўрон қилиш) Аллоҳнинг Китобида — эркаклардан ва аёллардан зино қилиб, муҳсан (никоҳли озод) бўлган кишилар учун — ҳақдир; қачонки (бунинг учун) аниқ далил қоим бўлса ёки ҳомиладорлик бўлса ёхуд иқрор бўлса».

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ أَبِي وَاقِدٍ اللَّيْثِيِّ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، أَتَاهُ رَجُلٌ وَهُوَ بِالشَّامِ فَذَكَرَ لَهُ أَنَّهُ وَجَدَ مَعَ امْرَأَتِهِ رَجُلاً فَبَعَثَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أَبَا وَاقِدٍ اللَّيْثِيَّ إِلَى امْرَأَتِهِ يَسْأَلُهَا عَنْ ذَلِكَ فَأَتَاهَا وَعِنْدَهَا نِسْوَةٌ حَوْلَهَا فَذَكَرَ لَهَا الَّذِي قَالَ زَوْجُهَا لِعُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ وَأَخْبَرَهَا أَنَّهَا لاَ تُؤْخَذُ بِقَوْلِهِ وَجَعَلَ يُلَقِّنُهَا أَشْبَاهَ ذَلِكَ لِتَنْزِعَ فَأَبَتْ أَنْ تَنْزِعَ وَتَمَّتْ عَلَى الاِعْتِرَافِ فَأَمَرَ بِهَا عُمَرُ فَرُجِمَتْ ‏.‏

Molik Yahyo ibn Saiddan, u Sulaymon ibn Yasordan, u Abu Voqid al-Laysiydan rivoyat qildiki, Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) Shomda ekan, uning oldiga bir kishi kelib, oʻz xotini bilan birga bir erkakni topganini eslatdi. Shunda Umar ibn al-Xattob Abu Voqid al-Laysiyni uning xotini oldiga bu haqda soʻrash uchun yubordi. U ayolning oldiga bordi, uning atrofida ayollar bor edi. U ayolga eri Umar ibn al-Xattobga aytgan gapni eslatdi va uning gapi bilan (ayol javobgarlikka) tutilmasligini bildirdi; ayol (iqroridan) qaytishi uchun shunga oʻxshash (soʻzlarni) unga uqtira boshladi. Biroq u qaytishdan bosh tortdi va iqrorida sobit qoldi. Shunda Umar (uni toshboʻron qilishga) buyurdi va u toshboʻron qilindi.Молик Яҳё ибн Саиддан, у Сулаймон ибн Ясордан, у Абу Воқид ал-Лайсийдан ривоят қилдики, Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) Шомда экан, унинг олдига бир киши келиб, ўз хотини билан бирга бир эркакни топганини эслатди. Шунда Умар ибн ал-Хаттоб Абу Воқид ал-Лайсийни унинг хотини олдига бу ҳақда сўраш учун юборди. У аёлнинг олдига борди, унинг атрофида аёллар бор эди. У аёлга эри Умар ибн ал-Хаттобга айтган гапни эслатди ва унинг гапи билан (аёл жавобгарликка) тутилмаслигини билдирди; аёл (иқроридан) қайтиши учун шунга ўхшаш (сўзларни) унга уқтира бошлади. Бироқ у қайтишдан бош тортди ва иқрорида собит қолди. Шунда Умар (уни тошбўрон қилишга) буюрди ва у тошбўрон қилинди.

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُ لَمَّا صَدَرَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ مِنْ مِنًى أَنَاخَ بِالأَبْطَحِ ثُمَّ كَوَّمَ كَوْمَةً بَطْحَاءَ ثُمَّ طَرَحَ عَلَيْهَا رِدَاءَهُ وَاسْتَلْقَى ثُمَّ مَدَّ يَدَيْهِ إِلَى السَّمَاءِ فَقَالَ اللَّهُمَّ كَبِرَتْ سِنِّي وَضَعُفَتْ قُوَّتِي وَانْتَشَرَتْ رَعِيَّتِي ‏.‏ فَاقْبِضْنِي إِلَيْكَ غَيْرَ مُضَيِّعٍ وَلاَ مُفَرِّطٍ ‏.‏ ثُمَّ قَدِمَ الْمَدِينَةَ فَخَطَبَ النَّاسَ فَقَالَ أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ سُنَّتْ لَكُمُ السُّنَنُ وَفُرِضَتْ لَكُمُ الْفَرَائِضُ وَتُرِكْتُمْ عَلَى الْوَاضِحَةِ إِلاَّ أَنْ تَضِلُّوا بِالنَّاسِ يَمِينًا وَشِمَالاً وَضَرَبَ بِإِحْدَى يَدَيْهِ عَلَى الأُخْرَى ثُمَّ قَالَ إِيَّاكُمْ أَنْ تَهْلِكُوا عَنْ آيَةِ الرَّجْمِ أَنْ يَقُولَ قَائِلٌ لاَ نَجِدُ حَدَّيْنِ فِي كِتَابِ اللَّهِ فَقَدْ رَجَمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَجَمْنَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْلاَ أَنْ يَقُولَ النَّاسُ زَادَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فِي كِتَابِ اللَّهِ تَعَالَى ‏.‏ لَكَتَبْتُهَا الشَّيْخُ وَالشَّيْخَةُ فَارْجُمُوهُمَا الْبَتَّةَ ‏.‏ فَإِنَّا قَدْ قَرَأْنَاهَا ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ قَالَ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ قَالَ سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ فَمَا انْسَلَخَ ذُو الْحِجَّةِ حَتَّى قُتِلَ عُمَرُ رَحِمَهُ اللَّهُ ‏.‏ قَالَ يَحْيَى سَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ قَوْلُهُ الشَّيْخُ وَالشَّيْخَةُ يَعْنِي الثَّيِّبَ وَالثَّيِّبَةَ فَارْجُمُوهُمَا الْبَتَّةَ ‏.‏ حَدَّثَنِي مَالِكٌ أَنَّهُ سَأَلَ ابْنَ شِهَابٍ عَنِ الَّذِي يَعْمَلُ عَمَلَ قَوْمِ لُوطٍ فَقَالَ ابْنُ شِهَابٍ عَلَيْهِ الرَّجْمُ أَحْصَنَ أَوْ لَمْ يُحْصِنْ ‏.‏

Said ibn al-Musayyab (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) Minodan qaytganida, Abtahda tuyasini choʻktirdi, soʻng mayda toshlardan bir uyum qilib, ustiga ridosini tashladi va chalqancha yotdi. Soʻng ikki qoʻlini osmonga koʻtarib: «Ey Alloh, yoshim ulgʻaydi, quvvatim zaiflashdi, raiyyatim (fuqarolarim) tarqaldi. Bas, meni zoe qilmagan va befarqlik qilmagan holimda Oʻzingga ol», dedi. Soʻng Madinaga kelib, odamlarga xutba qildi va: «Ey odamlar, sizlarga sunnatlar joriy qilindi, farzlar farz etildi va sizlar ochiq-ravshan yoʻl ustida qoldirildingiz — faqat odamlarni oʻngu soʻlga (adashtirib) burmasangiz», dedi va bir qoʻlini ikkinchisiga urdi. Soʻng: «Rajm oyati sababli halok boʻlishdan ehtiyot boʻlinglar — birov: ‹Biz Allohning Kitobida ikki hadni topmaymiz›, deb qolmasin. Zero, Rasululloh ﷺ rajm qildilar, biz ham rajm qildik. Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, agar odamlar ‹Umar ibn al-Xattob Allohning Kitobiga (narsa) qoʻshdi› deb qolishlaridan qoʻrqmaganimda, uni: ‹Yoshi ulugʻ er va yoshi ulugʻ ayol (zino qilsa), ularni albatta rajm qilinglar› deb yozgan boʻlardim. Chunki biz uni oʻqiganmiz», dedi. Molik aytdi: Yahyo ibn Said aytdi: Said ibn al-Musayyab aytdi: «Zul-hijja oyi tugamasdanoq Umar (rahimahulloh) qatl qilindi». Yahyo aytdi: Men Molikning shunday deganini eshitdim: «Uning ‹ash-shayx va ash-shayxa› degani ‹er koʻrgan (turmush qurgan) er va ayol — ularni albatta rajm qilinglar› demakdir». Molik menga xabar berishicha, u Ibn Shihobdan Lut qavmining amalini qiluvchi (kishi) haqida soʻragan edi. Ibn Shihob: «Unga rajm bor — muhsan boʻladimi yo boʻlmaydimi (baribir)», dedi.Саид ибн ал-Мусайяб (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) Минодан қайтганида, Абтаҳда туясини чўктирди, сўнг майда тошлардан бир уюм қилиб, устига ридосини ташлади ва чалқанча ётди. Сўнг икки қўлини осмонга кўтариб: «Эй Аллоҳ, ёшим улғайди, қувватим заифлашди, раийятим (фуқароларим) тарқалди. Бас, мени зое қилмаган ва бефарқлик қилмаган ҳолимда Ўзингга ол», деди. Сўнг Мадинага келиб, одамларга хутба қилди ва: «Эй одамлар, сизларга суннатлар жорий қилинди, фарзлар фарз этилди ва сизлар очиқ-равшан йўл устида қолдирилдингиз — фақат одамларни ўнгу сўлга (адаштириб) бурмасангиз», деди ва бир қўлини иккинчисига урди. Сўнг: «Ражм ояти сабабли ҳалок бўлишдан эҳтиёт бўлинглар — биров: ‹Биз Аллоҳнинг Китобида икки ҳадни топмаймиз›, деб қолмасин. Зеро, Расулуллоҳ ﷺ ражм қилдилар, биз ҳам ражм қилдик. Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, агар одамлар ‹Умар ибн ал-Хаттоб Аллоҳнинг Китобига (нарса) қўшди› деб қолишларидан қўрқмаганимда, уни: ‹Ёши улуғ эр ва ёши улуғ аёл (зино қилса), уларни албатта ражм қилинглар› деб ёзган бўлардим. Чунки биз уни ўқиганмиз», деди. Молик айтди: Яҳё ибн Саид айтди: Саид ибн ал-Мусайяб айтди: «Зул-ҳижжа ойи тугамасданоқ Умар (раҳимаҳуллоҳ) қатл қилинди». Яҳё айтди: Мен Моликнинг шундай деганини эшитдим: «Унинг ‹аш-шайх ва аш-шайха› дегани ‹эр кўрган (турмуш қурган) эр ва аёл — уларни албатта ражм қилинглар› демакдир». Молик менга хабар беришича, у Ибн Шиҳобдан Лут қавмининг амалини қилувчи (киши) ҳақида сўраган эди. Ибн Шиҳоб: «Унга ражм бор — муҳсан бўладими ё бўлмайдими (барибир)», деди.

وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ، أُتِيَ بِامْرَأَةٍ قَدْ وَلَدَتْ فِي سِتَّةِ أَشْهُرٍ فَأَمَرَ بِهَا أَنْ تُرْجَمَ فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ لَيْسَ ذَلِكَ عَلَيْهَا إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى يَقُولُ فِي كِتَابِهِ ‏{‏وَحَمْلُهُ وَفِصَالُهُ ثَلاَثُونَ شَهْرًا‏}‏ وَقَالَ ‏{‏وَالْوَالِدَاتُ يُرْضِعْنَ أَوْلاَدَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ لِمَنْ أَرَادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضَاعَةَ‏}‏ فَالْحَمْلُ يَكُونُ سِتَّةَ أَشْهُرٍ فَلاَ رَجْمَ عَلَيْهَا ‏.‏ فَبَعَثَ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ فِي أَثَرِهَا فَوَجَدَهَا قَدْ رُجِمَتْ ‏.‏

Molikka yetib kelishicha, Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)ning oldiga olti oyda tugʻib qoʻygan bir ayol keltirildi. U ayolni rajm qilishga buyurdi. Shunda Ali ibn Abu Tolib (roziyallohu anhu): «Bu unga (vojib) emas. Zero, Alloh taboraka va taolo Kitobida: {Uni (homilada) koʻtarish va (sutdan) ajratish — oʻttiz oydir} (Ahqof 15), deydi; yana: {Onalar farzandlarini toʻliq ikki yil emizadilar — kim emizishni komil qilishni istasa} (Baqara 233), deydi. Demak, homila olti oy boʻlishi mumkin, shunday ekan, unga rajm yoʻq», dedi. Shunda Usmon ibn Affon uning ortidan (kishi) yubordi, biroq uni allaqachon rajm qilingan holda topdi.Моликка етиб келишича, Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)нинг олдига олти ойда туғиб қўйган бир аёл келтирилди. У аёлни ражм қилишга буюрди. Шунда Али ибн Абу Толиб (розияллоҳу анҳу): «Бу унга (вожиб) эмас. Зеро, Аллоҳ таборака ва таоло Китобида: {Уни (ҳомилада) кўтариш ва (сутдан) ажратиш — ўттиз ойдир} (Аҳқоф 15), дейди; яна: {Оналар фарзандларини тўлиқ икки йил эмизадилар — ким эмизишни комил қилишни истаса} (Бақара 233), дейди. Демак, ҳомила олти ой бўлиши мумкин, шундай экан, унга ражм йўқ», деди. Шунда Усмон ибн Аффон унинг ортидан (киши) юборди, бироқ уни аллақачон ражм қилинган ҳолда топди.

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، أَنَّ رَجُلاً، اعْتَرَفَ عَلَى نَفْسِهِ بِالزِّنَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَدَعَا لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِسَوْطٍ فَأُتِيَ بِسَوْطٍ مَكْسُورٍ فَقَالَ ‏"‏ فَوْقَ هَذَا ‏"‏ ‏.‏ فَأُتِيَ بِسَوْطٍ جَدِيدٍ لَمْ تُقْطَعْ ثَمَرَتُهُ فَقَالَ ‏"‏ دُونَ هَذَا ‏"‏ ‏.‏ فَأُتِيَ بِسَوْطٍ قَدْ رُكِبَ بِهِ وَلاَنَ فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجُلِدَ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ آنَ لَكُمْ أَنْ تَنْتَهُوا عَنْ حُدُودِ اللَّهِ مَنْ أَصَابَ مِنْ هَذِهِ الْقَاذُورَاتِ شَيْئًا فَلْيَسْتَتِرْ بِسِتْرِ اللَّهِ فَإِنَّهُ مَنْ يُبْدِي لَنَا صَفْحَتَهُ نُقِمْ عَلَيْهِ كِتَابَ اللَّهِ ‏"‏ ‏.‏

Zayd ibn Aslam (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, bir kishi Rasululloh ﷺ zamonlarida oʻz-oʻziga qarshi zino qilganini iqror boʻldi. Shunda Rasululloh ﷺ (uni savalash uchun) qamchi soʻradilar. Singan bir qamchi keltirildi. U zot: «Bundan yaxshirogʻini», dedilar. Soʻng tugunlari hali kesilmagan yangi qamchi keltirildi. U zot: «Bundan pastrogʻini», dedilar. Soʻng ishlatilib, yumshab qolgan bir qamchi keltirildi. Rasululloh ﷺ buyurdilar va u savalandi. Soʻng u zot: «Ey odamlar, Allohning hadlaridan (haddan oshishdan) tiyilishingiz vaqti keldi. Kim mana shu iflosliklardan biror narsani qilib qoʻygan boʻlsa, Allohning pardasi bilan (oʻzini) yashirsin. Zero, kim bizga oʻz yuzini (fosh qilib) koʻrsatsa, biz unga Allohning Kitobi (hukmi)ni ijro qilamiz», dedilar.Зайд ибн Аслам (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, бир киши Расулуллоҳ ﷺ замонларида ўз-ўзига қарши зино қилганини иқрор бўлди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ (уни савалаш учун) қамчи сўрадилар. Синган бир қамчи келтирилди. У зот: «Бундан яхшироғини», дедилар. Сўнг тугунлари ҳали кесилмаган янги қамчи келтирилди. У зот: «Бундан пастроғини», дедилар. Сўнг ишлатилиб, юмшаб қолган бир қамчи келтирилди. Расулуллоҳ ﷺ буюрдилар ва у саваланди. Сўнг у зот: «Эй одамлар, Аллоҳнинг ҳадларидан (ҳаддан ошишдан) тийилишингиз вақти келди. Ким мана шу ифлосликлардан бирор нарсани қилиб қўйган бўлса, Аллоҳнинг пардаси билан (ўзини) яширсин. Зеро, ким бизга ўз юзини (фош қилиб) кўрсатса, биз унга Аллоҳнинг Китоби (ҳукми)ни ижро қиламиз», дедилар.

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ صَفِيَّةَ بِنْتَ أَبِي عُبَيْدٍ، أَخْبَرَتْهُ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَ أُتِيَ بِرَجُلٍ قَدْ وَقَعَ عَلَى جَارِيَةٍ بِكْرٍ فَأَحْبَلَهَا ثُمَّ اعْتَرَفَ عَلَى نَفْسِهِ بِالزِّنَا وَلَمْ يَكُنْ أَحْصَنَ فَأَمَرَ بِهِ أَبُو بَكْرٍ فَجُلِدَ الْحَدَّ ثُمَّ نُفِيَ إِلَى فَدَكَ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Safiyya bint Abu Ubayd (rahimahalloh) unga xabar berishicha, Abu Bakr as-Siddiq (roziyallohu anhu)ning oldiga bokira choʻri bilan zino qilib, uni homilador qilib qoʻygan bir kishi keltirildi. U (kishi) oʻziga zino qilganini iqror boʻldi, muhsan ham emas edi. Shunda Abu Bakr uni had (jazosi) bilan savalashga buyurdi, soʻng Fadakka surgun qildi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Сафийя бинт Абу Убайд (раҳимаҳаллоҳ) унга хабар беришича, Абу Бакр ас-Сиддиқ (розияллоҳу анҳу)нинг олдига бокира чўри билан зино қилиб, уни ҳомиладор қилиб қўйган бир киши келтирилди. У (киши) ўзига зино қилганини иқрор бўлди, муҳсан ҳам эмас эди. Шунда Абу Бакр уни ҳад (жазоси) билан савалашга буюрди, сўнг Фадакка сургун қилди.

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، وَزَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سُئِلَ عَنِ الأَمَةِ إِذَا زَنَتْ وَلَمْ تُحْصِنْ فَقَالَ ‏ "‏ إِنْ زَنَتْ فَاجْلِدُوهَا ثُمَّ إِنْ زَنَتْ فَاجْلِدُوهَا ثُمَّ إِنْ زَنَتْ فَاجْلِدُوهَا ثُمَّ بِيعُوهَا وَلَوْ بِضَفِيرٍ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ لاَ أَدْرِي أَبَعْدَ الثَّالِثَةِ أَوِ الرَّابِعَةِ ‏.‏

Abu Hurayra va Zayd ibn Xolid al-Juhaniy (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺdan choʻri (ama) zino qilsa-yu, muhsana boʻlmasa (nima qilinishi) haqida soʻraldi. U zot: «Agar zino qilsa, uni savalanglar; soʻng yana zino qilsa, uni savalanglar; soʻng yana zino qilsa, uni savalanglar; soʻng uni — arqon evaziga boʻlsa ham — sotib yuboringlar», dedilar. Ibn Shihob: «Uchinchisidan keyinmi yo toʻrtinchisidan keyinmi — bilmayman», dedi.Абу Ҳурайра ва Зайд ибн Холид ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺдан чўри (ама) зино қилса-ю, муҳсана бўлмаса (нима қилиниши) ҳақида сўралди. У зот: «Агар зино қилса, уни саваланглар; сўнг яна зино қилса, уни саваланглар; сўнг яна зино қилса, уни саваланглар; сўнг уни — арқон эвазига бўлса ҳам — сотиб юборинглар», дедилар. Ибн Шиҳоб: «Учинчисидан кейинми ё тўртинчисидан кейинми — билмайман», деди.

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدًا، كَانَ يَقُومُ عَلَى رَقِيقِ الْخُمُسِ وَأَنَّهُ اسْتَكْرَهَ جَارِيَةً مِنْ ذَلِكَ الرَّقِيقِ فَوَقَعَ بِهَا فَجَلَدَهُ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَنَفَاهُ وَلَمْ يَجْلِدِ الْوَلِيدَةَ لأَنَّهُ اسْتَكْرَهَهَا ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, (davlat) xumsiga qarashli qullar ustidan turgan bir qul, oʻsha qullardan bir choʻrini zoʻrlab, u bilan (yaqinlik) qildi. Shunda Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) uni savaladi va surgun qildi, choʻrini esa savalamadi — chunki (qul) uni zoʻrlagan edi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, (давлат) хумсига қарашли қуллар устидан турган бир қул, ўша қуллардан бир чўрини зўрлаб, у билан (яқинлик) қилди. Шунда Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) уни савалади ва сургун қилди, чўрини эса саваламади — чунки (қул) уни зўрлаган эди.

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، أَنَّ سُلَيْمَانَ بْنَ يَسَارٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَيَّاشِ بْنِ أَبِي رَبِيعَةَ الْمَخْزُومِيَّ قَالَ أَمَرَنِي عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فِي فِتْيَةٍ مِنْ قُرَيْشٍ فَجَلَدْنَا وَلاَئِدَ مِنْ وَلاَئِدِ الإِمَارَةِ خَمْسِينَ خَمْسِينَ فِي الزِّنَا ‏.‏

Sulaymon ibn Yasor (rahimahulloh) xabar berishicha, Abdulloh ibn Ayyosh ibn Abu Rabia al-Maxzumiy shunday dedi: «Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) meni Qurayshdan boʻlgan yigitlar (qatorida) buyurdi, shunda biz amirlik (davlat) choʻrilaridan zino qilganlarini ellik-ellikdan savaladik».Сулаймон ибн Ясор (раҳимаҳуллоҳ) хабар беришича, Абдуллоҳ ибн Айёш ибн Абу Рабиа ал-Махзумий шундай деди: «Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) мени Қурайшдан бўлган йигитлар (қаторида) буюрди, шунда биз амирлик (давлат) чўриларидан зино қилганларини эллик-элликдан саваладик».

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، أَنَّهُ قَالَ جَلَدَ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ عَبْدًا فِي فِرْيَةٍ ثَمَانِينَ ‏.‏ قَالَ أَبُو الزِّنَادِ فَسَأَلْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَامِرِ بْنِ رَبِيعَةَ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ أَدْرَكْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ وَعُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ وَالْخُلَفَاءَ هَلُمَّ جَرًّا فَمَا رَأَيْتُ أَحَدًا جَلَدَ عَبْدًا فِي فِرْيَةٍ أَكْثَرَ مِنْ أَرْبَعِينَ ‏.‏

Abu Zinod (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u shunday dedi: «Umar ibn Abdulaziz (rahimahulloh) bir qulni tuhmat (qazf) uchun sakson (darra) savaladi». Abu Zinod aytdi: «Men bu haqda Abdulloh ibn Omir ibn Rabiadan soʻradim. U: ‹Men Umar ibn al-Xattob, Usmon ibn Affon (roziyallohu anhumo) va ulardan keyingi xalifalar (zamonini) koʻrdim — ammo hech kimning qulni tuhmat uchun qirqtadan ortiq savalaganini koʻrmadim›, dedi».Абу Зинод (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у шундай деди: «Умар ибн Абдулазиз (раҳимаҳуллоҳ) бир қулни туҳмат (қазф) учун саксон (дарра) савалади». Абу Зинод айтди: «Мен бу ҳақда Абдуллоҳ ибн Омир ибн Рабиадан сўрадим. У: ‹Мен Умар ибн ал-Хаттоб, Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳумо) ва улардан кейинги халифалар (замонини) кўрдим — аммо ҳеч кимнинг қулни туҳмат учун қирқтадан ортиқ савалаганини кўрмадим›, деди».

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ زُرَيْقِ بْنِ حَكِيمٍ الأَيْلِيِّ، أَنَّ رَجُلاً، يُقَالُ لَهُ مِصْبَاحٌ اسْتَعَانَ ابْنًا لَهُ فَكَأَنَّهُ اسْتَبْطَأَهُ فَلَمَّا جَاءَهُ قَالَ لَهُ يَا زَانٍ ‏.‏ قَالَ زُرَيْقٌ فَاسْتَعْدَانِي عَلَيْهِ فَلَمَّا أَرَدْتُ أَنْ أَجْلِدَهُ قَالَ ابْنُهُ وَاللَّهِ لَئِنْ جَلَدْتَهُ لأَبُوأَنَّ عَلَى نَفْسِي بِالزِّنَا ‏.‏ فَلَمَّا قَالَ ذَلِكَ أَشْكَلَ عَلَىَّ أَمْرُهُ فَكَتَبْتُ فِيهِ إِلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ - وَهُوَ الْوَالِي يَوْمَئِذٍ - أَذْكُرُ لَهُ ذَلِكَ فَكَتَبَ إِلَىَّ عُمَرُ أَنْ أَجِزْ عَفْوَهُ ‏.‏ قَالَ زُرَيْقٌ وَكَتَبْتُ إِلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ أَيْضًا أَرَأَيْتَ رَجُلاً افْتُرِيَ عَلَيْهِ أَوْ عَلَى أَبَوَيْهِ وَقَدْ هَلَكَا أَوْ أَحَدُهُمَا ‏.‏ قَالَ فَكَتَبَ إِلَىَّ عُمَرُ إِنْ عَفَا فَأَجِزْ عَفْوَهُ فِي نَفْسِهِ وَإِنِ افْتُرِيَ عَلَى أَبَوَيْهِ وَقَدْ هَلَكَا أَوْ أَحَدُهُمَا فَخُذْ لَهُ بِكِتَابِ اللَّهِ إِلاَّ أَنْ يُرِيدَ سِتْرًا ‏.‏ قَالَ يَحْيَى سَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ وَذَلِكَ أَنْ يَكُونَ الرَّجُلُ الْمُفْتَرَى عَلَيْهِ يَخَافُ إِنْ كُشِفَ ذَلِكَ مِنْهُ أَنْ تَقُومَ عَلَيْهِ بَيِّنَةٌ فَإِذَا كَانَ عَلَى مَا وَصَفْتُ فَعَفَا جَازَ عَفْوُهُ ‏.‏

Zurayq ibn Hakim al-Ayliy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Misboh ismli bir kishi oʻgʻlidan yordam soʻradi va uni sekinlik qildi deb (oʻyladi). Oʻgʻli kelganida, unga: «Ey zinokor!» dedi. Zurayq aytadi: «Shunda (oʻgʻil) undan (otasiga qarshi) mendan (dod) tiladi. Men uni (otani) savalamoqchi boʻlganimda, oʻgʻli: ‹Allohga qasamki, agar uni savalasang, men oʻzimga zino qilganimni iqror boʻlaman›, dedi. U shuni aytganda, ish menga chalkash boʻlib qoldi. Shunda men bu haqda oʻsha kunlari voliy boʻlgan Umar ibn Abdulazizga xat yozib, unga buni bayon qildim. Umar menga: ‹Uning avf etishini joriy qil (qabul et)›, deb yozdi». Zurayq aytadi: «Men Umar ibn Abdulazizga yana: ‹Oʻziga yoki ota-onasiga — ular yoki biri vafot etgan boʻlsa — tuhmat qilingan kishi haqida nima deysiz?› deb yozdim. U menga: ‹Agar oʻzi (haqidagi tuhmatni) avf etsa, oʻzi xususida avfini joriy qil; agar ota-onasiga — ular yoki biri vafot etgan boʻlsa — tuhmat qilingan boʻlsa, u uchun Allohning Kitobi (hukmi) boʻyicha (hadni) ol — faqat u (ishni) yashirishni istasa (boshqa gap)›, deb yozdi». Yahyo aytdi: Men Molikning shunday deganini eshitdim: «Bu — tuhmat qilingan kishi, agar bu (ish) undan ochilib qolsa, oʻziga qarshi bayyina (dalil) qoyim boʻlishidan qoʻrqqan holatdir. Bas, men taʼriflaganimdek boʻlsa-yu, u avf etsa, avfi joriy boʻladi».Зурайқ ибн Ҳаким ал-Айлий (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Мисбоҳ исмли бир киши ўғлидан ёрдам сўради ва уни секинлик қилди деб (ўйлади). Ўғли келганида, унга: «Эй зинокор!» деди. Зурайқ айтади: «Шунда (ўғил) ундан (отасига қарши) мендан (дод) тилади. Мен уни (отани) саваламоқчи бўлганимда, ўғли: ‹Аллоҳга қасамки, агар уни саваласанг, мен ўзимга зино қилганимни иқрор бўламан›, деди. У шуни айтганда, иш менга чалкаш бўлиб қолди. Шунда мен бу ҳақда ўша кунлари волий бўлган Умар ибн Абдулазизга хат ёзиб, унга буни баён қилдим. Умар менга: ‹Унинг авф этишини жорий қил (қабул эт)›, деб ёзди». Зурайқ айтади: «Мен Умар ибн Абдулазизга яна: ‹Ўзига ёки ота-онасига — улар ёки бири вафот этган бўлса — туҳмат қилинган киши ҳақида нима дейсиз?› деб ёздим. У менга: ‹Агар ўзи (ҳақидаги туҳматни) авф этса, ўзи хусусида авфини жорий қил; агар ота-онасига — улар ёки бири вафот этган бўлса — туҳмат қилинган бўлса, у учун Аллоҳнинг Китоби (ҳукми) бўйича (ҳадни) ол — фақат у (ишни) яширишни истаса (бошқа гап)›, деб ёзди». Яҳё айтди: Мен Моликнинг шундай деганини эшитдим: «Бу — туҳмат қилинган киши, агар бу (иш) ундан очилиб қолса, ўзига қарши баййина (далил) қойим бўлишидан қўрққан ҳолатдир. Бас, мен таърифлаганимдек бўлса-ю, у авф этса, авфи жорий бўлади».

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ فِي رَجُلٍ قَذَفَ قَوْمًا جَمَاعَةً أَنَّهُ لَيْسَ عَلَيْهِ إِلاَّ حَدٌّ وَاحِدٌ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَإِنْ تَفَرَّقُوا فَلَيْسَ عَلَيْهِ إِلاَّ حَدٌّ وَاحِدٌ ‏.‏ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ أَبِي الرِّجَالِ، مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ حَارِثَةَ بْنِ النُّعْمَانِ الأَنْصَارِيِّ ثُمَّ مِنْ بَنِي النَّجَّارِ عَنْ أُمِّهِ، عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ رَجُلَيْنِ، اسْتَبَّا فِي زَمَانِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِلآخَرِ وَاللَّهِ مَا أَبِي بِزَانٍ وَلاَ أُمِّي بِزَانِيَةٍ ‏.‏ فَاسْتَشَارَ فِي ذَلِكَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَقَالَ قَائِلٌ مَدَحَ أَبَاهُ وَأُمَّهُ وَقَالَ آخَرُونَ قَدْ كَانَ لأَبِيهِ وَأُمِّهِ مَدْحٌ غَيْرُ هَذَا نَرَى أَنْ تَجْلِدَهُ الْحَدَّ ‏.‏ فَجَلَدَهُ عُمَرُ الْحَدَّ ثَمَانِينَ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ لاَ حَدَّ عِنْدَنَا إِلاَّ فِي نَفْىٍ أَوْ قَذْفٍ أَوْ تَعْرِيضٍ يُرَى أَنَّ قَائِلَهُ إِنَّمَا أَرَادَ بِذَلِكَ نَفْيًا أَوْ قَذْفًا فَعَلَى مَنْ قَالَ ذَلِكَ الْحَدُّ تَامًّا ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ الأَمْرُ عِنْدَنَا أَنَّهُ إِذَا نَفَى رَجُلٌ رَجُلاً مِنْ أَبِيهِ فَإِنَّ عَلَيْهِ الْحَدَّ وَإِنْ كَانَتْ أُمُّ الَّذِي نُفِيَ مَمْلُوكَةً فَإِنَّ عَلَيْهِ الْحَدَّ ‏.‏

Hishom ibn Urva (rahimahulloh) otasidan rivoyat qilishicha, u bir jamoa (guruh) odamlarga tuhmat qilgan kishi haqida: «Unga faqat bitta had (jazosi) boʻladi», dedi. Molik aytdi: «Agar ular (tuhmatlar) alohida-alohida boʻlsa ham, unga faqat bitta had boʻladi». Molik menga Abu Rijol Muhammad ibn Abdurrahmon ibn Horisa ibn Nuʼmon al-Ansoriy — soʻng Banu Najjordan — u onasi Amra bint Abdurrahmondan rivoyat qilishicha, Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) zamonida ikki kishi bir-birini soʻkishdi. Biri ikkinchisiga: «Allohga qasamki, mening otam zinokor emas, onam ham zinokor emas», dedi. Umar ibn al-Xattob bu haqda maslahat soʻradi. Baʼzilar: «U otasi va onasini maqtabdi», dedi. Boshqalar: «Uning ota-onasi uchun bundan boshqa maqtov bor edi (yaʼni bu bilan naslni koʻzda tutgan); biz uni had bilan savalashing kerak deb bilamiz», dedi. Shunda Umar uni sakson (darra) had bilan savaladi. Molik aytdi: «Bizning nazarimizda had faqat nasl inkori (nafy), tuhmat (qazf) yoki — soʻzlovchi bu bilan nasl inkori yoxud tuhmatni koʻzlagani koʻrinib turadigan — ishorada (taʼrizda) boʻladi. Shuni aytgan kishiga toʻliq had (vojib) boʻladi». Molik aytdi: «Bizdagi hukm shuki, agar bir kishi boshqa bir kishini otasidan (naslidan) inkor qilsa, unga had boʻladi. Agar inkor qilingan (kishi)ning onasi choʻri boʻlsa ham, unga had boʻladi».Ҳишом ибн Урва (раҳимаҳуллоҳ) отасидан ривоят қилишича, у бир жамоа (гуруҳ) одамларга туҳмат қилган киши ҳақида: «Унга фақат битта ҳад (жазоси) бўлади», деди. Молик айтди: «Агар улар (туҳматлар) алоҳида-алоҳида бўлса ҳам, унга фақат битта ҳад бўлади». Молик менга Абу Рижол Муҳаммад ибн Абдурраҳмон ибн Ҳориса ибн Нуъмон ал-Ансорий — сўнг Бану Нажжордан — у онаси Амра бинт Абдурраҳмондан ривоят қилишича, Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) замонида икки киши бир-бирини сўкишди. Бири иккинчисига: «Аллоҳга қасамки, менинг отам зинокор эмас, онам ҳам зинокор эмас», деди. Умар ибн ал-Хаттоб бу ҳақда маслаҳат сўради. Баъзилар: «У отаси ва онасини мақтабди», деди. Бошқалар: «Унинг ота-онаси учун бундан бошқа мақтов бор эди (яъни бу билан наслни кўзда тутган); биз уни ҳад билан савалашинг керак деб биламиз», деди. Шунда Умар уни саксон (дарра) ҳад билан савалади. Молик айтди: «Бизнинг назаримизда ҳад фақат насл инкори (нафй), туҳмат (қазф) ёки — сўзловчи бу билан насл инкори ёхуд туҳматни кўзлагани кўриниб турадиган — ишорада (таъризда) бўлади. Шуни айтган кишига тўлиқ ҳад (вожиб) бўлади». Молик айтди: «Биздаги ҳукм шуки, агар бир киши бошқа бир кишини отасидан (наслидан) инкор қилса, унга ҳад бўлади. Агар инкор қилинган (киши)нинг онаси чўри бўлса ҳам, унга ҳад бўлади».

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، قَالَ لِرَجُلٍ خَرَجَ بِجَارِيَةٍ لاِمْرَأَتِهِ مَعَهُ فِي سَفَرٍ فَأَصَابَهَا فَغَارَتِ امْرَأَتُهُ ‏.‏ فَذَكَرَتْ ذَلِكَ لِعُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَسَأَلَهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ وَهَبَتْهَا لِي ‏.‏ فَقَالَ عُمَرُ لَتَأْتِينِي بِالْبَيِّنَةِ أَوْ لأَرْمِيَنَّكَ بِالْحِجَارَةِ ‏.‏ قَالَ فَاعْتَرَفَتِ امْرَأَتُهُ أَنَّهَا وَهَبَتْهَا لَهُ ‏.‏

Rabia ibn Abu Abdurrahmon (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) xotinining choʻrisini safarda oʻzi bilan olib chiqib, u bilan (yaqinlik) qilgan bir kishi haqida (soʻz yuritdi). (Keyin) xotini rashk qilib, buni Umar ibn al-Xattobga aytdi. Umar undan bu haqda soʻradi. U: «(Xotinim) uni menga hadya qilgan», dedi. Umar: «Menga bayyina (dalil) keltirasan, aks holda seni tosh bilan uraman (rajm qilaman)», dedi. (Rabia) aytadi: «Shunda xotini uni (choʻrini) unga hadya qilganini iqror boʻldi».Рабиа ибн Абу Абдурраҳмон (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) хотинининг чўрисини сафарда ўзи билан олиб чиқиб, у билан (яқинлик) қилган бир киши ҳақида (сўз юритди). (Кейин) хотини рашк қилиб, буни Умар ибн ал-Хаттобга айтди. Умар ундан бу ҳақда сўради. У: «(Хотиним) уни менга ҳадя қилган», деди. Умар: «Менга баййина (далил) келтирасан, акс ҳолда сени тош билан ураман (ражм қиламан)», деди. (Рабиа) айтади: «Шунда хотини уни (чўрини) унга ҳадя қилганини иқрор бўлди».

حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَطَعَ فِي مِجَنٍّ ثَمَنُهُ ثَلاَثَةُ دَرَاهِمَ ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ narxi uch dirham boʻlgan bir qalqon (uchun oʻgʻrining qoʻlini) kesdilar.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ нархи уч дирҳам бўлган бир қалқон (учун ўғрининг қўлини) кесдилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي حُسَيْنٍ الْمَكِّيِّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ لاَ قَطْعَ فِي ثَمَرٍ مُعَلَّقٍ وَلاَ فِي حَرِيسَةِ جَبَلٍ ‏"‏ فَإِذَا آوَاهُ الْمُرَاحُ أَوِ الْجَرِينُ فَالْقَطْعُ فِيمَا يَبْلُغُ ثَمَنَ الْمِجَنِّ ‏.‏

Abdulloh ibn Abdurrahmon Abu Husayn al-Makkiy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Shoxda osilib turgan meva uchun ham, togʻdagi (yaylovdagi) qoʻy uchun ham (qoʻl) kesilmaydi», dedilar. «Bas, qachonki uni qoʻra yoki xirmon (saqlash joyi) oʻrab (himoyaga) olsa, u holda qalqon narxiga yetadigan (miqdor) uchun kesish (vojib) boʻladi».Абдуллоҳ ибн Абдурраҳмон Абу Ҳусайн ал-Маккий (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Шохда осилиб турган мева учун ҳам, тоғдаги (яйловдаги) қўй учун ҳам (қўл) кесилмайди», дедилар. «Бас, қачонки уни қўра ёки хирмон (сақлаш жойи) ўраб (ҳимояга) олса, у ҳолда қалқон нархига етадиган (миқдор) учун кесиш (вожиб) бўлади».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ سَارِقًا، سَرَقَ فِي زَمَانِ عُثْمَانَ أُتْرُجَّةً فَأَمَرَ بِهَا عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ أَنْ تُقَوَّمَ فَقُوِّمَتْ بِثَلاَثَةِ دَرَاهِمَ مِنْ صَرْفِ اثْنَىْ عَشَرَ دِرْهَمًا بِدِينَارٍ فَقَطَعَ عُثْمَانُ يَدَهُ ‏.‏

Abdulloh ibn Abu Bakr otasidan, u Amra bint Abdurrahmondan rivoyat qilishicha, Usmon (roziyallohu anhu) zamonida bir oʻgʻri turunj (sitrus mevasi)ni oʻgʻirladi. Usmon ibn Affon uni baholashga buyurdi va u — bir dinorga oʻn ikki dirhamdan (hisobida) — uch dirham deb baholandi. Shunda Usmon uning qoʻlini kesdi.Абдуллоҳ ибн Абу Бакр отасидан, у Амра бинт Абдурраҳмондан ривоят қилишича, Усмон (розияллоҳу анҳу) замонида бир ўғри турунж (ситрус меваси)ни ўғирлади. Усмон ибн Аффон уни баҳолашга буюрди ва у — бир динорга ўн икки дирҳамдан (ҳисобида) — уч дирҳам деб баҳоланди. Шунда Усмон унинг қўлини кесди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ مَا طَالَ عَلَىَّ وَمَا نَسِيتُ ‏ "‏ الْقَطْعُ فِي رُبُعِ دِينَارٍ فَصَاعِدًا ‏"‏ ‏.‏

Amra bint Abdurrahmon (rahimahalloh) Nabiy ﷺ ning zavjalari Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qiladiki, u: «Menga (koʻp vaqt) oʻtgani yoʻq, unutganim ham yoʻq: ‹Qoʻl kesish — chorak dinor va undan yuqori (miqdor) uchundir›», dedi.Амра бинт Абдурраҳмон (раҳимаҳаллоҳ) Набий ﷺ нинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қиладики, у: «Менга (кўп вақт) ўтгани йўқ, унутганим ҳам йўқ: ‹Қўл кесиш — чорак динор ва ундан юқори (миқдор) учундир›», деди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَزْمٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّهَا قَالَتْ خَرَجَتْ عَائِشَةُ زَوْجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلَى مَكَّةَ وَمَعَهَا مَوْلاَتَانِ لَهَا وَمَعَهَا غُلاَمٌ لِبَنِي عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ فَبَعَثَتْ مَعَ الْمَوْلاَتَيْنِ بِبُرْدٍ مُرَجَّلٍ قَدْ خِيطَ عَلَيْهِ خِرْقَةٌ خَضْرَاءُ قَالَتْ فَأَخَذَ الْغُلاَمُ الْبُرْدَ فَفَتَقَ عَنْهُ فَاسْتَخْرَجَهُ وَجَعَلَ مَكَانَهُ لِبْدًا أَوْ فَرْوَةً وَخَاطَ عَلَيْهِ فَلَمَّا قَدِمَتِ الْمَوْلاَتَانِ الْمَدِينَةَ دَفَعَتَا ذَلِكَ إِلَى أَهْلِهِ فَلَمَّا فَتَقُوا عَنْهُ وَجَدُوا فِيهِ اللِّبْدَ وَلَمْ يَجِدُوا الْبُرْدَ فَكَلَّمُوا الْمَرْأَتَيْنِ فَكَلَّمَتَا عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَوْ كَتَبَتَا إِلَيْهَا وَاتَّهَمَتَا الْعَبْدَ فَسُئِلَ الْعَبْدُ عَنْ ذَلِكَ فَاعْتَرَفَ فَأَمَرَتْ بِهِ عَائِشَةُ زَوْجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقُطِعَتْ يَدُهُ وَقَالَتْ عَائِشَةُ الْقَطْعُ فِي رُبُعِ دِينَارٍ فَصَاعِدًا ‏.‏

Amra bint Abdurrahmon (rahimahalloh)dan rivoyat qilinadiki, u shunday dedi: «Nabiy ﷺ ning zavjalari Oisha (roziyallohu anho) Makkaga chiqdilar. U kishi bilan birga oʻzi ozod qilgan ikkita choʻrisi hamda Abdulloh ibn Abu Bakr as-Siddiqning oʻgʻillariga qarashli bir gʻulom bor edi. U (Oisha) ikki (ozod qilingan) ayol bilan naqshli bir ridoni yubordilar — uning ustiga yashil (mato) parchasi tikilgan edi». (Amra) aytadi: «Gʻulom ridoni olib, uni soʻkib, (ichidagini) chiqarib oldi, oʻrniga kigiz yoki moʻyna solib, ustidan tikib qoʻydi. Ikki ayol Madinaga yetib kelganida, uni egalariga topshirdi. Egalari uni soʻkkanida, ichidan kigizni topib, ridoni topmadi. Ular ikki ayol bilan gaplashdi, ular esa Nabiy ﷺ ning zavjalari Oisha (roziyallohu anho) bilan gaplashdi yoki unga xat yozdi va gʻulomni aybladi. Gʻulomdan bu haqda soʻralganda, u iqror boʻldi. Shunda Nabiy ﷺ ning zavjalari Oisha buyurdi va uning qoʻli kesildi. Oisha: ‹Qoʻl kesish — chorak dinor va undan yuqori (miqdor) uchundir›, dedi».Амра бинт Абдурраҳмон (раҳимаҳаллоҳ)дан ривоят қилинадики, у шундай деди: «Набий ﷺ нинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо) Маккага чиқдилар. У киши билан бирга ўзи озод қилган иккита чўриси ҳамда Абдуллоҳ ибн Абу Бакр ас-Сиддиқнинг ўғилларига қарашли бир ғулом бор эди. У (Оиша) икки (озод қилинган) аёл билан нақшли бир ридони юбордилар — унинг устига яшил (мато) парчаси тикилган эди». (Амра) айтади: «Ғулом ридони олиб, уни сўкиб, (ичидагини) чиқариб олди, ўрнига кигиз ёки мўйна солиб, устидан тикиб қўйди. Икки аёл Мадинага етиб келганида, уни эгаларига топширди. Эгалари уни сўкканида, ичидан кигизни топиб, ридони топмади. Улар икки аёл билан гаплашди, улар эса Набий ﷺ нинг завжалари Оиша (розияллоҳу анҳо) билан гаплашди ёки унга хат ёзди ва ғуломни айблади. Ғуломдан бу ҳақда сўралганда, у иқрор бўлди. Шунда Набий ﷺ нинг завжалари Оиша буюрди ва унинг қўли кесилди. Оиша: ‹Қўл кесиш — чорак динор ва ундан юқори (миқдор) учундир›, деди».

حَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدًا، لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ سَرَقَ وَهُوَ آبِقٌ فَأَرْسَلَ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ إِلَى سَعِيدِ بْنِ الْعَاصِ - وَهُوَ أَمِيرُ الْمَدِينَةِ - لِيَقْطَعَ يَدَهُ فَأَبَى سَعِيدٌ أَنْ يَقْطَعَ يَدَهُ وَقَالَ لاَ تُقْطَعُ يَدُ الآبِقِ السَّارِقِ إِذَا سَرَقَ ‏.‏ فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فِي أَىِّ كِتَابِ اللَّهِ وَجَدْتَ هَذَا ثُمَّ أَمَرَ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فَقُطِعَتْ يَدُهُ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)ning bir quli qochoq (holida) yurib, oʻgʻirlik qildi. Abdulloh ibn Umar uni qoʻlini kesish uchun Madina amiri Said ibn al-Osning oldiga yubordi. Biroq Said uning qoʻlini kesishdan bosh tortib: «Qochoq qul oʻgʻirlik qilsa, uning qoʻli kesilmaydi», dedi. Abdulloh ibn Umar unga: «Buni Allohning qaysi Kitobidan topding?» dedi. Soʻng Abdulloh ibn Umar buyurdi va uning qoʻli kesildi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)нинг бир қули қочоқ (ҳолида) юриб, ўғирлик қилди. Абдуллоҳ ибн Умар уни қўлини кесиш учун Мадина амири Саид ибн ал-Оснинг олдига юборди. Бироқ Саид унинг қўлини кесишдан бош тортиб: «Қочоқ қул ўғирлик қилса, унинг қўли кесилмайди», деди. Абдуллоҳ ибн Умар унга: «Буни Аллоҳнинг қайси Китобидан топдинг?» деди. Сўнг Абдуллоҳ ибн Умар буюрди ва унинг қўли кесилди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زُرَيْقِ بْنِ حَكِيمٍ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، أَخَذَ عَبْدًا آبِقًا قَدْ سَرَقَ قَالَ فَأَشْكَلَ عَلَىَّ أَمْرُهُ - قَالَ - فَكَتَبْتُ فِيهِ إِلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ أَسْأَلُهُ عَنْ ذَلِكَ وَهُوَ الْوَالِي يَوْمَئِذٍ - قَالَ - فَأَخْبَرْتُهُ أَنَّنِي كُنْتُ أَسْمَعُ أَنَّ الْعَبْدَ الآبِقَ إِذَا سَرَقَ وَهُوَ آبِقٌ لَمْ تُقْطَعْ يَدُهُ - قَالَ - فَكَتَبَ إِلَىَّ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ نَقِيضَ كِتَابِي يَقُولُ كَتَبْتَ إِلَىَّ أَنَّكَ كُنْتَ تَسْمَعُ أَنَّ الْعَبْدَ الآبِقَ إِذَا سَرَقَ لَمْ تُقْطَعْ يَدُهُ وَأَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى يَقُولُ فِي كِتَابِهِ ‏{‏وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُمَا جَزَاءً بِمَا كَسَبَا نَكَالاً مِنَ اللَّهِ وَاللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ‏}‏ ‏.‏ فَإِنْ بَلَغَتْ سَرِقَتُهُ رُبُعَ دِينَارٍ فَصَاعِدًا فَاقْطَعْ يَدَهُ ‏.‏ وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ، وَسَالِمَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، وَعُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ، كَانُوا يَقُولُونَ إِذَا سَرَقَ الْعَبْدُ الآبِقُ مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ قُطِعَ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَذَلِكَ الأَمْرُ الَّذِي لاَ اخْتِلاَفَ فِيهِ عِنْدَنَا أَنَّ الْعَبْدَ الآبِقَ إِذَا سَرَقَ مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ قُطِعَ ‏.‏

Zurayq ibn Hakim (rahimahulloh) xabar berishicha, u oʻgʻirlik qilgan bir qochoq qulni ushlab oldi. U aytadi: «Uning ishi menga chalkash boʻlib qoldi, shunda men bu haqda oʻsha kunlari voliy boʻlgan Umar ibn Abdulazizga xat yozib soʻradim. Unga: ‹Men qochoq qul, qochoq holida oʻgʻirlik qilsa, uning qoʻli kesilmaydi, deb eshitardim›, deb bildirdim. Umar ibn Abdulaziz menga xatimga zid (javob) yozdi: ‹Sen menga qochoq qul oʻgʻirlik qilsa, qoʻli kesilmaydi, deb eshitganingni yozibsan. Vaholanki, Alloh taboraka va taolo Kitobida: {Oʻgʻri erkak va oʻgʻri ayol — ikkovining qoʻlini kesinglar; (bu) ular qilgan (jinoyat) evaziga Allohdan (boʻlgan) jazodir. Alloh Azizu Hakimdir} (Moida 38), deydi. Bas, agar uning oʻgʻirligi chorak dinor va undan yuqoriga yetsa, qoʻlini kes›, dedi». Molikka yetib kelishicha, al-Qosim ibn Muhammad, Solim ibn Abdulloh va Urva ibn az-Zubayr (rahimahumulloh): «Qochoq qul, qoʻl kesish vojib boʻladigan (miqdorda) oʻgʻirlik qilsa, kesiladi», der edilar. Molik aytdi: «Bizda bunda ixtilof yoʻq boʻlgan hukm shuki, qochoq qul, qoʻl kesish vojib boʻladigan (miqdorda) oʻgʻirlik qilsa, kesiladi».Зурайқ ибн Ҳаким (раҳимаҳуллоҳ) хабар беришича, у ўғирлик қилган бир қочоқ қулни ушлаб олди. У айтади: «Унинг иши менга чалкаш бўлиб қолди, шунда мен бу ҳақда ўша кунлари волий бўлган Умар ибн Абдулазизга хат ёзиб сўрадим. Унга: ‹Мен қочоқ қул, қочоқ ҳолида ўғирлик қилса, унинг қўли кесилмайди, деб эшитардим›, деб билдирдим. Умар ибн Абдулазиз менга хатимга зид (жавоб) ёзди: ‹Сен менга қочоқ қул ўғирлик қилса, қўли кесилмайди, деб эшитганингни ёзибсан. Ваҳоланки, Аллоҳ таборака ва таоло Китобида: {Ўғри эркак ва ўғри аёл — икковининг қўлини кесинглар; (бу) улар қилган (жиноят) эвазига Аллоҳдан (бўлган) жазодир. Аллоҳ Азизу Ҳакимдир} (Моида 38), дейди. Бас, агар унинг ўғирлиги чорак динор ва ундан юқорига етса, қўлини кес›, деди». Моликка етиб келишича, ал-Қосим ибн Муҳаммад, Солим ибн Абдуллоҳ ва Урва ибн аз-Зубайр (раҳимаҳумуллоҳ): «Қочоқ қул, қўл кесиш вожиб бўладиган (миқдорда) ўғирлик қилса, кесилади», дер эдилар. Молик айтди: «Бизда бунда ихтилоф йўқ бўлган ҳукм шуки, қочоқ қул, қўл кесиш вожиб бўладиган (миқдорда) ўғирлик қилса, кесилади».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ صَفْوَانَ، أَنَّ صَفْوَانَ بْنَ أُمَيَّةَ، قِيلَ لَهُ إِنَّهُ مَنْ لَمْ يُهَاجِرْ هَلَكَ ‏.‏ فَقَدِمَ صَفْوَانُ بْنُ أُمَيَّةَ الْمَدِينَةَ فَنَامَ فِي الْمَسْجِدِ وَتَوَسَّدَ رِدَاءَهُ فَجَاءَ سَارِقٌ فَأَخَذَ رِدَاءَهُ فَأَخَذَ صَفْوَانُ السَّارِقَ فَجَاءَ بِهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَسَرَقْتَ رِدَاءَ هَذَا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ نَعَمْ ‏.‏ فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ تُقْطَعَ يَدُهُ فَقَالَ لَهُ صَفْوَانُ إِنِّي لَمْ أُرِدْ هَذَا يَا رَسُولَ اللَّهِ هُوَ عَلَيْهِ صَدَقَةٌ ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ فَهَلاَّ قَبْلَ أَنْ تَأْتِيَنِي بِهِ ‏"‏ ‏.‏

Ibn Shihob (rahimahulloh) Safvon ibn Abdulloh ibn Safvondan rivoyat qilishicha, Safvon ibn Umayya (roziyallohu anhu)ga: «Kim hijrat qilmasa, halok boʻlibdi», deyildi. Shunda Safvon ibn Umayya Madinaga kelib, masjidda ridosini yostiq qilib uxladi. Bir oʻgʻri kelib, uning ridosini oldi. Safvon oʻgʻrini ushlab, uni Rasululloh ﷺ ning oldilariga keltirdi. Rasululloh ﷺ unga: «Shu (kishi)ning ridosini oʻgʻirladingmi?» dedilar. U: «Ha», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ uning qoʻlini kesishga buyurdilar. Safvon u zotga: «Yo Rasululloh, men buni istamagan edim; u (rido) unga sadaqa boʻlsin», dedi. Rasululloh ﷺ: «Uni mening oldimga keltirishingdan avval (kechirmading)mi?» dedilar.Ибн Шиҳоб (раҳимаҳуллоҳ) Сафвон ибн Абдуллоҳ ибн Сафвондан ривоят қилишича, Сафвон ибн Умайя (розияллоҳу анҳу)га: «Ким ҳижрат қилмаса, ҳалок бўлибди», дейилди. Шунда Сафвон ибн Умайя Мадинага келиб, масжидда ридосини ёстиқ қилиб ухлади. Бир ўғри келиб, унинг ридосини олди. Сафвон ўғрини ушлаб, уни Расулуллоҳ ﷺ нинг олдиларига келтирди. Расулуллоҳ ﷺ унга: «Шу (киши)нинг ридосини ўғирладингми?» дедилар. У: «Ҳа», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ унинг қўлини кесишга буюрдилар. Сафвон у зотга: «Ё Расулуллоҳ, мен буни истамаган эдим; у (ридо) унга садақа бўлсин», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Уни менинг олдимга келтиришингдан аввал (кечирмадинг)ми?» дедилар.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ الزُّبَيْرَ بْنَ الْعَوَّامِ، لَقِيَ رَجُلاً قَدْ أَخَذَ سَارِقًا وَهُوَ يُرِيدُ أَنْ يَذْهَبَ بِهِ إِلَى السُّلْطَانِ فَشَفَعَ لَهُ الزُّبَيْرُ لِيُرْسِلَهُ فَقَالَ لاَ حَتَّى أَبْلُغَ بِهِ السُّلْطَانَ ‏.‏ فَقَالَ الزُّبَيْرُ إِذَا بَلَغْتَ بِهِ السُّلْطَانَ فَلَعَنَ اللَّهُ الشَّافِعَ وَالْمُشَفِّعَ ‏.‏

Rabia ibn Abu Abdurrahmon (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, az-Zubayr ibn al-Avvom (roziyallohu anhu) bir oʻgʻrini ushlab, uni sultonga (hokimga) olib bormoqchi boʻlgan bir kishiga duch keldi. Zubayr uni (oʻgʻrini) qoʻyib yuborishi uchun shafoat qildi. (Kishi): «Yoʻq, uni sultonga yetkazmagunimcha (qoʻymayman)», dedi. Zubayr: «Uni sultonga yetkazsang, Alloh shafoat qilguvchini ham, shafoatni qabul qilguvchini ham laʼnatlasin», dedi.Рабиа ибн Абу Абдурраҳмон (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, аз-Зубайр ибн ал-Аввом (розияллоҳу анҳу) бир ўғрини ушлаб, уни султонга (ҳокимга) олиб бормоқчи бўлган бир кишига дуч келди. Зубайр уни (ўғрини) қўйиб юбориши учун шафоат қилди. (Киши): «Йўқ, уни султонга етказмагунимча (қўймайман)», деди. Зубайр: «Уни султонга етказсанг, Аллоҳ шафоат қилгувчини ҳам, шафоатни қабул қилгувчини ҳам лаънатласин», деди.

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَجُلاً، مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ أَقْطَعَ الْيَدِ وَالرِّجْلِ قَدِمَ فَنَزَلَ عَلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ فَشَكَا إِلَيْهِ أَنَّ عَامِلَ الْيَمَنِ قَدْ ظَلَمَهُ فَكَانَ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ فَيَقُولُ أَبُو بَكْرٍ وَأَبِيكَ مَا لَيْلُكَ بِلَيْلِ سَارِقٍ ‏.‏ ثُمَّ إِنَّهُمْ فَقَدُوا عِقْدًا لأَسْمَاءَ بِنْتِ عُمَيْسٍ امْرَأَةِ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ فَجَعَلَ الرَّجُلُ يَطُوفُ مَعَهُمْ وَيَقُولُ اللَّهُمَّ عَلَيْكَ بِمَنْ بَيَّتَ أَهْلَ هَذَا الْبَيْتِ الصَّالِحِ ‏.‏ فَوَجَدُوا الْحُلِيَّ عِنْدَ صَائِغٍ زَعَمَ أَنَّ الأَقْطَعَ جَاءَهُ بِهِ فَاعْتَرَفَ بِهِ الأَقْطَعُ أَوْ شُهِدَ عَلَيْهِ بِهِ فَأَمَرَ بِهِ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ فَقُطِعَتْ يَدُهُ الْيُسْرَى وَقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَاللَّهِ لَدُعَاؤُهُ عَلَى نَفْسِهِ أَشَدُّ عِنْدِي عَلَيْهِ مِنْ سَرِقَتِهِ ‏.‏ قَالَ يَحْيَى قَالَ مَالِكٌ الأَمْرُ عِنْدَنَا فِي الَّذِي يَسْرِقُ مِرَارًا ثُمَّ يُسْتَعْدَى عَلَيْهِ إِنَّهُ لَيْسَ عَلَيْهِ إِلاَّ أَنْ تُقْطَعَ يَدُهُ لِجَمِيعِ مَنْ سَرَقَ مِنْهُ إِذَا لَمْ يَكُنْ أُقِيمَ عَلَيْهِ الْحَدُّ فَإِنْ كَانَ قَدْ أُقِيمَ عَلَيْهِ الْحَدُّ قَبْلَ ذَلِكَ ثُمَّ سَرَقَ مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ قُطِعَ أَيْضًا ‏.‏

Abdurrahmon ibn al-Qosim (rahimahulloh) otasidan rivoyat qilishicha, Yaman ahlidan qoʻli va oyogʻi kesilgan bir kishi kelib, Abu Bakr as-Siddiq (roziyallohu anhu)nikida (mehmon) boʻldi va unga Yaman amili oʻziga zulm qilganidan shikoyat qildi. U kechasi namoz oʻqir edi, Abu Bakr esa: «Otangga qasamki, sening kechang oʻgʻrining kechasi emas», der edi. Soʻng ular Abu Bakr as-Siddiqning xotini Asmo bint Umaysning bir marjonini yoʻqotib qoʻyishdi. Haligi kishi ular bilan (izlab) aylanar va: «Ey Alloh, bu solih xonadon ahliga tunda (yovuzlik bilan) bostirib kirgan kimsani Oʻzing (jazola)!» der edi. Soʻng ular taqinchoqni bir zargarnikidan topishdi — u (zargar) uni haligi qoʻli kesilgan kishi keltirganini aytdi. Qoʻli kesilgan (kishi) buni iqror boʻldi yoki unga qarshi guvohlik berildi. Shunda Abu Bakr as-Siddiq buyurdi va uning chap qoʻli kesildi. Abu Bakr: «Allohga qasamki, uning oʻz-oʻziga qarshi qilgan duosi menga oʻgʻirligidan-da ogʻirroqdir», dedi. Yahyo aytdi: Molik aytdi: «Bizda bir necha bor oʻgʻirlik qilib, soʻng javobgar qilingan kishi haqidagi hukm shuki, agar unga (avval) had oʻrnatilmagan boʻlsa, oʻgʻirlagan barcha (mol) uchun faqat bitta qoʻli kesiladi; agar undan avval unga had oʻrnatilgan boʻlib, soʻng qoʻl kesish vojib boʻladigan (miqdorda) oʻgʻirlik qilsa, yana (keyingi aʼzosi) kesiladi».Абдурраҳмон ибн ал-Қосим (раҳимаҳуллоҳ) отасидан ривоят қилишича, Яман аҳлидан қўли ва оёғи кесилган бир киши келиб, Абу Бакр ас-Сиддиқ (розияллоҳу анҳу)никида (меҳмон) бўлди ва унга Яман амили ўзига зулм қилганидан шикоят қилди. У кечаси намоз ўқир эди, Абу Бакр эса: «Отангга қасамки, сенинг кечанг ўғрининг кечаси эмас», дер эди. Сўнг улар Абу Бакр ас-Сиддиқнинг хотини Асмо бинт Умайснинг бир маржонини йўқотиб қўйишди. Ҳалиги киши улар билан (излаб) айланар ва: «Эй Аллоҳ, бу солиҳ хонадон аҳлига тунда (ёвузлик билан) бостириб кирган кимсани Ўзинг (жазола)!» дер эди. Сўнг улар тақинчоқни бир заргарникидан топишди — у (заргар) уни ҳалиги қўли кесилган киши келтирганини айтди. Қўли кесилган (киши) буни иқрор бўлди ёки унга қарши гувоҳлик берилди. Шунда Абу Бакр ас-Сиддиқ буюрди ва унинг чап қўли кесилди. Абу Бакр: «Аллоҳга қасамки, унинг ўз-ўзига қарши қилган дуоси менга ўғирлигидан-да оғирроқдир», деди. Яҳё айтди: Молик айтди: «Бизда бир неча бор ўғирлик қилиб, сўнг жавобгар қилинган киши ҳақидаги ҳукм шуки, агар унга (аввал) ҳад ўрнатилмаган бўлса, ўғирлаган барча (мол) учун фақат битта қўли кесилади; агар ундан аввал унга ҳад ўрнатилган бўлиб, сўнг қўл кесиш вожиб бўладиган (миқдорда) ўғирлик қилса, яна (кейинги аъзоси) кесилади».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّ أَبَا الزِّنَادِ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَامِلاً لِعُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ أَخَذَ نَاسًا فِي حِرَابَةٍ وَلَمْ يَقْتُلُوا أَحَدًا فَأَرَادَ أَنْ يَقْطَعَ أَيْدِيَهُمْ أَوْ يَقْتُلَ فَكَتَبَ إِلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ فِي ذَلِكَ فَكَتَبَ إِلَيْهِ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ لَوْ أَخَذْتَ بِأَيْسَرِ ذَلِكَ ‏.‏ قَالَ يَحْيَى وَسَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ الأَمْرُ عِنْدَنَا فِي الَّذِي يَسْرِقُ أَمْتِعَةَ النَّاسِ الَّتِي تَكُونُ مَوْضُوعَةً بِالأَسْوَاقِ مُحْرَزَةً قَدْ أَحْرَزَهَا أَهْلُهَا فِي أَوْعِيَتِهِمْ وَضَمُّوا بَعْضَهَا إِلَى بَعْضٍ إِنَّهُ مَنْ سَرَقَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا مِنْ حِرْزِهِ فَبَلَغَ قِيمَتُهُ مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ فَإِنَّ عَلَيْهِ الْقَطْعَ كَانَ صَاحِبُ الْمَتَاعِ عِنْدَ مَتَاعِهِ أَوْ لَمْ يَكُنْ لَيْلاً ذَلِكَ أَوْ نَهَارًا ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ فِي الَّذِي يَسْرِقُ مَا يَجِبُ عَلَيْهِ فِيهِ الْقَطْعُ ثُمَّ يُوجَدُ مَعَهُ مَا سَرَقَ فَيُرَدُّ إِلَى صَاحِبِهِ إِنَّهُ تُقْطَعُ يَدُهُ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ فَإِنْ قَالَ قَائِلٌ كَيْفَ تُقْطَعُ يَدُهُ وَقَدْ أُخِذَ الْمَتَاعُ مِنْهُ وَدُفِعَ إِلَى صَاحِبِهِ فَإِنَّمَا هُوَ بِمَنْزِلَةِ الشَّارِبِ يُوجَدُ مِنْهُ رِيحُ الشَّرَابِ الْمُسْكِرِ وَلَيْسَ بِهِ سُكْرٌ فَيُجْلَدُ الْحَدَّ ‏.‏ قَالَ وَإِنَّمَا يُجْلَدُ الْحَدَّ فِي الْمُسْكِرِ إِذَا شَرِبَهُ وَإِنْ لَمْ يُسْكِرْهُ وَذَلِكَ أَنَّهُ إِنَّمَا شَرِبَهُ لِيُسْكِرَهُ فَكَذَلِكَ تُقْطَعُ يَدُ السَّارِقِ فِي السَّرِقَةِ الَّتِي أُخِذَتْ مِنْهُ وَلَوْ لَمْ يَنْتَفِعْ بِهَا وَرَجَعَتْ إِلَى صَاحِبِهَا وَإِنَّمَا سَرَقَهَا حِينَ سَرَقَهَا لِيَذْهَبَ بِهَا ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ فِي الْقَوْمِ يَأْتُونَ إِلَى الْبَيْتِ فَيَسْرِقُونَ مِنْهُ جَمِيعًا فَيَخْرُجُونَ بِالْعِدْلِ يَحْمِلُونَهُ جَمِيعًا أَوِ الصُّنْدُوقِ أَوِ الْخَشَبَةِ أَوْ بِالْمِكْتَلِ أَوْ مَا أَشْبَهَ ذَلِكَ مِمَّا يَحْمِلُهُ الْقَوْمُ جَمِيعًا إِنَّهُمْ إِذَا أَخْرَجُوا ذَلِكَ مِنْ حِرْزِهِ وَهُمْ يَحْمِلُونَهُ جَمِيعًا فَبَلَغَ ثَمَنُ مَا خَرَجُوا بِهِ مِنْ ذَلِكَ مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ - وَذَلِكَ ثَلاَثَةُ دَرَاهِمَ فَصَاعِدًا - فَعَلَيْهِمُ الْقَطْعُ جَمِيعًا ‏.‏ قَالَ وَإِنْ خَرَجَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمْ بِمَتَاعٍ عَلَى حِدَتِهِ فَمَنْ خَرَجَ مِنْهُمْ بِمَا تَبْلُغُ قِيمَتُهُ ثَلاَثَةَ دَرَاهِمَ فَصَاعِدًا فَعَلَيْهِ الْقَطْعُ وَمَنْ لَمْ يَخْرُجْ مِنْهُمْ بِمَا تَبْلُغُ قِيمَتُهُ ثَلاَثَةَ دَرَاهِمَ فَلاَ قَطْعَ عَلَيْهِ ‏.‏ قَالَ يَحْيَى قَالَ مَالِكٌ الأَمْرُ عِنْدَنَا أَنَّهُ إِذَا كَانَتْ دَارُ رَجُلٍ مُغْلَقَةً عَلَيْهِ لَيْسَ مَعَهُ فِيهَا غَيْرُهُ فَإِنَّهُ لاَ يَجِبُ عَلَى مَنْ سَرَقَ مِنْهَا شَيْئًا الْقَطْعُ حَتَّى يَخْرُجَ بِهِ مِنَ الدَّارِ كُلِّهَا وَذَلِكَ أَنَّ الدَّارَ كُلَّهَا هِيَ حِرْزُهُ فَإِنْ كَانَ مَعَهُ فِي الدَّارِ سَاكِنٌ غَيْرُهُ وَكَانَ كُلُّ إِنْسَانٍ مِنْهُمْ يُغْلِقُ عَلَيْهِ بَابَهُ وَكَانَتْ حِرْزًا لَهُمْ جَمِيعًا فَمَنْ سَرَقَ مِنْ بُيُوتِ تِلْكَ الدَّارِ شَيْئًا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ فَخَرَجَ بِهِ إِلَى الدَّارِ فَقَدْ أَخْرَجَهُ مِنْ حِرْزِهِ إِلَى غَيْرِ حِرْزِهِ وَوَجَبَ عَلَيْهِ فِيهِ الْقَطْعُ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَالأَمْرُ عِنْدَنَا فِي الْعَبْدِ يَسْرِقُ مِنْ مَتَاعِ سَيِّدِهِ أَنَّهُ إِنْ كَانَ لَيْسَ مِنْ خَدَمِهِ وَلاَ مِمَّنْ يَأْمَنُ عَلَى بَيْتِهِ ثُمَّ دَخَلَ سِرًّا فَسَرَقَ مِنْ مَتَاعِ سَيِّدِهِ مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ فَلاَ قَطْعَ عَلَيْهِ وَكَذَلِكَ الأَمَةُ إِذَا سَرَقَتْ مِنْ مَتَاعِ سَيِّدِهَا لاَ قَطْعَ عَلَيْهَا ‏.‏ وَقَالَ فِي الْعَبْدِ لاَ يَكُونُ مِنْ خَدَمِهِ وَلاَ مِمَّنْ يَأْمَنُ عَلَى بَيْتِهِ فَدَخَلَ سِرًّا فَسَرَقَ مِنْ مَتَاعِ امْرَأَةِ سَيِّدِهِ مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ إِنَّهُ تُقْطَعُ يَدُهُ ‏.‏ قَالَ وَكَذَلِكَ أَمَةُ الْمَرْأَةِ إِذَا كَانَتْ لَيْسَتْ بِخَادِمٍ لَهَا وَلاَ لِزَوْجِهَا وَلاَ مِمَّنْ تَأْمَنُ عَلَى بَيْتِهَا فَدَخَلَتْ سِرًّا فَسَرَقَتْ مِنْ مَتَاعِ سَيِّدَتِهَا مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ فَلاَ قَطْعَ عَلَيْهَا ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَكَذَلِكَ أَمَةُ الْمَرْأَةِ الَّتِي لاَ تَكُونُ مِنْ خَدَمِهَا وَلاَ مِمَّنْ تَأْمَنُ عَلَى بَيْتِهَا فَدَخَلَتْ سِرًّا فَسَرَقَتْ مِنْ مَتَاعِ زَوْجِ سَيِّدَتِهَا مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ أَنَّهَا تُقْطَعُ يَدُهَا ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَكَذَلِكَ الرَّجُلُ يَسْرِقُ مِنْ مَتَاعِ امْرَأَتِهِ أَوِ الْمَرْأَةُ تَسْرِقُ مِنْ مَتَاعِ زَوْجِهَا مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ إِنْ كَانَ الَّذِي سَرَقَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا مِنْ مَتَاعِ صَاحِبِهِ فِي بَيْتٍ سِوَى الْبَيْتِ الَّذِي يُغْلِقَانِ عَلَيْهِمَا وَكَانَ فِي حِرْزٍ سِوَى الْبَيْتِ الَّذِي هُمَا فِيهِ فَإِنَّ مَنْ سَرَقَ مِنْهُمَا مِنْ مَتَاعِ صَاحِبِهِ مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ فَعَلَيْهِ الْقَطْعُ فِيهِ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ فِي الصَّبِيِّ الصَّغِيرِ وَالأَعْجَمِيِّ الَّذِي لاَ يُفْصِحُ أَنَّهُمَا إِذَا سُرِقَا مِنْ حِرْزِهِمَا أَوْ غَلْقِهِمَا فَعَلَى مَنْ سَرَقَهُمَا الْقَطْعُ وَإِنْ خَرَجَا مِنْ حِرْزِهِمَا وَغَلْقِهِمَا فَلَيْسَ عَلَى مَنْ سَرَقَهُمَا قَطْعٌ ‏.‏ قَالَ وَإِنَّمَا هُمَا بِمَنْزِلَةِ حَرِيسَةِ الْجَبَلِ وَالثَّمَرِ الْمُعَلَّقِ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَالأَمْرُ عِنْدَنَا فِي الَّذِي يَنْبِشُ الْقُبُورَ أَنَّهُ إِذَا بَلَغَ مَا أَخْرَجَ مِنَ الْقَبْرِ مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ فَعَلَيْهِ فِيهِ الْقَطْعُ ‏.‏ وَقَالَ مَالِكٌ وَذَلِكَ أَنَّ الْقَبْرَ حِرْزٌ لِمَا فِيهِ كَمَا أَنَّ الْبُيُوتَ حِرْزٌ لِمَا فِيهَا ‏.‏ قَالَ وَلاَ يَجِبُ عَلَيْهِ الْقَطْعُ حَتَّى يَخْرُجَ بِهِ مِنَ الْقَبْرِ ‏.‏

Abu Zinod (rahimahulloh) xabar berishicha, Umar ibn Abdulazizning bir amili hiroba (qaroqchilik) ishida baʼzi kishilarni ushlab oldi, ular esa hech kimni oʻldirmagan edilar. (Amil) ularning qoʻllarini kesmoqchi yoki (ularni) oʻldirmoqchi boʻlib, bu haqda Umar ibn Abdulazizga xat yozdi. Umar ibn Abdulaziz unga: «Buning eng yengilini olsang (tanlasang edi)», deb yozdi. Yahyo aytdi: Men Molikning shunday deganini eshitdim: «Bizda bozorlarda qoʻyilgan, egalari oʻz idishlarida saqlab, bir-biriga qoʻshib (jamlab) himoyaga olgan odamlarning mollarini oʻgʻirlagan kishi haqidagi hukm shuki, kim shundan biror narsani oʻz saqlanish joyi (hirz)dan oʻgʻirlasa-yu, uning qiymati qoʻl kesish vojib boʻladigan (miqdorga) yetsa, unga kesish (vojib) boʻladi — mol egasi moli yonida boʻldimi yo boʻlmadimi, tunmi yo kunduzmi (baribir)». Molik qoʻl kesish vojib boʻladigan (narsani) oʻgʻirlagan, soʻng oʻgʻirlagani oʻzidan topilib, egasiga qaytarib berilgan kishi haqida: «Uning qoʻli kesiladi», dedi. Molik aytdi: «Agar birov: ‹Mol undan olinib, egasiga qaytarib berilgan boʻlsa, uning qoʻli qanday kesiladi?› desa, (javob shuki): u — ogʻzidan mast qiluvchi ichimlik hidi kelgan, ammo oʻzida mastlik boʻlmagan ichuvchi maqomidadir: u had bilan savalanadi. U mast qiluvchi (ichimlik)ni ichsa, garchi uni mast qilmasa ham, had bilan savalanadi — chunki uni mast boʻlish uchun ichgan. Xuddi shunday, oʻgʻrining qoʻli oʻzidan olingan oʻgʻirlik uchun kesiladi, garchi undan foydalanmagan va u egasiga qaytgan boʻlsa ham — chunki u oʻgʻirlaganida, uni olib ketish uchun oʻgʻirlagan». Molik bir uyga kelib, undan birgalashib oʻgʻirlik qilgan, soʻng bir tugun (yuk)ni birga koʻtarib chiqqan, yoki sandiq, yoki yogʻoch, yoki savat, yoxud shunga oʻxshash jamoa birga koʻtaradigan (narsa)ni koʻtarib chiqqan qavm haqida: «Ular buni saqlanish joyidan birga koʻtarib chiqarsalar-u, chiqargan narsalarining narxi qoʻl kesish vojib boʻladigan (miqdorga) — yaʼni uch dirham va undan yuqoriga — yetsa, ularning barchasiga kesish (vojib) boʻladi», dedi. U (Molik): «Agar ularning har biri alohida mol bilan chiqsa, kimning chiqargani uch dirham va undan yuqoriga yetsa, unga kesish boʻladi; kimning chiqargani uch dirhamga yetmasa, unga kesish yoʻq», dedi. Yahyo aytdi: Molik aytdi: «Bizdagi hukm shuki, agar bir kishining uyi oʻziga qulflangan boʻlib, unda oʻzidan boshqa hech kim boʻlmasa, undan biror narsa oʻgʻirlagan kishiga — uni butun uydan tashqariga chiqarmaguncha — kesish vojib boʻlmaydi; chunki butun uy uning hirzidir. Agar uyda u bilan birga boshqa bir sokin (yashovchi) boʻlib, ularning har biri oʻz eshigini qulflaydigan va (uy) ularning har biri uchun hirz boʻlsa, kim oʻsha uyning xonalaridan qoʻl kesish vojib boʻladigan biror narsani oʻgʻirlab, uni (umumiy) hovliga chiqarsa, uni oʻz hirzidan hirzi boʻlmagan (joyga) chiqargan boʻladi va unga kesish vojib boʻladi». Molik aytdi: «Bizda xoʻjasining molidan oʻgʻirlagan qul haqidagi hukm shuki, agar u (qul) xoʻjasining xizmatchilaridan ham, uyiga ishonilganlardan ham boʻlmay, yashirincha kirib, xoʻjasining molidan qoʻl kesish vojib boʻladigan (narsani) oʻgʻirlasa, unga kesish yoʻq. Choʻri ham shunday — xoʻjasining molidan oʻgʻirlasa, unga kesish yoʻq». U (Molik) xoʻjasining xizmatchilaridan ham, uyiga ishonilganlardan ham boʻlmagan, yashirincha kirib, xoʻjasining xotinining molidan qoʻl kesish vojib boʻladigan (narsani) oʻgʻirlagan qul haqida: «Uning qoʻli kesiladi», dedi. U (Molik): «Ayolning choʻrisi ham shunday — agar u na uning, na erining xizmatchisi boʻlmay, uyiga ham ishonilmagan boʻlsa-yu, yashirincha kirib, bekasining molidan qoʻl kesish vojib boʻladigan (narsani) oʻgʻirlasa, unga kesish yoʻq», dedi. Molik aytdi: «Ayolning bekasining xizmatchilaridan ham, uyiga ishonilganlardan ham boʻlmagan choʻrisi ham shunday — yashirincha kirib, bekasining erining molidan qoʻl kesish vojib boʻladigan (narsani) oʻgʻirlasa, uning qoʻli kesiladi». Molik aytdi: «Xotinining molidan oʻgʻirlagan er, yoki erining molidan oʻgʻirlagan xotin ham shunday — qoʻl kesish vojib boʻladigan (narsa haqida): agar ularning har biri sherigining molidan oʻgʻirlagan (narsa) oʻzlari qulflaydigan xonadan boshqa xonada, va oʻzlari boʻlgan xonadan boshqa hirzda boʻlsa, ulardan qaysi biri sherigining molidan qoʻl kesish vojib boʻladigan (narsani) oʻgʻirlasa, unga bunda kesish (vojib) boʻladi». Molik yosh goʻdak va tili ochilmagan (yaxshi gapira olmaydigan) ajnabiy (chet ellik) haqida: «Ular oʻz hirzidan yoki qulfidan oʻgʻirlansa (oʻgʻirlab olib ketilsa), ularni oʻgʻirlagan kishiga kesish (vojib) boʻladi; agar ular oʻz hirzi va qulfidan (oʻzlari) chiqib ketgan boʻlsalar, ularni oʻgʻirlagan kishiga kesish yoʻq», dedi. U (Molik): «Ular xuddi togʻdagi qoʻy va osilib turgan meva maqomidadir», dedi. Molik aytdi: «Bizda qabrlarni koʻzlab ochuvchi (qabr oʻgʻrisi) haqidagi hukm shuki, agar qabrdan chiqargan (narsasi) qoʻl kesish vojib boʻladigan (miqdorga) yetsa, unga bunda kesish (vojib) boʻladi». Molik: «Bu shuning uchunki, qabr — uydagi narsalar uchun uy hirz boʻlgani kabi, ichidagi (narsa) uchun hirzdir», dedi. U (Molik): «Unga — uni qabrdan chiqarmaguncha — kesish vojib boʻlmaydi», dedi.Абу Зинод (раҳимаҳуллоҳ) хабар беришича, Умар ибн Абдулазизнинг бир амили ҳироба (қароқчилик) ишида баъзи кишиларни ушлаб олди, улар эса ҳеч кимни ўлдирмаган эдилар. (Амил) уларнинг қўлларини кесмоқчи ёки (уларни) ўлдирмоқчи бўлиб, бу ҳақда Умар ибн Абдулазизга хат ёзди. Умар ибн Абдулазиз унга: «Бунинг энг енгилини олсанг (танласанг эди)», деб ёзди. Яҳё айтди: Мен Моликнинг шундай деганини эшитдим: «Бизда бозорларда қўйилган, эгалари ўз идишларида сақлаб, бир-бирига қўшиб (жамлаб) ҳимояга олган одамларнинг молларини ўғирлаган киши ҳақидаги ҳукм шуки, ким шундан бирор нарсани ўз сақланиш жойи (ҳирз)дан ўғирласа-ю, унинг қиймати қўл кесиш вожиб бўладиган (миқдорга) етса, унга кесиш (вожиб) бўлади — мол эгаси моли ёнида бўлдими ё бўлмадими, тунми ё кундузми (барибир)». Молик қўл кесиш вожиб бўладиган (нарсани) ўғирлаган, сўнг ўғирлагани ўзидан топилиб, эгасига қайтариб берилган киши ҳақида: «Унинг қўли кесилади», деди. Молик айтди: «Агар биров: ‹Мол ундан олиниб, эгасига қайтариб берилган бўлса, унинг қўли қандай кесилади?› деса, (жавоб шуки): у — оғзидан маст қилувчи ичимлик ҳиди келган, аммо ўзида мастлик бўлмаган ичувчи мақомидадир: у ҳад билан саваланади. У маст қилувчи (ичимлик)ни ичса, гарчи уни маст қилмаса ҳам, ҳад билан саваланади — чунки уни маст бўлиш учун ичган. Худди шундай, ўғрининг қўли ўзидан олинган ўғирлик учун кесилади, гарчи ундан фойдаланмаган ва у эгасига қайтган бўлса ҳам — чунки у ўғирлаганида, уни олиб кетиш учун ўғирлаган». Молик бир уйга келиб, ундан биргалашиб ўғирлик қилган, сўнг бир тугун (юк)ни бирга кўтариб чиққан, ёки сандиқ, ёки ёғоч, ёки сават, ёхуд шунга ўхшаш жамоа бирга кўтарадиган (нарса)ни кўтариб чиққан қавм ҳақида: «Улар буни сақланиш жойидан бирга кўтариб чиқарсалар-у, чиқарган нарсаларининг нархи қўл кесиш вожиб бўладиган (миқдорга) — яъни уч дирҳам ва ундан юқорига — етса, уларнинг барчасига кесиш (вожиб) бўлади», деди. У (Молик): «Агар уларнинг ҳар бири алоҳида мол билан чиқса, кимнинг чиқаргани уч дирҳам ва ундан юқорига етса, унга кесиш бўлади; кимнинг чиқаргани уч дирҳамга етмаса, унга кесиш йўқ», деди. Яҳё айтди: Молик айтди: «Биздаги ҳукм шуки, агар бир кишининг уйи ўзига қулфланган бўлиб, унда ўзидан бошқа ҳеч ким бўлмаса, ундан бирор нарса ўғирлаган кишига — уни бутун уйдан ташқарига чиқармагунча — кесиш вожиб бўлмайди; чунки бутун уй унинг ҳирзидир. Агар уйда у билан бирга бошқа бир сокин (яшовчи) бўлиб, уларнинг ҳар бири ўз эшигини қулфлайдиган ва (уй) уларнинг ҳар бири учун ҳирз бўлса, ким ўша уйнинг хоналаридан қўл кесиш вожиб бўладиган бирор нарсани ўғирлаб, уни (умумий) ҳовлига чиқарса, уни ўз ҳирзидан ҳирзи бўлмаган (жойга) чиқарган бўлади ва унга кесиш вожиб бўлади». Молик айтди: «Бизда хўжасининг молидан ўғирлаган қул ҳақидаги ҳукм шуки, агар у (қул) хўжасининг хизматчиларидан ҳам, уйига ишонилганлардан ҳам бўлмай, яширинча кириб, хўжасининг молидан қўл кесиш вожиб бўладиган (нарсани) ўғирласа, унга кесиш йўқ. Чўри ҳам шундай — хўжасининг молидан ўғирласа, унга кесиш йўқ». У (Молик) хўжасининг хизматчиларидан ҳам, уйига ишонилганлардан ҳам бўлмаган, яширинча кириб, хўжасининг хотинининг молидан қўл кесиш вожиб бўладиган (нарсани) ўғирлаган қул ҳақида: «Унинг қўли кесилади», деди. У (Молик): «Аёлнинг чўриси ҳам шундай — агар у на унинг, на эрининг хизматчиси бўлмай, уйига ҳам ишонилмаган бўлса-ю, яширинча кириб, бекасининг молидан қўл кесиш вожиб бўладиган (нарсани) ўғирласа, унга кесиш йўқ», деди. Молик айтди: «Аёлнинг бекасининг хизматчиларидан ҳам, уйига ишонилганлардан ҳам бўлмаган чўриси ҳам шундай — яширинча кириб, бекасининг эрининг молидан қўл кесиш вожиб бўладиган (нарсани) ўғирласа, унинг қўли кесилади». Молик айтди: «Хотинининг молидан ўғирлаган эр, ёки эрининг молидан ўғирлаган хотин ҳам шундай — қўл кесиш вожиб бўладиган (нарса ҳақида): агар уларнинг ҳар бири шеригининг молидан ўғирлаган (нарса) ўзлари қулфлайдиган хонадан бошқа хонада, ва ўзлари бўлган хонадан бошқа ҳирзда бўлса, улардан қайси бири шеригининг молидан қўл кесиш вожиб бўладиган (нарсани) ўғирласа, унга бунда кесиш (вожиб) бўлади». Молик ёш гўдак ва тили очилмаган (яхши гапира олмайдиган) ажнабий (чет эллик) ҳақида: «Улар ўз ҳирзидан ёки қулфидан ўғирланса (ўғирлаб олиб кетилса), уларни ўғирлаган кишига кесиш (вожиб) бўлади; агар улар ўз ҳирзи ва қулфидан (ўзлари) чиқиб кетган бўлсалар, уларни ўғирлаган кишига кесиш йўқ», деди. У (Молик): «Улар худди тоғдаги қўй ва осилиб турган мева мақомидадир», деди. Молик айтди: «Бизда қабрларни кўзлаб очувчи (қабр ўғриси) ҳақидаги ҳукм шуки, агар қабрдан чиқарган (нарсаси) қўл кесиш вожиб бўладиган (миқдорга) етса, унга бунда кесиш (вожиб) бўлади». Молик: «Бу шунинг учунки, қабр — уйдаги нарсалар учун уй ҳирз бўлгани каби, ичидаги (нарса) учун ҳирздир», деди. У (Молик): «Унга — уни қабрдан чиқармагунча — кесиш вожиб бўлмайди», деди.

وَحَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ، أَنَّ عَبْدًا، سَرَقَ وَدِيًّا مِنْ حَائِطِ رَجُلٍ فَغَرَسَهُ فِي حَائِطِ سَيِّدِهِ فَخَرَجَ صَاحِبُ الْوَدِيِّ يَلْتَمِسُ وَدِيَّهُ فَوَجَدَهُ فَاسْتَعْدَى عَلَى الْعَبْدِ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ فَسَجَنَ مَرْوَانُ الْعَبْدَ وَأَرَادَ قَطْعَ يَدِهِ فَانْطَلَقَ سَيِّدُ الْعَبْدِ إِلَى رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ فَسَأَلَهُ عَنْ ذَلِكَ فَأَخْبَرَهُ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏"‏ لاَ قَطْعَ فِي ثَمَرٍ وَلاَ كَثَرٍ ‏"‏ ‏.‏ وَالْكَثَرُ الْجُمَّارُ ‏.‏ فَقَالَ الرَّجُلُ فَإِنَّ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ أَخَذَ غُلاَمًا لِي وَهُوَ يُرِيدُ قَطْعَهُ وَأَنَا أُحِبُّ أَنْ تَمْشِيَ مَعِيَ إِلَيْهِ فَتُخْبِرَهُ بِالَّذِي سَمِعْتَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ فَمَشَى مَعَهُ رَافِعٌ إِلَى مَرْوَانَ بْنِ الْحَكَمِ فَقَالَ أَخَذْتَ غُلاَمًا لِهَذَا فَقَالَ نَعَمْ ‏.‏ فَقَالَ فَمَا أَنْتَ صَانِعٌ بِهِ قَالَ أَرَدْتُ قَطْعَ يَدِهِ ‏.‏ فَقَالَ لَهُ رَافِعٌ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏"‏ لاَ قَطْعَ فِي ثَمَرٍ وَلاَ كَثَرٍ ‏"‏ ‏.‏ فَأَمَرَ مَرْوَانُ بِالْعَبْدِ فَأُرْسِلَ ‏.‏

Muhammad ibn Yahyo ibn Habbon (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, bir qul bir kishining bogʻidan xurmo koʻchatini oʻgʻirlab, uni xoʻjasining bogʻiga ekib qoʻydi. Koʻchat egasi oʻz koʻchatini izlab chiqib, uni topib oldi va qulga qarshi Marvon ibn al-Hakamdan (dod) tiladi. Marvon qulni qamab, qoʻlini kesmoqchi boʻldi. Shunda qulning xoʻjasi Rofeʼ ibn Xadij (roziyallohu anhu)ning oldiga borib, undan bu haqda soʻradi. U (Rofeʼ) unga oʻzi Rasululloh ﷺ ning: «Meva uchun ham, kasar uchun ham (qoʻl) kesilmaydi», deganlarini eshitganini aytdi — kasar esa xurmo oʻzagi (jummar)dir. (Qulning egasi boʻlgan) kishi: «Marvon ibn al-Hakam mening bir gʻulomimni ushlab, (qoʻlini) kesmoqchi. Men u bilan birga uning oldiga borib, Rasululloh ﷺdan eshitganingni unga aytishingni istayman», dedi. Shunda Rofeʼ u bilan birga Marvon ibn al-Hakamning oldiga bordi va: «Shu (kishi)ning gʻulomini ushladingmi?» dedi. U: «Ha», dedi. (Rofeʼ): «Uni nima qilmoqchisan?» dedi. U: «Qoʻlini kesmoqchi edim», dedi. Shunda Rofeʼ unga: «Men Rasululloh ﷺ ning: ‹Meva uchun ham, kasar uchun ham (qoʻl) kesilmaydi›, deganlarini eshitganman», dedi. Shunda Marvon qulga (buyurdi) va u qoʻyib yuborildi.Муҳаммад ибн Яҳё ибн Ҳаббон (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, бир қул бир кишининг боғидан хурмо кўчатини ўғирлаб, уни хўжасининг боғига экиб қўйди. Кўчат эгаси ўз кўчатини излаб чиқиб, уни топиб олди ва қулга қарши Марвон ибн ал-Ҳакамдан (дод) тилади. Марвон қулни қамаб, қўлини кесмоқчи бўлди. Шунда қулнинг хўжаси Рофеъ ибн Хадиж (розияллоҳу анҳу)нинг олдига бориб, ундан бу ҳақда сўради. У (Рофеъ) унга ўзи Расулуллоҳ ﷺ нинг: «Мева учун ҳам, касар учун ҳам (қўл) кесилмайди», деганларини эшитганини айтди — касар эса хурмо ўзаги (жуммар)дир. (Қулнинг эгаси бўлган) киши: «Марвон ибн ал-Ҳакам менинг бир ғуломимни ушлаб, (қўлини) кесмоқчи. Мен у билан бирга унинг олдига бориб, Расулуллоҳ ﷺдан эшитганингни унга айтишингни истайман», деди. Шунда Рофеъ у билан бирга Марвон ибн ал-Ҳакамнинг олдига борди ва: «Шу (киши)нинг ғуломини ушладингми?» деди. У: «Ҳа», деди. (Рофеъ): «Уни нима қилмоқчисан?» деди. У: «Қўлини кесмоқчи эдим», деди. Шунда Рофеъ унга: «Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Мева учун ҳам, касар учун ҳам (қўл) кесилмайди›, деганларини эшитганман», деди. Шунда Марвон қулга (буюрди) ва у қўйиб юборилди.

حَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنِ السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرِو بْنِ الْحَضْرَمِيِّ، جَاءَ بِغُلاَمٍ لَهُ إِلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَقَالَ لَهُ اقْطَعْ يَدَ غُلاَمِي هَذَا فَإِنَّهُ سَرَقَ ‏.‏ فَقَالَ لَهُ عُمَرُ مَاذَا سَرَقَ فَقَالَ سَرَقَ مِرْآةً لاِمْرَأَتِي ثَمَنُهَا سِتُّونَ دِرْهَمًا ‏.‏ فَقَالَ عُمَرُ أَرْسِلْهُ فَلَيْسَ عَلَيْهِ قَطْعٌ خَادِمُكُمْ سَرَقَ مَتَاعَكُمْ ‏.‏

Ibn Shihob (rahimahulloh) Soib ibn Yaziddan rivoyat qilishicha, Abdulloh ibn Amr al-Hazramiy oʻzining bir gʻulomini Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)ning oldiga keltirib, unga: «Mening bu gʻulomimning qoʻlini kes, chunki u oʻgʻirlik qildi», dedi. Umar unga: «U nima oʻgʻirladi?» dedi. U: «Xotinimning oynasini oʻgʻirladi, narxi oltmish dirham», dedi. Umar: «Uni qoʻyib yubor, unga kesish yoʻq. Xizmatchingiz oʻzingizning molingizni oʻgʻirlabdi», dedi.Ибн Шиҳоб (раҳимаҳуллоҳ) Соиб ибн Язиддан ривоят қилишича, Абдуллоҳ ибн Амр ал-Ҳазрамий ўзининг бир ғуломини Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)нинг олдига келтириб, унга: «Менинг бу ғуломимнинг қўлини кес, чунки у ўғирлик қилди», деди. Умар унга: «У нима ўғирлади?» деди. У: «Хотинимнинг ойнасини ўғирлади, нархи олтмиш дирҳам», деди. Умар: «Уни қўйиб юбор, унга кесиш йўқ. Хизматчингиз ўзингизнинг молингизни ўғирлабди», деди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ، أُتِيَ بِإِنْسَانٍ قَدِ اخْتَلَسَ مَتَاعًا فَأَرَادَ قَطْعَ يَدِهِ فَأَرْسَلَ إِلَى زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ يَسْأَلُهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ زَيْدُ بْنُ ثَابِتٍ لَيْسَ فِي الْخُلْسَةِ قَطْعٌ ‏.‏

Ibn Shihob (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Marvon ibn al-Hakamning oldiga mol tortib qochgan (oʻmaruvchi) bir kishi keltirildi, u (Marvon) uning qoʻlini kesmoqchi boʻldi. Soʻng bu haqda soʻrash uchun Zayd ibn Sobit (roziyallohu anhu)ga (odam) yubordi. Zayd ibn Sobit: «Tortib qochish (xulsa) uchun kesish yoʻq», dedi.Ибн Шиҳоб (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Марвон ибн ал-Ҳакамнинг олдига мол тортиб қочган (ўмарувчи) бир киши келтирилди, у (Марвон) унинг қўлини кесмоқчи бўлди. Сўнг бу ҳақда сўраш учун Зайд ибн Собит (розияллоҳу анҳу)га (одам) юборди. Зайд ибн Собит: «Тортиб қочиш (хулса) учун кесиш йўқ», деди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، أَنَّهُ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَزْمٍ، أَنَّهُ أَخَذَ نَبَطِيًّا قَدْ سَرَقَ خَوَاتِمَ مِنْ حَدِيدٍ فَحَبَسَهُ لِيَقْطَعَ يَدَهُ فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ عَمْرَةُ بِنْتُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ مَوْلاَةً لَهَا يُقَالُ لَهَا أُمَيَّةُ قَالَ أَبُو بَكْرٍ فَجَاءَتْنِي وَأَنَا بَيْنَ ظَهْرَانَىِ النَّاسِ فَقَالَتْ تَقُولُ لَكَ خَالَتُكَ عَمْرَةُ يَا ابْنَ أُخْتِي أَخَذْتَ نَبَطِيًّا فِي شَىْءٍ يَسِيرٍ ذُكِرَ لِي فَأَرَدْتَ قَطْعَ يَدِهِ قُلْتُ نَعَمْ ‏.‏ قَالَتْ فَإِنَّ عَمْرَةَ تَقُولُ لَكَ لاَ قَطْعَ إِلاَّ فِي رُبُعِ دِينَارٍ فَصَاعِدًا ‏.‏ قَالَ أَبُو بَكْرٍ فَأَرْسَلْتُ النَّبَطِيَّ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَالأَمْرُ الْمُجْتَمَعُ عَلَيْهِ عِنْدَنَا فِي اعْتِرَافِ الْعَبِيدِ أَنَّهُ مَنِ اعْتَرَفَ مِنْهُمْ عَلَى نَفْسِهِ بِشَىْءٍ يَقَعُ الْحَدُّ وَالْعُقُوبَةُ فِيهِ فِي جَسَدِهِ ‏.‏ فَإِنَّ اعْتِرَافَهُ جَائِزٌ عَلَيْهِ وَلاَ يُتَّهَمُ أَنْ يُوقِعَ عَلَى نَفْسِهِ هَذَا ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَأَمَّا مَنِ اعْتَرَفَ مِنْهُمْ بِأَمْرٍ يَكُونُ غُرْمًا عَلَى سَيِّدِهِ فَإِنَّ اعْتِرَافَهُ غَيْرُ جَائِزٍ عَلَى سَيِّدِهِ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ لَيْسَ عَلَى الأَجِيرِ وَلاَ عَلَى الرَّجُلِ يَكُونَانِ مَعَ الْقَوْمِ يَخْدُمَانِهِمْ إِنْ سَرَقَاهُمْ قَطْعٌ لأَنَّ حَالَهُمَا لَيْسَتْ بِحَالِ السَّارِقِ وَإِنَّمَا حَالُهُمَا حَالُ الْخَائِنِ وَلَيْسَ عَلَى الْخَائِنِ قَطْعٌ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ فِي الَّذِي يَسْتَعِيرُ الْعَارِيَةَ فَيَجْحَدُهَا إِنَّهُ لَيْسَ عَلَيْهِ قَطْعٌ وَإِنَّمَا مَثَلُ ذَلِكَ مَثَلُ رَجُلٍ كَانَ لَهُ عَلَى رَجُلٍ دَيْنٌ فَجَحَدَهُ ذَلِكَ فَلَيْسَ عَلَيْهِ فِيمَا جَحَدَهُ قَطْعٌ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ الأَمْرُ الْمُجْتَمَعُ عَلَيْهِ عِنْدَنَا فِي السَّارِقِ يُوجَدُ فِي الْبَيْتِ قَدْ جَمَعَ الْمَتَاعَ وَلَمْ يَخْرُجْ بِهِ إِنَّهُ لَيْسَ عَلَيْهِ قَطْعٌ وَإِنَّمَا مَثَلُ ذَلِكَ كَمَثَلِ رَجُلٍ وَضَعَ بَيْنَ يَدَيْهِ خَمْرًا لِيَشْرَبَهَا فَلَمْ يَفْعَلْ فَلَيْسَ عَلَيْهِ حَدٌّ وَمِثْلُ ذَلِكَ رَجُلٌ جَلَسَ مِنِ امْرَأَةٍ مَجْلِسًا وَهُوَ يُرِيدُ أَنْ يُصِيبَهَا حَرَامًا فَلَمْ يَفْعَلْ وَلَمْ يَبْلُغْ ذَلِكَ مِنْهَا فَلَيْسَ عَلَيْهِ أَيْضًا فِي ذَلِكَ حَدٌّ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ الأَمْرُ الْمُجْتَمَعُ عَلَيْهِ عِنْدَنَا أَنَّهُ لَيْسَ فِي الْخُلْسَةِ قَطْعٌ بَلَغَ ثَمَنُهَا مَا يُقْطَعُ فِيهِ أَوْ لَمْ يَبْلُغْ ‏.‏

Yahyo ibn Said (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abu Bakr ibn Muhammad ibn Amr ibn Hazm unga xabar berishicha, u temir uzuklarni oʻgʻirlagan bir nabatiyni (kishini) ushlab, qoʻlini kesish uchun qamab qoʻydi. Shunda Amra bint Abdurrahmon unga Umayya ismli bir choʻrisini (ozod qilgan choʻrisini) yubordi. Abu Bakr aytadi: «U mening oldimga — men odamlar orasida turganimda — kelib: ‹Xolang Amra senga aytadi: Ey singlimning oʻgʻli, menga aytilishicha, sen bir nabatiyni arzimas bir narsa uchun ushlab, qoʻlini kesmoqchi boʻlibsan?› dedi. Men: ‹Ha›, dedim. U: ‹Amra senga aytadi: chorak dinor va undan yuqori (miqdor)dan boshqasida kesish yoʻq›, dedi. Shunda men nabatiyni qoʻyib yubordim». Molik aytdi: «Bizda qullarning iqrori haqida ittifoq qilingan hukm shuki, ulardan kim oʻz-oʻziga qarshi jazosi tanasida (ijro etiladigan) had yoki uqubatga sabab boʻladigan biror narsani iqror qilsa, uning iqrori oʻziga (nisbatan) joizdir; u oʻz-oʻziga bunday (jazoni) tortishi (yolgʻondan) gumon qilinmaydi». Molik aytdi: «Ammo ulardan kim xoʻjasiga zarar (toʻlov) boʻladigan bir ishni iqror qilsa, uning iqrori xoʻjasiga (nisbatan) joiz emas». Molik aytdi: «Ijarachi (yollangan)ga ham, bir qavm bilan boʻlib, ularga xizmat qiladigan kishiga ham — ularni (mollarini) oʻgʻirlasalar — kesish yoʻq; chunki ularning holati oʻgʻri holati emas, balki xoin holati; xoinga esa kesish yoʻq». Molik ariyat (omonat buyum)ni olib, soʻng uni tonuvchi (inkor qiluvchi) haqida: «Unga kesish yoʻq. Bu — bir kishining boshqasida qarzi boʻlib, u (qarzdor) uni tonganiga oʻxshaydi; tongan (inkor qilgan) narsasi uchun unga kesish yoʻq», dedi. Molik aytdi: «Bizda ittifoq qilingan hukm shuki, uyda mollarni jamlab, ammo ularni (tashqariga) chiqarmagan holda topilgan oʻgʻriga kesish yoʻq. Bu — bir kishining oldiga xamr qoʻyib, uni ichmoqchi boʻlib, (keyin) ichmagani kabidir — unga had yoʻq; va bir kishining bir ayol bilan (haromga) oʻtirib, unga harom (yaqinlik) qilmoqchi boʻlib, (keyin) qilmagani va undan bunga yetmagani kabidir — unga ham bunda had yoʻq». Molik aytdi: «Bizda ittifoq qilingan hukm shuki, tortib qochish (xulsa) uchun kesish yoʻq — uning narxi kesiladigan (miqdorga) yetdimi yo yetmadimi (baribir)».Яҳё ибн Саид (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абу Бакр ибн Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳазм унга хабар беришича, у темир узукларни ўғирлаган бир набатийни (кишини) ушлаб, қўлини кесиш учун қамаб қўйди. Шунда Амра бинт Абдурраҳмон унга Умайя исмли бир чўрисини (озод қилган чўрисини) юборди. Абу Бакр айтади: «У менинг олдимга — мен одамлар орасида турганимда — келиб: ‹Холанг Амра сенга айтади: Эй синглимнинг ўғли, менга айтилишича, сен бир набатийни арзимас бир нарса учун ушлаб, қўлини кесмоқчи бўлибсан?› деди. Мен: ‹Ҳа›, дедим. У: ‹Амра сенга айтади: чорак динор ва ундан юқори (миқдор)дан бошқасида кесиш йўқ›, деди. Шунда мен набатийни қўйиб юбордим». Молик айтди: «Бизда қулларнинг иқрори ҳақида иттифоқ қилинган ҳукм шуки, улардан ким ўз-ўзига қарши жазоси танасида (ижро этиладиган) ҳад ёки уқубатга сабаб бўладиган бирор нарсани иқрор қилса, унинг иқрори ўзига (нисбатан) жоиздир; у ўз-ўзига бундай (жазони) тортиши (ёлғондан) гумон қилинмайди». Молик айтди: «Аммо улардан ким хўжасига зарар (тўлов) бўладиган бир ишни иқрор қилса, унинг иқрори хўжасига (нисбатан) жоиз эмас». Молик айтди: «Ижарачи (ёлланган)га ҳам, бир қавм билан бўлиб, уларга хизмат қиладиган кишига ҳам — уларни (молларини) ўғирласалар — кесиш йўқ; чунки уларнинг ҳолати ўғри ҳолати эмас, балки хоин ҳолати; хоинга эса кесиш йўқ». Молик арият (омонат буюм)ни олиб, сўнг уни тонувчи (инкор қилувчи) ҳақида: «Унга кесиш йўқ. Бу — бир кишининг бошқасида қарзи бўлиб, у (қарздор) уни тонганига ўхшайди; тонган (инкор қилган) нарсаси учун унга кесиш йўқ», деди. Молик айтди: «Бизда иттифоқ қилинган ҳукм шуки, уйда молларни жамлаб, аммо уларни (ташқарига) чиқармаган ҳолда топилган ўғрига кесиш йўқ. Бу — бир кишининг олдига хамр қўйиб, уни ичмоқчи бўлиб, (кейин) ичмагани кабидир — унга ҳад йўқ; ва бир кишининг бир аёл билан (ҳаромга) ўтириб, унга ҳаром (яқинлик) қилмоқчи бўлиб, (кейин) қилмагани ва ундан бунга етмагани кабидир — унга ҳам бунда ҳад йўқ». Молик айтди: «Бизда иттифоқ қилинган ҳукм шуки, тортиб қочиш (хулса) учун кесиш йўқ — унинг нархи кесиладиган (миқдорга) етдими ё етмадими (барибир)».