حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَجُلاً، مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ أَقْطَعَ الْيَدِ وَالرِّجْلِ قَدِمَ فَنَزَلَ عَلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ فَشَكَا إِلَيْهِ أَنَّ عَامِلَ الْيَمَنِ قَدْ ظَلَمَهُ فَكَانَ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ فَيَقُولُ أَبُو بَكْرٍ وَأَبِيكَ مَا لَيْلُكَ بِلَيْلِ سَارِقٍ . ثُمَّ إِنَّهُمْ فَقَدُوا عِقْدًا لأَسْمَاءَ بِنْتِ عُمَيْسٍ امْرَأَةِ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ فَجَعَلَ الرَّجُلُ يَطُوفُ مَعَهُمْ وَيَقُولُ اللَّهُمَّ عَلَيْكَ بِمَنْ بَيَّتَ أَهْلَ هَذَا الْبَيْتِ الصَّالِحِ . فَوَجَدُوا الْحُلِيَّ عِنْدَ صَائِغٍ زَعَمَ أَنَّ الأَقْطَعَ جَاءَهُ بِهِ فَاعْتَرَفَ بِهِ الأَقْطَعُ أَوْ شُهِدَ عَلَيْهِ بِهِ فَأَمَرَ بِهِ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ فَقُطِعَتْ يَدُهُ الْيُسْرَى وَقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَاللَّهِ لَدُعَاؤُهُ عَلَى نَفْسِهِ أَشَدُّ عِنْدِي عَلَيْهِ مِنْ سَرِقَتِهِ . قَالَ يَحْيَى قَالَ مَالِكٌ الأَمْرُ عِنْدَنَا فِي الَّذِي يَسْرِقُ مِرَارًا ثُمَّ يُسْتَعْدَى عَلَيْهِ إِنَّهُ لَيْسَ عَلَيْهِ إِلاَّ أَنْ تُقْطَعَ يَدُهُ لِجَمِيعِ مَنْ سَرَقَ مِنْهُ إِذَا لَمْ يَكُنْ أُقِيمَ عَلَيْهِ الْحَدُّ فَإِنْ كَانَ قَدْ أُقِيمَ عَلَيْهِ الْحَدُّ قَبْلَ ذَلِكَ ثُمَّ سَرَقَ مَا يَجِبُ فِيهِ الْقَطْعُ قُطِعَ أَيْضًا .
Abdurrahmon ibn al-Qosim (rahimahulloh) otasidan rivoyat qilishicha, Yaman ahlidan qoʻli va oyogʻi kesilgan bir kishi kelib, Abu Bakr as-Siddiq (roziyallohu anhu)nikida (mehmon) boʻldi va unga Yaman amili oʻziga zulm qilganidan shikoyat qildi. U kechasi namoz oʻqir edi, Abu Bakr esa: «Otangga qasamki, sening kechang oʻgʻrining kechasi emas», der edi. Soʻng ular Abu Bakr as-Siddiqning xotini Asmo bint Umaysning bir marjonini yoʻqotib qoʻyishdi. Haligi kishi ular bilan (izlab) aylanar va: «Ey Alloh, bu solih xonadon ahliga tunda (yovuzlik bilan) bostirib kirgan kimsani Oʻzing (jazola)!» der edi. Soʻng ular taqinchoqni bir zargarnikidan topishdi — u (zargar) uni haligi qoʻli kesilgan kishi keltirganini aytdi. Qoʻli kesilgan (kishi) buni iqror boʻldi yoki unga qarshi guvohlik berildi. Shunda Abu Bakr as-Siddiq buyurdi va uning chap qoʻli kesildi. Abu Bakr: «Allohga qasamki, uning oʻz-oʻziga qarshi qilgan duosi menga oʻgʻirligidan-da ogʻirroqdir», dedi. Yahyo aytdi: Molik aytdi: «Bizda bir necha bor oʻgʻirlik qilib, soʻng javobgar qilingan kishi haqidagi hukm shuki, agar unga (avval) had oʻrnatilmagan boʻlsa, oʻgʻirlagan barcha (mol) uchun faqat bitta qoʻli kesiladi; agar undan avval unga had oʻrnatilgan boʻlib, soʻng qoʻl kesish vojib boʻladigan (miqdorda) oʻgʻirlik qilsa, yana (keyingi aʼzosi) kesiladi».Абдурраҳмон ибн ал-Қосим (раҳимаҳуллоҳ) отасидан ривоят қилишича, Яман аҳлидан қўли ва оёғи кесилган бир киши келиб, Абу Бакр ас-Сиддиқ (розияллоҳу анҳу)никида (меҳмон) бўлди ва унга Яман амили ўзига зулм қилганидан шикоят қилди. У кечаси намоз ўқир эди, Абу Бакр эса: «Отангга қасамки, сенинг кечанг ўғрининг кечаси эмас», дер эди. Сўнг улар Абу Бакр ас-Сиддиқнинг хотини Асмо бинт Умайснинг бир маржонини йўқотиб қўйишди. Ҳалиги киши улар билан (излаб) айланар ва: «Эй Аллоҳ, бу солиҳ хонадон аҳлига тунда (ёвузлик билан) бостириб кирган кимсани Ўзинг (жазола)!» дер эди. Сўнг улар тақинчоқни бир заргарникидан топишди — у (заргар) уни ҳалиги қўли кесилган киши келтирганини айтди. Қўли кесилган (киши) буни иқрор бўлди ёки унга қарши гувоҳлик берилди. Шунда Абу Бакр ас-Сиддиқ буюрди ва унинг чап қўли кесилди. Абу Бакр: «Аллоҳга қасамки, унинг ўз-ўзига қарши қилган дуоси менга ўғирлигидан-да оғирроқдир», деди. Яҳё айтди: Молик айтди: «Бизда бир неча бор ўғирлик қилиб, сўнг жавобгар қилинган киши ҳақидаги ҳукм шуки, агар унга (аввал) ҳад ўрнатилмаган бўлса, ўғирлаган барча (мол) учун фақат битта қўли кесилади; агар ундан аввал унга ҳад ўрнатилган бўлиб, сўнг қўл кесиш вожиб бўладиган (миқдорда) ўғирлик қилса, яна (кейинги аъзоси) кесилади».