وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ الزُّبَيْرَ بْنَ الْعَوَّامِ، لَقِيَ رَجُلاً قَدْ أَخَذَ سَارِقًا وَهُوَ يُرِيدُ أَنْ يَذْهَبَ بِهِ إِلَى السُّلْطَانِ فَشَفَعَ لَهُ الزُّبَيْرُ لِيُرْسِلَهُ فَقَالَ لاَ حَتَّى أَبْلُغَ بِهِ السُّلْطَانَ . فَقَالَ الزُّبَيْرُ إِذَا بَلَغْتَ بِهِ السُّلْطَانَ فَلَعَنَ اللَّهُ الشَّافِعَ وَالْمُشَفِّعَ .
Rabia ibn Abu Abdurrahmon (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, az-Zubayr ibn al-Avvom (roziyallohu anhu) bir oʻgʻrini ushlab, uni sultonga (hokimga) olib bormoqchi boʻlgan bir kishiga duch keldi. Zubayr uni (oʻgʻrini) qoʻyib yuborishi uchun shafoat qildi. (Kishi): «Yoʻq, uni sultonga yetkazmagunimcha (qoʻymayman)», dedi. Zubayr: «Uni sultonga yetkazsang, Alloh shafoat qilguvchini ham, shafoatni qabul qilguvchini ham laʼnatlasin», dedi.Рабиа ибн Абу Абдурраҳмон (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, аз-Зубайр ибн ал-Аввом (розияллоҳу анҳу) бир ўғрини ушлаб, уни султонга (ҳокимга) олиб бормоқчи бўлган бир кишига дуч келди. Зубайр уни (ўғрини) қўйиб юбориши учун шафоат қилди. (Киши): «Йўқ, уни султонга етказмагунимча (қўймайман)», деди. Зубайр: «Уни султонга етказсанг, Аллоҳ шафоат қилгувчини ҳам, шафоатни қабул қилгувчини ҳам лаънатласин», деди.