حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ زُرَيْقِ بْنِ حَكِيمٍ الأَيْلِيِّ، أَنَّ رَجُلاً، يُقَالُ لَهُ مِصْبَاحٌ اسْتَعَانَ ابْنًا لَهُ فَكَأَنَّهُ اسْتَبْطَأَهُ فَلَمَّا جَاءَهُ قَالَ لَهُ يَا زَانٍ . قَالَ زُرَيْقٌ فَاسْتَعْدَانِي عَلَيْهِ فَلَمَّا أَرَدْتُ أَنْ أَجْلِدَهُ قَالَ ابْنُهُ وَاللَّهِ لَئِنْ جَلَدْتَهُ لأَبُوأَنَّ عَلَى نَفْسِي بِالزِّنَا . فَلَمَّا قَالَ ذَلِكَ أَشْكَلَ عَلَىَّ أَمْرُهُ فَكَتَبْتُ فِيهِ إِلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ - وَهُوَ الْوَالِي يَوْمَئِذٍ - أَذْكُرُ لَهُ ذَلِكَ فَكَتَبَ إِلَىَّ عُمَرُ أَنْ أَجِزْ عَفْوَهُ . قَالَ زُرَيْقٌ وَكَتَبْتُ إِلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ أَيْضًا أَرَأَيْتَ رَجُلاً افْتُرِيَ عَلَيْهِ أَوْ عَلَى أَبَوَيْهِ وَقَدْ هَلَكَا أَوْ أَحَدُهُمَا . قَالَ فَكَتَبَ إِلَىَّ عُمَرُ إِنْ عَفَا فَأَجِزْ عَفْوَهُ فِي نَفْسِهِ وَإِنِ افْتُرِيَ عَلَى أَبَوَيْهِ وَقَدْ هَلَكَا أَوْ أَحَدُهُمَا فَخُذْ لَهُ بِكِتَابِ اللَّهِ إِلاَّ أَنْ يُرِيدَ سِتْرًا . قَالَ يَحْيَى سَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ وَذَلِكَ أَنْ يَكُونَ الرَّجُلُ الْمُفْتَرَى عَلَيْهِ يَخَافُ إِنْ كُشِفَ ذَلِكَ مِنْهُ أَنْ تَقُومَ عَلَيْهِ بَيِّنَةٌ فَإِذَا كَانَ عَلَى مَا وَصَفْتُ فَعَفَا جَازَ عَفْوُهُ .
Zurayq ibn Hakim al-Ayliy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Misboh ismli bir kishi oʻgʻlidan yordam soʻradi va uni sekinlik qildi deb (oʻyladi). Oʻgʻli kelganida, unga: «Ey zinokor!» dedi. Zurayq aytadi: «Shunda (oʻgʻil) undan (otasiga qarshi) mendan (dod) tiladi. Men uni (otani) savalamoqchi boʻlganimda, oʻgʻli: ‹Allohga qasamki, agar uni savalasang, men oʻzimga zino qilganimni iqror boʻlaman›, dedi. U shuni aytganda, ish menga chalkash boʻlib qoldi. Shunda men bu haqda oʻsha kunlari voliy boʻlgan Umar ibn Abdulazizga xat yozib, unga buni bayon qildim. Umar menga: ‹Uning avf etishini joriy qil (qabul et)›, deb yozdi». Zurayq aytadi: «Men Umar ibn Abdulazizga yana: ‹Oʻziga yoki ota-onasiga — ular yoki biri vafot etgan boʻlsa — tuhmat qilingan kishi haqida nima deysiz?› deb yozdim. U menga: ‹Agar oʻzi (haqidagi tuhmatni) avf etsa, oʻzi xususida avfini joriy qil; agar ota-onasiga — ular yoki biri vafot etgan boʻlsa — tuhmat qilingan boʻlsa, u uchun Allohning Kitobi (hukmi) boʻyicha (hadni) ol — faqat u (ishni) yashirishni istasa (boshqa gap)›, deb yozdi». Yahyo aytdi: Men Molikning shunday deganini eshitdim: «Bu — tuhmat qilingan kishi, agar bu (ish) undan ochilib qolsa, oʻziga qarshi bayyina (dalil) qoyim boʻlishidan qoʻrqqan holatdir. Bas, men taʼriflaganimdek boʻlsa-yu, u avf etsa, avfi joriy boʻladi».Зурайқ ибн Ҳаким ал-Айлий (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Мисбоҳ исмли бир киши ўғлидан ёрдам сўради ва уни секинлик қилди деб (ўйлади). Ўғли келганида, унга: «Эй зинокор!» деди. Зурайқ айтади: «Шунда (ўғил) ундан (отасига қарши) мендан (дод) тилади. Мен уни (отани) саваламоқчи бўлганимда, ўғли: ‹Аллоҳга қасамки, агар уни саваласанг, мен ўзимга зино қилганимни иқрор бўламан›, деди. У шуни айтганда, иш менга чалкаш бўлиб қолди. Шунда мен бу ҳақда ўша кунлари волий бўлган Умар ибн Абдулазизга хат ёзиб, унга буни баён қилдим. Умар менга: ‹Унинг авф этишини жорий қил (қабул эт)›, деб ёзди». Зурайқ айтади: «Мен Умар ибн Абдулазизга яна: ‹Ўзига ёки ота-онасига — улар ёки бири вафот этган бўлса — туҳмат қилинган киши ҳақида нима дейсиз?› деб ёздим. У менга: ‹Агар ўзи (ҳақидаги туҳматни) авф этса, ўзи хусусида авфини жорий қил; агар ота-онасига — улар ёки бири вафот этган бўлса — туҳмат қилинган бўлса, у учун Аллоҳнинг Китоби (ҳукми) бўйича (ҳадни) ол — фақат у (ишни) яширишни истаса (бошқа гап)›, деб ёзди». Яҳё айтди: Мен Моликнинг шундай деганини эшитдим: «Бу — туҳмат қилинган киши, агар бу (иш) ундан очилиб қолса, ўзига қарши баййина (далил) қойим бўлишидан қўрққан ҳолатдир. Бас, мен таърифлаганимдек бўлса-ю, у авф этса, авфи жорий бўлади».