حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، أَنَّ أَبَا الدَّرْدَاءِ، كَتَبَ إِلَى سَلْمَانَ الْفَارِسِيِّ أَنْ هَلُمَّ إِلَى الأَرْضِ الْمُقَدَّسَةِ فَكَتَبَ إِلَيْهِ سَلْمَانُ إِنَّ الأَرْضَ لاَ تُقَدِّسُ أَحَدًا وَإِنَّمَا يُقَدِّسُ الإِنْسَانَ عَمَلُهُ وَقَدْ بَلَغَنِي أَنَّكَ جُعِلْتَ طَبِيبًا تُدَاوِي فَإِنْ كُنْتَ تُبْرِئُ فَنِعِمَّا لَكَ وَإِنْ كُنْتَ مُتَطَبِّبًا فَاحْذَرْ أَنْ تَقْتُلَ إِنْسَانًا فَتَدْخُلَ النَّارَ . فَكَانَ أَبُو الدَّرْدَاءِ إِذَا قَضَى بَيْنَ اثْنَيْنِ ثُمَّ أَدْبَرَا عَنْهُ نَظَرَ إِلَيْهِمَا وَقَالَ ارْجِعَا إِلَىَّ أَعِيدَا عَلَىَّ قِصَّتَكُمَا مُتَطَبِّبٌ وَاللَّهِ . قَالَ وَسَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ مَنِ اسْتَعَانَ عَبْدًا بِغَيْرِ إِذْنِ سَيِّدِهِ فِي شَىْءٍ لَهُ بَالٌ وَلِمِثْلِهِ إِجَارَةٌ فَهُوَ ضَامِنٌ لِمَا أَصَابَ الْعَبْدَ إِنْ أُصِيبَ الْعَبْدُ بِشَىْءٍ وَإِنْ سَلِمَ الْعَبْدُ فَطَلَبَ سَيِّدُهُ إِجَارَتَهُ لِمَا عَمِلَ فَذَلِكَ لِسَيِّدِهِ وَهُوَ الأَمْرُ عِنْدَنَا . قَالَ وَسَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ فِي الْعَبْدِ يَكُونُ بَعْضُهُ حُرًّا وَبَعْضُهُ مُسْتَرَقًّا إِنَّهُ يُوقَفُ مَالُهُ بِيَدِهِ وَلَيْسَ لَهُ أَنْ يُحْدِثَ فِيهِ شَيْئًا وَلَكِنَّهُ يَأْكُلُ فِيهِ وَيَكْتَسِي بِالْمَعْرُوفِ فَإِذَا هَلَكَ فَمَالُهُ لِلَّذِي بَقِيَ لَهُ فِيهِ الرِّقُّ . قَالَ وَسَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ الأَمْرُ عِنْدَنَا أَنَّ الْوَالِدَ يُحَاسِبُ وَلَدَهُ بِمَا أَنْفَقَ عَلَيْهِ مِنْ يَوْمِ يَكُونُ لِلْوَلَدِ مَالٌ - نَاضًّا كَانَ أَوْ عَرْضًا - إِنْ أَرَادَ الْوَالِدُ ذَلِكَ .
Molik menga Yahyo ibn Saʼiddan rivoyat qilishicha, Abu Dardo Salmon al-Forsiyga: «Muqaddas yerga (Baytul-Maqdisga) kelgin», deb xat yozdi. Salmon unga javoban: «Yer hech kimni muqaddas (pok) qilmaydi. Insonni faqat oʻz amali muqaddas qiladi. Menga yetishicha, seni odamlarni davolaydigan tabib qilib qoʻyishibdi. Agar (haqiqatan) shifo bersang, marhabo senga! Agar tabiblikka daʼvo qilguvchi (uquvsiz) boʻlsang, ehtiyot boʻl, biror insonni oʻldirib, doʻzaxga kirib qolmagin!» deb yozdi. Abu Dardo ikki kishi orasida hukm chiqarib, ular undan yuz oʻgirib ketayotganlarida, ularga qarab: «Menga qaytinglar, voqeangizni menga qaytadan aytib beringlar. Allohga qasam, (men) tabiblikka daʼvo qilguvchiman (shoshib hukm qilmayin)», derdi. (Yahyo) dedi: Men Molikning shunday deganini eshitdim: «Kim bir qulni xoʻjayining ruxsatisiz biror muhim ishda — misliga (odatda) haq (ijara) toʻlanadigan ishda — ishlatsa, agar qulga biror zarar yetsa, unga yetgan zararga u zomin boʻladi. Agar qul sogʻ-salomat qolsa-yu, xoʻjayini qilingan ish uchun ijara haqqini talab qilsa, u (haq) xoʻjayininiki boʻladi. Bizning oldimizda ish shundaydir». (Yahyo) dedi: Men Molikning bir qismi ozod, bir qismi qul boʻlgʻan (qisman ozod) qul haqida shunday deganini eshitdim: «Uning moli oʻz qoʻlida toʻxtatib qoʻyiladi, u unda biror (tasarruf) yangilashga haqli emas. Lekin u undan yaxshilik bilan (odob doirasida) yeydi va kiyinadi. Vafot etsa, uning moli — unda qulligi qolgan (egasiga) tegishli boʻladi». (Yahyo) dedi: Men Molikning shunday deganini eshitdim: «Bizning oldimizda ish shuki, ota — agar xohlasa — farzandiga sarflagan xarajatini, farzandning mol-mulki (naqd pul yoki mol) boʻlgʻan kundan boshlab, undan hisob-kitob qilib (qaytarib) olishi mumkin».Молик менга Яҳё ибн Саъиддан ривоят қилишича, Абу Дардо Салмон ал-Форсийга: «Муқаддас ерга (Байтул-Мақдисга) келгин», деб хат ёзди. Салмон унга жавобан: «Ер ҳеч кимни муқаддас (пок) қилмайди. Инсонни фақат ўз амали муқаддас қилади. Менга етишича, сени одамларни даволайдиган табиб қилиб қўйишибди. Агар (ҳақиқатан) шифо берсанг, марҳабо сенга! Агар табибликка даъво қилгувчи (уқувсиз) бўлсанг, эҳтиёт бўл, бирор инсонни ўлдириб, дўзахга кириб қолмагин!» деб ёзди. Абу Дардо икки киши орасида ҳукм чиқариб, улар ундан юз ўгириб кетаётганларида, уларга қараб: «Менга қайтинглар, воқеангизни менга қайтадан айтиб беринглар. Аллоҳга қасам, (мен) табибликка даъво қилгувчиман (шошиб ҳукм қилмайин)», дерди. (Яҳё) деди: Мен Моликнинг шундай деганини эшитдим: «Ким бир қулни хўжайининг рухсатисиз бирор муҳим ишда — мислига (одатда) ҳақ (ижара) тўланадиган ишда — ишлатса, агар қулга бирор зарар етса, унга етган зарарга у зомин бўлади. Агар қул соғ-саломат қолса-ю, хўжайини қилинган иш учун ижара ҳаққини талаб қилса, у (ҳақ) хўжайининики бўлади. Бизнинг олдимизда иш шундайдир». (Яҳё) деди: Мен Моликнинг бир қисми озод, бир қисми қул бўлған (қисман озод) қул ҳақида шундай деганини эшитдим: «Унинг моли ўз қўлида тўхтатиб қўйилади, у унда бирор (тасарруф) янгилашга ҳақли эмас. Лекин у ундан яхшилик билан (одоб доирасида) ейди ва кийинади. Вафот этса, унинг моли — унда қуллиги қолган (эгасига) тегишли бўлади». (Яҳё) деди: Мен Моликнинг шундай деганини эшитдим: «Бизнинг олдимизда иш шуки, ота — агар хоҳласа — фарзандига сарфлаган харажатини, фарзанднинг мол-мулки (нақд пул ёки мол) бўлған кундан бошлаб, ундан ҳисоб-китоб қилиб (қайтариб) олиши мумкин».