Abu Zinod (rahimahulloh)dan, u Sulaymon ibn Yasor (rahimahulloh)dan rivoyat qilishicha, hojilardan biri ozod qilgan bir soiba (valiysidan voz kechilgan ozod qul) Banu Oiz (qabilasi)dan bir kishining oʻgʻlini oʻldirdi. Oʻldirilganning otasi — oʻsha Oiziy — Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)ning oldiga oʻgʻlining diyasini talab qilib keldi. Umar: «Unga diya yoʻq», dedi. Oiziy: «Agar uni mening oʻgʻlim oʻldirganida (nima derding), aytchi?» dedi. Umar: «U holda uning diyasini (sen) chiqarar eding», dedi. U: «Unda bu — arqam (ilon) kabi ekan: qoʻyib berilsa chaqadi (yutadi), oʻldirilsa oʻch oladi», dedi.Абу Зинод (раҳимаҳуллоҳ)дан, у Сулаймон ибн Ясор (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилишича, ҳожилардан бири озод қилган бир соиба (валийсидан воз кечилган озод қул) Бану Оиз (қабиласи)дан бир кишининг ўғлини ўлдирди. Ўлдирилганнинг отаси — ўша Оизий — Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)нинг олдига ўғлининг диясини талаб қилиб келди. Умар: «Унга дия йўқ», деди. Оизий: «Агар уни менинг ўғлим ўлдирганида (нима дердинг), айтчи?» деди. Умар: «У ҳолда унинг диясини (сен) чиқарар эдинг», деди. У: «Унда бу — арқам (илон) каби экан: қўйиб берилса чақади (ютади), ўлдирилса ўч олади», деди.