Al-Qosim ibn Muhammad (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u dedi: «Bir kishi Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo)ning oldiga kelib, unga: ‹Menda bir yetim (parvarishimda) bor, uning tuyalari bor. Uning tuyalari sutidan icha olamanmi?› dedi. Ibn Abbos: ‹Agar sen uning yoʻqolgan tuyalarini izlab (topsang), qoʻtir boʻlganlarini (moy surtib) davolasang, (suv) hovuzini suvab (taʼmirlab) qoʻysang va suv ichadigan kunida ularni sugʻorsang — u holda, (bola)ni (sutdan mahrum qilib) zarar yetkazmagan hamda (yelinini) sogʻishda (haddan oshib) charchatmagan holda ich›, dedi».Ал-Қосим ибн Муҳаммад (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у деди: «Бир киши Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)нинг олдига келиб, унга: ‹Менда бир етим (парваришимда) бор, унинг туялари бор. Унинг туялари сутидан ича оламанми?› деди. Ибн Аббос: ‹Агар сен унинг йўқолган туяларини излаб (топсанг), қўтир бўлганларини (мой суртиб) даволасанг, (сув) ҳовузини суваб (таъмирлаб) қўйсанг ва сув ичадиган кунида уларни суғорсанг — у ҳолда, (бола)ни (сутдан маҳрум қилиб) зарар етказмаган ҳамда (елинини) соғишда (ҳаддан ошиб) чарчатмаган ҳолда ич›, деди».