وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، أَنَّهُ سَمِعَ مُعَاوِيَةَ بْنَ أَبِي سُفْيَانَ، عَامَ حَجَّ وَهُوَ عَلَى الْمِنْبَرِ وَتَنَاوَلَ قُصَّةً مِنْ شَعَرٍ كَانَتْ فِي يَدِ حَرَسِيٍّ يَقُولُ يَا أَهْلَ الْمَدِينَةِ أَيْنَ عُلَمَاؤُكُمْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْهَى عَنْ مِثْلِ هَذِهِ وَيَقُولُ " إِنَّمَا هَلَكَتْ بَنُو إِسْرَائِيلَ حِينَ اتَّخَذَ هَذِهِ نِسَاؤُهُمْ " .
Abdurrahmon ibn Avf (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U Muoviya ibn Abu Sufyonning haj qilgan yili minbar ustida turib, posbonning qoʻlidagi bir tutam sochni olib, shunday deganini eshibdi: «Ey Madina ahli! Olimlaringiz qayerda? Men Rasululloh ﷺ ning mana shunaqasidan qaytarib: ‹Bani Isroil ayollari mana shuni (ulama sochni) tutgan (ishlatgan) paytlarida halok boʻldilar›, deb aytayotganlarini eshitganman», dedi.Абдурраҳмон ибн Авф (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У Муовия ибн Абу Суфённинг ҳаж қилган йили минбар устида туриб, посбоннинг қўлидаги бир тутам сочни олиб, шундай деганини эшибди: «Эй Мадина аҳли! Олимларингиз қаерда? Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг мана шунақасидан қайтариб: ‹Бани Исроил аёллари мана шуни (улама сочни) тутган (ишлатган) пайтларида ҳалок бўлдилар›, деб айтаётганларини эшитганман», деди.