Abdulloh ibn Abu Bakr otasidan rivoyat qildiki, Rasululloh ﷺ Banu Abdul-Ashaldan boʻlgan bir kishini sadaqa (yigʻish) ustidan (amaldor) qilib tayinladilar. U (amaldor) kelib, sadaqa (tushumi)dan tuyalar soʻraganda, Rasululloh ﷺ shu qadar gʻazablandilarki, gʻazab yuzlarida bilinib qoldi — yuzlaridagi gʻazab bilinadigan (alomat)lardan biri koʻzlarining qizarishi edi. Soʻng u zot: «Bu kishi mendan menga ham, oʻziga ham yaramaydigan narsani soʻrayapti. Agar bermasam — (behuda) rad qilishni yoqtirmayman; agar bersam — unga menga ham, oʻziga ham yaramaydigan narsani bergan boʻlaman», dedilar. Shunda u kishi: «Yo Rasululloh, undan (sadaqadan) hech qachon sizdan hech narsa soʻramayman», dedi.Абдуллоҳ ибн Абу Бакр отасидан ривоят қилдики, Расулуллоҳ ﷺ Бану Абдул-Ашалдан бўлган бир кишини садақа (йиғиш) устидан (амалдор) қилиб тайинладилар. У (амалдор) келиб, садақа (тушуми)дан туялар сўраганда, Расулуллоҳ ﷺ шу қадар ғазабландиларки, ғазаб юзларида билиниб қолди — юзларидаги ғазаб билинадиган (аломат)лардан бири кўзларининг қизариши эди. Сўнг у зот: «Бу киши мендан менга ҳам, ўзига ҳам ярамайдиган нарсани сўраяпти. Агар бермасам — (беҳуда) рад қилишни ёқтирмайман; агар берсам — унга менга ҳам, ўзига ҳам ярамайдиган нарсани берган бўламан», дедилар. Шунда у киши: «Ё Расулуллоҳ, ундан (садақадан) ҳеч қачон сиздан ҳеч нарса сўрамайман», деди.