وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الأَرْقَمِ ادْلُلْنِي عَلَى بَعِيرٍ مِنَ الْمَطَايَا أَسْتَحْمِلُ عَلَيْهِ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ فَقُلْتُ نَعَمْ جَمَلاً مِنَ الصَّدَقَةِ . فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الأَرْقَمِ أَتُحِبُّ أَنَّ رَجُلاً بَادِنًا فِي يَوْمٍ حَارٍّ غَسَلَ لَكَ مَا تَحْتَ إِزَارِهِ وَرُفْغَيْهِ ثُمَّ أَعْطَاكَهُ فَشَرِبْتَهُ قَالَ فَغَضِبْتُ وَقُلْتُ يَغْفِرُ اللَّهُ لَكَ أَتَقُولُ لِي مِثْلَ هَذَا فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الأَرْقَمِ إِنَّمَا الصَّدَقَةُ أَوْسَاخُ النَّاسِ يَغْسِلُونَهَا عَنْهُمْ .
Zayd ibn Aslam otasi (Aslam)dan rivoyat qildiki, u shunday dedi: Abdulloh ibn al-Arqam (roziyallohu anhu): «Menga minadigan (ulov) tuyalardan bir tuyani koʻrsat, unga amirul-moʻmininni mindiray», dedi. Men: «Ha, sadaqa (tuyalari)dan bir tuya (bor)», dedim. Abdulloh ibn al-Arqam: «Semiz bir kishi issiq kunda oʻz izori ostidagi va sonlari (orasi)dagi (terni) yuvib, soʻng uni senga bersa — sen uni ichishni yoqtirasanmi?» dedi. (Aslam) dedi: «Men gʻazablanib: ‹Alloh seni kechirsin! Menga shunday deysanmi?› dedim. Abdulloh ibn al-Arqam: ‹Sadaqa — odamlarning oʻzlaridan yuvib tashlaydigan kirlaridir›, dedi».Зайд ибн Аслам отаси (Аслам)дан ривоят қилдики, у шундай деди: Абдуллоҳ ибн ал-Арқам (розияллоҳу анҳу): «Менга минадиган (улов) туялардан бир туяни кўрсат, унга амирул-мўмининни миндирай», деди. Мен: «Ҳа, садақа (туялари)дан бир туя (бор)», дедим. Абдуллоҳ ибн ал-Арқам: «Семиз бир киши иссиқ кунда ўз изори остидаги ва сонлари (ораси)даги (терни) ювиб, сўнг уни сенга берса — сен уни ичишни ёқтирасанми?» деди. (Аслам) деди: «Мен ғазабланиб: ‹Аллоҳ сени кечирсин! Менга шундай дейсанми?› дедим. Абдуллоҳ ибн ал-Арқам: ‹Садақа — одамларнинг ўзларидан ювиб ташлайдиган кирларидир›, деди».