Abdurrahmon ibn Abd al-Qoriy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinishicha, u shunday dedi: «Men Ramazonda Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) bilan masjidga chiqdim. Odamlar toʻp-toʻp, tarqoq edilar: kimdir yakka oʻzi namoz oʻqir, kimdir namoz oʻqisa, unga (ergashib) bir guruh kishi oʻqir edi. Umar: ‹Vallohi, agar men bularni bitta qoriga birlashtirsam, yaxshiroq boʻlardi, deb oʻylayman›, dedi. Soʻng ularni Ubay ibn Kaʼb (roziyallohu anhu)ga birlashtirdi». U (Abdurrahmon) aytdi: «Keyin boshqa bir kecha u bilan chiqdim, odamlar qorilarining namoziga (ergashib) namoz oʻqiyotgan edilar. Umar: ‹Bu qanday yaxshi bidʼat! Sizlar undan uxlab (qoldirib) qoʻyadigan (kechaning oxirgi) qismi, sizlar turadigan qismidan afzalroqdir›, dedi». U kechaning oxirini nazarda tutardi; odamlar esa uning avvalida turardilar.Абдурраҳмон ибн Абд ал-Қорий (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинишича, у шундай деди: «Мен Рамазонда Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) билан масжидга чиқдим. Одамлар тўп-тўп, тарқоқ эдилар: кимдир якка ўзи намоз ўқир, кимдир намоз ўқиса, унга (эргашиб) бир гуруҳ киши ўқир эди. Умар: ‹Валлоҳи, агар мен буларни битта қорига бирлаштирсам, яхшироқ бўларди, деб ўйлайман›, деди. Сўнг уларни Убай ибн Каъб (розияллоҳу анҳу)га бирлаштирди». У (Абдурраҳмон) айтди: «Кейин бошқа бир кеча у билан чиқдим, одамлар қориларининг намозига (эргашиб) намоз ўқиётган эдилар. Умар: ‹Бу қандай яхши бидъат! Сизлар ундан ухлаб (қолдириб) қўядиган (кечанинг охирги) қисми, сизлар турадиган қисмидан афзалроқдир›, деди». У кечанинг охирини назарда тутарди; одамлар эса унинг аввалида турардилар.