Abdurrahmon ibn Abdulqoriy dedi: «Men Ramazonda bir kechasi Umar ibn Xattob bilan birga masjidga chiqdim va odamlarni — turli guruhlarga boʻlinib namoz oʻqiyotgan — koʻrdim: kimdir yolgʻiz oʻzi namoz oʻqir, kimdir esa ortida kichik bir guruh (turgan holda) namoz oʻqir edi. Bas, Umar: ‹Menimcha, men bularni bir qoriy (imom) yetakchiligida (jam qilsam) yaxshiroq boʻlar edi (yaʼni ular jamoat bilan oʻqisin)›, — dedi. Shunday qilib, u ularni Ubay ibn Kaʼb ortida jamlashga qaror qildi. Soʻng boshqa bir kechasi men yana u bilan birga (masjidga) chiqdim va odamlar oʻz qoriylari (imomi) ortida namoz oʻqiyapti edi. Shunda Umar: ‹Bu — qanday ajoyib bidʼat! Lekin ular oʻqimay, (oʻrniga) uxlab turgan paytdagi namoz — ular oʻqiyotgan (namoz)dan yaxshiroqdir›, — dedi. U tunning oxirgi qismidagi (namozni) nazarda tutdi. (Oʻsha kunlarda) odamlar tunning dastlabki qismida (namoz) oʻqir edi».Абдурраҳмон ибн Абдулқорий деди: «Мен Рамазонда бир кечаси Умар ибн Хаттоб билан бирга масжидга чиқдим ва одамларни — турли гуруҳларга бўлиниб намоз ўқиётган — кўрдим: кимдир ёлғиз ўзи намоз ўқир, кимдир эса ортида кичик бир гуруҳ (турган ҳолда) намоз ўқир эди. Бас, Умар: ‹Менимча, мен буларни бир қорий (имом) етакчилигида (жам қилсам) яхшироқ бўлар эди (яъни улар жамоат билан ўқисин)›, — деди. Шундай қилиб, у уларни Убай ибн Каъб ортида жамлашга қарор қилди. Сўнг бошқа бир кечаси мен яна у билан бирга (масжидга) чиқдим ва одамлар ўз қорийлари (имоми) ортида намоз ўқияпти эди. Шунда Умар: ‹Бу — қандай ажойиб бидъат! Лекин улар ўқимай, (ўрнига) ухлаб турган пайтдаги намоз — улар ўқиётган (намоз)дан яхшироқдир›, — деди. У туннинг охирги қисмидаги (намозни) назарда тутди. (Ўша кунларда) одамлар туннинг дастлабки қисмида (намоз) ўқир эди».