وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ، عَنْ عَمِّهِ، وَاسِعِ بْنِ حَبَّانَ، أَنَّهُ قَالَ كُنْتُ أُصَلِّي وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ مُسْنِدٌ ظَهْرَهُ إِلَى جِدَارِ الْقِبْلَةِ فَلَمَّا قَضَيْتُ صَلاَتِي انْصَرَفْتُ إِلَيْهِ مِنْ قِبَلِ شِقِّي الأَيْسَرِ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ مَا مَنَعَكَ أَنْ تَنْصَرِفَ عَنْ يَمِينِكَ قَالَ فَقُلْتُ رَأَيْتُكَ فَانْصَرَفْتُ إِلَيْكَ . قَالَ عَبْدُ اللَّهِ فَإِنَّكَ قَدْ أَصَبْتَ إِنَّ قَائِلاً يَقُولُ انْصَرِفْ عَنْ يَمِينِكَ فَإِذَا كُنْتَ تُصَلِّي فَانْصَرِفْ حَيْثُ شِئْتَ إِنْ شِئْتَ عَنْ يَمِينِكَ وَإِنْ شِئْتَ عَنْ يَسَارِكَ .
Voseʼ ibn Habban (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u dedi: «Men namoz oʻqiyotgan edim, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) esa orqasini qibla devoriga suyab turgan edi. Namozimni tugatganimda, chap tomonimdan unga qarab burildim. Shunda Abdulloh ibn Umar: ‹Nega oʻng tomoningdan burilmading?› dedi. Men: ‹Sizni koʻrib, sizga qarab burildim›, dedim. Abdulloh: ‹Sen toʻgʻri qilibsan. Baʼzi (kishilar): oʻng tomoningdan buril, deydi. Ammo namoz oʻqiganingda xohlagan tomoningga burilaver — xohlasang oʻng tomoningga, xohlasang chap tomoningga›, dedi».Восеъ ибн Ҳаббан (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у деди: «Мен намоз ўқиётган эдим, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) эса орқасини қибла деворига суяб турган эди. Намозимни тугатганимда, чап томонимдан унга қараб бурилдим. Шунда Абдуллоҳ ибн Умар: ‹Нега ўнг томонингдан бурилмадинг?› деди. Мен: ‹Сизни кўриб, сизга қараб бурилдим›, дедим. Абдуллоҳ: ‹Сен тўғри қилибсан. Баъзи (кишилар): ўнг томонингдан бурил, дейди. Аммо намоз ўқиганингда хоҳлаган томонингга бурилавер — хоҳласанг ўнг томонингга, хоҳласанг чап томонингга›, деди».